Geiht so gau

Dor hebben de Lüüd op töövt, dor uk mit räkent, wat dat so kamen wurr, man denn geeng dat güstern ganz gau: de Minüster wurr vör de Dör sett. "Aus die Maus" - so stunn dat uk in een Blatt. Wurr dorbi uk düchtig inschinkt un Caligula in't tweete Programm weer rein ut de Tuut, wat he sik dor nu mit sien Gäste dor över hermaken kunn. Chott, laat em. Lohnt egentlig nich, sik dor lang mit op to holen. Harrn se dat doch blots laten, dat de Gälen sik mit de Roden un de Grönen verklöppeln leeten. An dat Grööntüüg kann een sik licht de Maag verdarven un ut dien Kleeder kriggst de dor Farv nie nich mehr ruut. Een is denn uk glieks na de anner Siet överlopen un wull lever wieter Minister spälen. Egentlig keen Wunner, denn mit de grote swarte Waag na't Minüschterium fohren, sik jedeen Dag an Mikro un Schienwerfers warmen, dat hett sacht wat. Dor is dat nu aver all mit för de eenen nu al un för de annern wiss'n bet later. Mutt jedereen hendörch in sien Leven un dat utholen lehren, mit eens warrt de Welt di nich mehr gewohr. Mi hett dat ja uk so gahn un nu schall dat ja uk ganz all sien mit dat Muskanteeren vör Lüüd, denn schöner as dat Letzte Mol op Pellworm kann't nich mehr warrn. Ik tehr nu noch ümmer vun de dor feine warme Willkamen vun um un bi 30 Lüüd, de sik verleden Friedag an mien Songs un Dichten freut hebben. De Stimm leet toletz nah un mien Al-Martino-oho keem an't Ende dor nich mehr so as sunst herut ut de heesche Stimm. Denn is dat so. Heff sodennig dreemol Afscheed fiert: vör twee Johren op Nordstrand, vör een Johr in de Giebelstadt un nu noch op de "Schönste Insel der Welt". Man dat Leeder Maken geiht wieter. Dorum nach gau de Wöör vun dat Leed vun hüüt morgen: Geiht so gau Geiht so gau du wünschst di dor weer Licht un een Minsch de keek we'r na dien Richt. Geiht so gau keeneen will wat vun di De Ursaak is dien Tiet is nu vörbi Geiht so gau dat keeneen di mehr burukt. De Kinder sünd nu uk al lang ut't Huus. Geiht so gau se weern noch güstern lütt. Wat neiht de Tiet ut kreegst dat gor nich mit. Geiht so gau dat keeneen na di fraagt. Hest soveel beschickt för annern plaagt. Geiht so gau de Welt kummt fein torecht. Nümmers hett dien Naam toletz mol seggt. Ja, un ik belääv dat nu meist jedeen Dag. Wurr düster, koolt um mi so blifft dat sacht bit an't Ende Keeneen dor wünschst di een wurr di warmen man nümms hört di in de Welt bi all dat Larmen. Geiht so gau dat piert bit deep in't Hart um di rum dat allens leeger warrt. Geiht so gau un lohnt nich optostahn so lang is nu al keen Minsch na di kamen. V.I.

Smücker warrst du nich

Annerletz schull ik mi entscheeden, wst för'n Blatt ik online aboneeren schull. nu lääs ik'n poor Wäken lang, wat de SZ so allens verhannelt, man harr doch lever een vun mien dree ole Fründinnen nähmen schullt: faz.net, welt.de un de nzz.ch. Op de ehr Sieden hool ik mi lever op, dor warrt noch nich gendert un wo k nu mol nich op de linke Stratensiet ünnerwegens bün, kummt mi dor nich so veel in de Mööt as bi de Korrekten vun Dlf. in de Nzz keem ik dor över, wat een Klogschrieversche verhannelt hett: blonde Hoor dat weer infamicht, sehg na witte Herrenminschen ut. Sik dat Hoor in Gretel ehren Salon blondeeren to laten, dat geeng ja gor nicht. Weg dormit. Dat hett de Leve Gott uk to mien "Ornat" seggt, dat drütte Knee geiht nu över den ganzen Dööz. Frank Sinatra hett dat uk so gahn, un wenn he uk richtig oolt wurrn is, leeg dat dor an, dat hett een vun sien Kumpanen opbröcht, wat se güntsiet bang weern, he wurr wegen dat Hoor groten Striet anfangen. Wat Schiet, heff ik mi seggt, kann nu mol nich jedeen so schöne wiite un vulle Hoor hebben as de "Smucke Otto", de ik uk mol een Leed nadicht heff; "dat is nich mien Schuld, dat hett de Leve Gott nu mol so wullt." De Reegen, de ik hier opschrieven warr, sünd egentlig över, "Beifang" sotoseggen, aver wurr fröh waken un harr nu mol de Tiet. "Un schullst du noch so kloog sien, smücker warrst du nich/ as de doreFru, wo dat Hoor so ganz fein lücht./Du magst wull preestern, schrigen, dat weer meist nicht gerecht/ wenn ik as Ole Keerl "Schönes Fräulein" to ehr segg.// Dat deit mi nu mol leed/ dat Leven, ja, dat weet/ nix vun wat uns Minschen quäält/ de een, de hett't de anner fählt't.// Du kannst so ganz fein schrieven, de annern räägt sik op/geiht di um dat schöne gäle Hoor dor op ehren Kopp/dat gifft licht mol Fruunslüüd, de'n beten smücker sünd/ de een steiht vör den Speegel,de anner plaagt dat Kind.//Worum de Lüüd nich laten/ sünd verscheden all tomaal/güstern geeng een mit sien Mess op fründlig Fruunslüüd dal.//Nu hebben se vun di schreven, jedereener kennt dien Naam/ maken liekers, wat se wöllt, wiet un siet de schönen Damen./ Kannst ruhig wieter giften, uns annern blifft de Spott/ entscheden deit dat "so o'r so" doch blots de Leve Gott."

Seeten in de Zug

Vörhen hett mien Söhn anropen, denn he harr keen Ruh, as he dat hört hett, wat in de Regio op'n Weg na Hamborg passeert weer. Wenn ik denk, wo vele Malen ik in'n Regio setten heff un sacht uk we'r sitten warr, denn blifft mi de Luft duppelt weg, wenn ik mi utmaal, wat dor passeert is. Dat Verfehren, dat Wehdaag, dat Bangween un Insehen,wat een dor nu nich dor vun af kummt un wo dor al so veel Unglück, Schrigen un Bloot oplopen is, denn de Moot vun de doren, de dortwischen gahn sünd, vun een Ogenblick to de anner geiht dat um Leven un Dood.. scheußlig un een weet - bit op de korrekten Klookschieters - wat dat allens för de Katt is, du dat Beste, wat du hest, investeerst, de Truer vun ganz vele Minschen för nix un wedder nix un vun all dat Elend kummt nix anners bi ruut as een Naricht ünner "Vermischtes". Wat is dat doch leeg. Heff mi de Bliefer nahmen un'n poor Reegen opschreven. "Seeten in de Zug un wullen na Huus fohren/ man leider keemen se dor nich an/ Seet een dortwischen, kannst di nich vör wohren/ nähmt Mess un geeng de Minschen an.//Refr.:Fraagst di, wat hett em dreven/hett't so wenig döxht, sien Leven?/ wengst dat vun all de annern, nä, dat döcht em nix/ stell di vör, wo du dortwischen sittst.//Seeten in de Zug, still an't Sinneeren/ de een un anner kiekt op de bunte Schiev/ sitt een dortwischen, hett nix to verleeren/ haut ehr glieksdat Mess in't Liev.// Seeten in de Zug so as all de annern/ jedeen ünnerwegens vun A na B/ seet een dortwischen un dat is een Jammer/ wat he de Minschen andoon dä.// Bridge: Un morgen fohrt de Zug vun Hier na Dor/ Un morgen is wat hier passeert is, liekers wohr.// Sitten in de Zug vun uns lütt Leven/ denkt, ganz an't Ende stappt wi ut/ kummt wat dortwischen, gifft keen Freden/mit Gewalt smitt een di ruut."

Laat ma na

buten weiht so'n koole Wind, mag gor nich ruut, bin vun dat vele in de Stuuv Sitten ganz week wurrn, dat weer uk al mol anners. Nu sitt ik hier un tööv wat se in't Radio um de Middagsstuenn över poor Saken diskereeren.Dor geiht dat sacht uk um de "allens dicht"Saken, wat so'n poor Fernsehpromis ruuthaut hebben. Ik harr dor nich mit maakt, so as ik binah mien ganze Leven nie bi wat mitmaakt heff, sacht wat ik to feig weer oder an de anner Saken glööft heff as de Lüüd, de wegen Brokdorf oder Raketen opwiechelt weern. Geeng nich, denn siet ik mit 14,15 Johr so sellig weer, wat ik mi de Bilder vun de Minschenfretters Lénine un Mao an de Wand hungen heff, siet de Tiet is linkerhand een "No go". Nu heff ik aver Tiet un Lust mi to argern un hör dat Radio, an't levsten mien "Feindsender"DLF kultur. Wenn mi dat toveel warrt mit ehre linke Touren, schick ik se een Breef un hau se för irgendwat in de Pann. Hüüt kregen se uk een Lex.. dor stunn wat vun "moralische Arroganz". Sünd ja all jünger as ik un wohrschienlig al korrekt op de Welt kamen. Dat hebben se mi voerut. Wo ik so in de Brast weer, maakt ik glieks dit lütt Leed. Laat man na, denn dat, dat hett keen Wert, wenn een hüüttodags noch Radio hört. De Musik, de se späält, dat deit mi leed, 1000mol al hört, ja, weetst Bescheed.// Laat man un hören, wat se seggt/ se sünd guud un wi,du un ik sünd slecht/ ittst Fleesch, köffst nich blots bi Bio in/ warrn noch ganz veel to kritikastern finden//Wat sünd se kloog, wat sitt se hoch op't Peerd/ hebben dat Schieten in de Högde lehrt/ sünd sik eenig kummst nich gegenan/ laat dat Radio ut maak't nich wedder an.//Laat man na un schrieven ehr een Breef uk wenn hüüt dat we'r een överdreef/ se weern as Baby al korrekt/ keen Wunder, wat dat Fleesch ehr nich mehr smeckt.//Laat man na, geneet den schönen Dag/ blifft soveel, wat een lever mag/ to'n Bispill de lütt Vagel Sing un Sang, to Middag vun de Kark de Gluckenklang.//Wat is dat licht un freuen sik an dat wat't gifft, wenn blots een Rest noch dor vun blifft,wat hier in dien Goorn passeert/wo guud di dat deit, wenn een keen Radio hört.

Gah dor nu op dal

nu schall dat doch keen stille Ostern geven, mi is dat een Doon, denn ik lääv nu al Johr un Dag disse Corona-Leven..wo de grote Gefohr is, wat een de schöne Tiet Stuenn för Stuenn verkleiht. Dorum bin ik nu noch gau mol dor gegenan gahn un heff mi de Gitarr grepen un disse Reegen henkliert. Een Leed as midlerwiel toveel annern, wo dat um dat ewig junge "Carpe Diem" geiht. Egentlig lohnt sik blots de Reeg: "ik will de Dag hüüt stünnenwies ehren". Ganz hett mi dat nich lückt, aver 'n beten wat blifft denn ja doch. De Kanzlersche harr ja hüüt keen lichte Dag, aver de nix maakt, maakt nix verkehrt. Ja, hüüt gah ik dor op dal hüüt will'k wat ünnernähmen wenn't nich veel is, ganz egal will mien Leven leven. Will keen fragen, wat ik dörv seggt een "verbaden" heff'k't nich hört will den Dag hüüt stünnwies ehren den Ogenblick vertehren. Lang noog blädert in een Book verstunn nich, wat se meent nä, wat sünd de Minschen kloog dat warr ik nich mehr ween. Will nich fragen, wo dat heet wat dor doch een Uul just seet maak mi suelven een Gedicht schallst mol sehen, dat geiht ganz licht. Will ehr gröten de Madame keek mi de smucken Fruunslüüd an heemlig, wo sik ' t nich mehr hört so veel, wat een nu nich mehr dörvt. Ik gah hüüt bet hen un her ganz wiet warr ik nich kamen ümmer mol leep ik verkehrt bleev uk beten to lang stahn. Op't Schild prahlt een mit lude Wöör wat wohr un uk mol lagen weer dortwischen gifft ganz veel, wo ik mi nich um quääl.

Weer so geern

Een vun de schönsten Gedichten,de ik mol lääst heff, weer"Warmimg Her Pearls" vun Carol Ann Duffy. De Fru bedeent een Lady, de schall na'n Ball utgahn un maakt sik smuck, de Perlenkaed, de se anleggen warrt, driggt de Deenersche un warmt ehr vör..denn liggt se de Nacht in ehr Bett un stellt sik vör, wo ehr Lady danzt un ganz lütt beten gewohr warrt, wo de Perlen na de Deenersche rüken. Mag ween, wat dat hier een Saak för de "Damenwelt" is, aver mit de Unverstand, de to dat Lengen hört, kenn ik mi ut, dorum heff ik mi disse Riemels utdacht. Il hoff ja man blots, wat ik dit Leed eenmol vör Lüüd singen kann, sunst blifft dat denn uk blots bi dat Lengen, wo de Minsch villicht sogor dat mehrste Vergnögen in finden kann. Sind ja nu uk Tieden, wo een midlerwiel villicht uk lever vun so'n Saken swiegen schull. Weer so geern de Kääd de du hüüt avend driggst tööv an de Stääd wo all dien Herrlichkeiten liggt jüst as all de anner hoff ik dat du na mi langst wat weer dat schön, wenn du mi över dien Schulter hangst. Weer so geern de Ring de du över dien Finger schüffst seet dor ganz eng wat dat keen Entkamen gifft folgt dien Finger un dien zorte Hand weer dor un du dreihst mi af un an. Herrlig sik vörtostellen Bilder so vull Lust herrlig to vertellen wo du vun swiegen schullst. Weer so geern de Melk mit de du di inriffst rein överall dat keen Stääd mehr överblifft gleed vun dien Fingers op dien weeke Huut weer in di un dä di guud. Weer so geern de Wind geeng sachten dör dien Hoor flustert fründlig Wöör ganz liesen in dien Ohr wurr nich to dull weihen dat di mi nich freerst wat wurr ik mi freuen wenn du för mi nakelt weerst. Herrlig...

In mi binnen

nu heff ik just veel Tiet un kann mi besinnen op de Optritt, de ik vör fisse "Stille Tiet" moch hstt heff. Eenmol in'n Olen Zolln in fe Moehlenstraat hefg ik dit Leed sungen un dor seeten 'n poor Fruunslüüd, so um un bi mirn Johrgang, de kunnen dik jz nu anspraken föhlen un ee een seh ik noch schüttkoppen, se weer nich meent. Wo schall ik di,mien Deern, denn mit locken heff ja nich mol een Talliglicht in't Schapp kann nich veel, uk nich kaken; seghst du mien Köök, denn weerst du satt. Wat schall ik di, mien Deern, denn grot beeden de Prinz wurr gries un kahl vor'n poor Johren leet mien Fru sik scheeden kenn dat guud dat Op un Dal. Liekers in mi binnen, dor is ümmer noch so'n Lengen af un to spöör ik ehr noch de ole Lust dat ik di mag, will ik di geern seggen man dat hest du sacht al wusst. Wat schall ik di, mien Deern, noch verraden wat du nich al in mien möden Ogen sühst heff veel verspraken, uk mol lagen du ahnst, wat du nich de erste bist. Liekers in mi binnen...

Liebe ik will för di kaken

Leider kann ik mien Opnahmen noch nich wedder hochladen..digital warr ik in disse Leven nich mehr.aver uk in disse analoge Welt bin ik af in to opsmetten denn de Rookmelders in mien Huus hebben mi tweemol nödigt eenmol gau wedder vun HL na NF un denn de Nacht klock twee wedder Alarm un an Slaap natürlig nich mehr to denken. Schriev ik hier gau een poor Reegen op vin een vun mien "Lieblinge"Dit Leed heff ik maakt för de Mudder vun een ganz een feine Fru ut Kesdörp, de een wohrhaftigen Kaak heiraad hett. Dor dacht ik, ik schull mol mit mien Kaakkunst ' n beten prahlen. Liebe, ik will för di kaken ik seh, dat du hungerig bist denn warr ik uk glieks wat maken wo du sacht ganz lecker na bist. Vun güstern heff ik Kantüffel de hau ik nu gau in de Pann un dor is uk noch een Zibbel de snied ik denn glieks mol an. Güstern harr ik noch Botter Peper un Solt harr ik uk de Schinken, wo heff ik em laten geiht hier sunst allens ruckzuck blots de Eier de heff ik vergetten passeert mi sunst egentlig nie denn mött wi de Kantüffel so eten mit een luette Stück Mettwurst dorbi. Liebe, ik seh an dien Ogen du harrst uk geern grönen Salat heff ik nich,vaer dorfoer poor Gurken de stahn in dat Köhlschschapp parat denn deelen wi uns dissen Teller denn de anner de is just nich rein un dat passeert mi uk nich weller Mess un Gabel so to verkleihn. Wien heff ik nich, man dat Water vun Lubeck,dat is tämlig guud denn geev mi man noch mol dien Becher de wisch ik noch gau för di ut achteran gifft dat noch bet wat Soetes Fürst Pückler Ies ett ik so geern denn much ik di mien lütt Soeten so'n bet as Fürst Pückler beehren.

Ohne di

Du nähmst mi dat Woord/ ik musst swiegen/du nähmst mi dat Bild/ wat ik harr vun de Welt/ du nähmst de Musik/ dat weer so gediegen/ nu maarkt ik dat/ wat mi allens fählt.// Du nähmst mi dat Licht/wo schull ik söken/ du nähmst mi de Richt/ wo weer achtern, wo vörn/ du nähmst mi den Moot/ ik lehrt mi to schicken/du nähmst mi de Leev/ ik kunn mi nich wehren//Refr.:Ohne di weer'k nie/so wiet kamen/ ohne di.//du nähmst mi de Stohl/ik musst opstahn/ du nähmst mi de Stuuv/ ik musst nu ruut/ du nähmst mi de Slöttel/ ik lehrt dat nich we'rkamen/ du nähmst mi dat Hopen/ nix weer mehr guud.// Du nähmst mi dat Fröher/ harr doch keen morgen/ du nähmst mi dat Glöven/ as dat Fragen keem/ du lehrst mi de Hunger/ wusst nich to kaken/ du nähmst mi de Lust/ wat schull ik alleen// Ohne di...//Du nähmst mi de Kinner/ ik lehrt dat Lengen/ du geevst mi de Winter/ geneet dat to freeren/ du nähmst mi de Welt weg/ gifft doch keen anner/ dat Loch,wo'k dör wanner/ lehrt mi to verleeren// Du nähmst mi so veel/ wat is mi bleven/du schickst mi na nerren/ wo kaam ik wedder hoch/du nähmst wat ik weer/ wo schall ik mi finden/wo ik dat wat ik weer/ nu al lang nich mehr bin. Ohne di...

Wat is blots in mien Kopp

wat is blots in mien Kopp los dat süht ja trurig ut bin de ganze Tiet an't Söken man kummt rein nix bi ruut sunst weer ik so vull Leeder sung vun de Leev un dat wat ik dä so geern mol wedder man hüüt is allens för de Katt. Wat is blots mit mien Hart los dat warrt ja gor nich froh fröher geev dat soveel Saken wo'k nu nix mehr föhlen do so vele Deerns un Fruunslüüd över de maakt ik een Leed man dat süht ganz trurig ut hüüt lang keen mehr an mien Siet. Hoff, dor kamen we'r anner Tieden denn bin ik wedder meddenmank kann mi uk ganz guud lieden kaam veel beter mit mi langs bit dorhen dor mött wi glöven hapen, allens warrt wedder guud un noch 'n beten töven denn sing'k mien Leeder wedder luut. Wat is blots mit de Welt los ik kenn ehr gor nich mehr dat duert allens so lang un denkst wo schön dat froeher weer helpt ja nix dat veele Jammern man egentlig deit dat jede Minsch wo ik mi jüst so as de anner we'r een gude Leven wünsch. Nä, Lüüd, wat för'n Quälkraam is dat, een lütte Leed mit dat Plietschphone intogeven..wull dat mol wedder versoeken aver is een Aggewars. Töven un glöven riemelt sik so fein op Platt..un op dat niege Breetband luert wi just as op de Coronaspruett.. gah mi af..wull mi blots mol melden un seggen, wat mi dat noch gifft.Hoolt sik

moin un een gude niege Johr..heff mi dacht, worum denn nich de Dör we'r apen maken un we'r wat rinsetten uk wenn'k över de Johren vergetten heff, wo sik dat allens anstellen leet, wat eenst Dag för Dag lückt hett. Mol sehen, wenn ik nich blots as nu vun so'n lütte Ackersnacker ut wat rinstell. mol sehen, villicht geiht je uk een junge Minsch mit mi de niegen Mögligkeiten dör un denn schallst mol sehen. Dat Hiere heff ik just (klock negen) schreven, denn wat se nu een Windbürgergeld opbringen, dat unse Land wiet un siet wieter mit Windgeldröder tostellen könen. Dat Utschänden vun mien Heimat warrt ewig lang so wietergahn..dorum bün ik mit dat Radio vertörnt, wo se allens, wat de roodgröne Düwel will, fiern, dorum ganz un gor dorhen, wo blots noch Biller, Bökers un Leeder mien Leven regeeren. Sinnig/kummt dat/Licht op/disse Dag/warrt ohn veel/Sünnschien blieven/ warr een poor/ Reegen schrieven/ an een poor/ Frunslüüd denken/ mi een poor/ Billers schenken/ mit Lust/ den Hunger spören/ mi mit/ dat Radio/ vertörnen/ dat Land/ mutt ik/ opgeven/ vun'n Düwel/ de rood is/ un uk gröön/ wurr ik/ verdreven/ woveel/ Johren, Dage/ Stünnen an/ Leven/ hoff noch/ op'n poor/denn uk/ wenn'k/ dat eene/ wat de/ Mann to'n/ Keerl maakt/ al verlor/ lohnt't/ jede Ogenblick/ alleen för/ mi dat/ stille Glück/ vörbi(?)

Se buun een Diek

Fröhlig Wiehnachten för de Minschen un sunnerlig de, de sik noch för mien Leeders intresseeren mögen; wo lang heff ik al nix mehr postet. Warrt uk nich lichter warrn, denn ik bün offline gahn; een Telecum-Madame reep bi mi an; verköfft mi ehr ganze entertain-Paket. un so as Tukur as Kriminaal rääd ik as een Popp den Poppenspäler na; "Ja" un "Ja" un "Ja". As ik denn we'r bi Honneur weer, mien eegen Willen wedder funn, - heff ik ehr torüch betahlt - Widerruf und denn heff ik kündigt - Schluss - gifft uk een Leven ohn dat Wunnerwark un Biller- und Leederparadies, wo ik mi ümmer we'r binnen verloren heff. Vun alle Sieden nähmen se di an de Kanthaken, läsen mit un schrieven mit un vergetten di dat nich - nä, gah mi los un gah mi af. Dor heff ik mi överleggt, wat ik dat hiere Leed rinstellen much för de Paus, de ik nu maak oder wat dat Enn vun dissen Blog villicht nu is. Leed keem mi an, as wi op een plattdüütsche Versammeln in Niemünster weern; na, beten Langewiel harr'k dorbi un denn stunn de erste Reeg al op't Popier: "Se buun een Diek" - dat doon se ja nu op mien ole Insel - so'n Johrhunnert-Diek. De schall ja denn sach överall hen, in NF ; uk na Pellworm, wo disse Leed binah noch mehr henhöört. Weer midlerwiel in't Watt vör Pellworm un greep mi dor een Schar - wat ik in'n Mensing funnen heff, denn mien ganze Leven heff ik nie dat plattdütsche Woord för "Scherbe" bruukt. "Putt is twei", wurr dor seggt, dormit weer't all: na, "Mit-Die_Steine", so nöömen se op Pellworm den Wattengänger un Rungholt_Museums-Macker wiest uns de Warft vör Waldhusen - tofällig leeg denn dor ja uk wat in de Slick - een Schar vun een Putt; dorto noch dat Büld, wat ool Andreas Busch vun de Ploog-Spoor in't Watt vör Südfall maakt hett un denn hest du, wat du för een Leed bruukst - vun wegen Johrhunnert-Diek. Freu mi al dorto, wenn ik de Pellwormers dat in een poor Daag vörsingen do. Man de letzten Wöer schick ik noch na mien ole Heimat, England, wo ik in den Engländer Krog vör 120 Lüüd sungen heff, 20 weern um un bi mien Johrgang, ioo weern öller. Dat weer een Heimatavend, wo mien Leeders we'r dor weern, wo se her sünd un wo se henhören. Laat sik dat guud gahn, Lüüd, un gaht uk mol langs den Diek, as ik dat wengst in Gedanken ümmer wedder do. Hoolt sik. Se buun een Diek se meent, de heel nu 100 Johr. De hier steiht un kiekt is denn bestimmt al nich mehr dor. Wo wiet kannst sehen, maakst du een Dag de Ogen to? Wat warrt dor ween, wo ik so veel an denken do? De griese Slick de't Water över dat Land wegspöölt een wunnert sik, wo gau't sik över allens verdeelt. Wat hier mol stunn ut Holt, ut Steen, weer Minschenwark. Wat hebben se funnen? Vun'n Ploog een Spoor, vun'n Putt een Schar. Dor hangt een Koort. Se seggen, se weet, wo Rungholt liggt. Man dor's een Woord wat dat bedüüd, dat weet se nich. De Blanke Hans dat Water so ganz ohn Erbarmen wo lang, ja, kannst di holen mit dienen Minschenarm. De ole Kark wuzll hett dor preestert, wull hett bääd? De weer ja al in fröher Tieden een hillig Stääd. De hoghe Toorn Piraten hebben dor Füer leggt de geeng verloren as dat Schipp, wo'n Steen de Naam vun seggt. De kloge Minsch wat hett he hier nich allens studeert denkt sik herin wat vör de Minsch sien Tiet passeert. Een anner Land villicht sogor een Paradies achter de Kant wo du nu vun de Diek hensühst... achter de Kant wo du nu vun de Diek hensühst.

Wo fröhlig

Vun Max Jensen heff ik dat Woord övernahmen, wat de Johren duppelt tellen; he meent dat domols so, wat de Johren över 70 oder 80 duppelt tellen; man ik denk, wat dat Johren gifft, dor liggt so veel binnen, dor hest een Recht un tellen ehr duppelt, kiekst du denn sogor achteran in den Speegel, muchst binah meenen, du kunnst ehr dreefach tellen. Ehrer ik dat hiere Leed schreev, deklineer ik mi vör, wat dor an Mallöör un Sükenhaftigkeit in de Neegde oplopen is, wat dat bedüüd, wenn een nu bestrahlt warrt un wo een Trost in finden kann, wat dat villicht helpen wurr, sik inbilden, wat de Sekunn, wo dat Hart noch sleiht un de Kopp dor noch wat vun markt, so riek is in sik an Leven un jüst so veel weegen deit as dat, wat wi op lange Sicht noch vör uns hebbt oder uns inbildt, wat wi dat harrn. Wohrschienlig heff ik to veel vun de Eso-Böker studeert, man dat Leven spören döcht mehr as sik in een Leven denken. Un wat weer ik froh, keem ik vun dat Gruveln mol ganz weg. Hett ja al hulpen, wat dat Erinnern nich so een grote Rull mehr späält. Nu keem aver vundag de Naricht, wat ik in mien ole Heimat noch eenmol vun mien Erinnern snäcken warr. Dor lääst ik noch mol een poor Stremels ut mien Tüüssadüüss - Book, chott, ik wurr heesch in een Nu - dat schull ik lever laten, mutt dor doch een ganz een niegen Lex schrieven. Leed lett sik leider nich hoochladen, schull sik mit Schipper-Klaveer-Klang so'n beten na een ole Film anhören. Een annermol warrt wedder lücken. Wo fröhlig wi mol weern nu lehren wi dat Verleeren marken nu, dor is nix ganz wiß wo taag de Tiet nu is. Wat weer uns allens licht in'n Sünnschien allens lücht vör uns leeg so veel Weg dachten, allens löppt sik trecht. Un wat weern wi fröher jung so veel lückt, wat wi anfungen sorteert sik na een Leven Straten, Hüser wurr't noog för uns geven. Nu liggt't al trüch so veele Johren dor weern wi noch de doren de wi so lang al nich mehr sünd dast Ool' een as Erinnern find. Vun domols köönt wi uns vertellen wat Nieges uns le'er nich vörstellen de olen Stücken hebben wi to veel höört un vun, wat nieg is, nich noog lehrt. Arms un Hart sünd mööd vun't Holen fast dat Erinnern an een Fröher wurr een Last sik bedrägen, inbilden, wat een lebennig weer dien Huus vull Tüüg, inwändig büst du leer. Wenn't op't Enn to geiht, spöörst du wengst, du läävst de Tiet kann keen betahlen, de du hest riek is nich de, de meent, em höört de Welt. Riek is, de weet, worum he sien Leven na Sekunden tellt. T.u.M.V.I.

Snied dat Kabel dör

ik Die Freiheit des Mannes ist unantastbar, leet ik Hans Lord in een vun mien Vertellen seggen, wo dat een natürlig nich na't anner passen deit, denn dat muchen wi Lord Extras un Ober Stolzen sach geern, dat wi as Mannslüüd frie weern, na ja, aver ik nähm mi nu de Frieheit, denn dat probeer ik nu eenfach mol ut, wat't nich geiht mit een poor Saken, wat mien Leven de letzten Johren utmaakt hett, dor geeng dat denn meist dorum, wo kaam ik hier över de Runden, nich um, wat kunn ik dor noch mol ut maken, wo een ja uk Leven to seggt. Leven hett mi nu mol den Gefallen daan, dat mien Oog wedder heel warrt, süht so ut, dorum schull uk in een Oort un Wies dankbor sien un wat anners mit mien Leven opstellen un dorum snied ik dat een un anner Kabel dör, smiet den een un anner Streng weg un versöök dat, un pulen de Taue utn'anner, de mi in dat dor ole Flach fastheelen. Denk midlerwiel uk, dass ich ja auch bereits mehrfach versucht habe, die hochdeutsche Sprache zu meinem künstlerischen Medium zu machen, man jüst, wo ik de dor Wöer opschriev, mark ik, wo wiet weg de Hochspraak för mi is. Dor warrt noch veel Water de Priel langs lopen, hen un her, denn kriegt wi to sehen, wat dat lückt hett oder so vergahn warrt, as de Rook, de Hans Lord in August-Moritz sen Salon trechtsmöökt hett.

Wo ik güstern weer
dor weern de Minschen smuck
man dat Leege weer
jüst so wiet weg weer't Leven uk
dat wat ik söcht
funn'k dor nich mehr
hett nich veel döcht
nu snied ik't Kabel dör.

Wo ik güstern weer
hett so fein na mi passt
dat weer een Streng
heel'k mi sülvst mit fast.
Man de dor Lien
will ik nu nich mehr
spören, wo't is: sien frie
inied dat Kabel dör.

Geev mi een Tang
denn kniep ik to
weer al to lang
dat ik dor an denken do
geev mi torüch
wat'k so lang nich harr
een niege Richt
heel mi to lang för Narr.

Wo ik güstern weer
dor geiht't nu mit to Enn
kunn uk wat anners sien
dor mutt ik mi an wennen
kunn angahn, warrt taag
un dat ik  buten freer
liekers dat warrt waagt
ik snied dat Kabel dör..

Wo ik güstern weer
hüüt will'k dor nich mehr hen
will noch'n beten mehr
hebben, vun wat ik nich kenn.
Gifft noch to veel
wo ik noch nie nich weer
will een lütte Deel
un snied dat Kabel dör.

T.u.M. V.I.
 

Du, de ik güstern sehen heff

Held in de Bottermelk - mutt ik jüst denken, weer uk mol wat för een Leed, man hüüt is een anner an de Reeg, wat ik Sündag anfungen un hüüt morgen to Enne bröcht heff, dat eerste Woord is sodennig al nich  mehr wohr, denn wat wi dor stunnen un bekieken uns, wo se I.M. ehr Nach-Snack optekent hebben, dat weer nich güstern, man dat is nu al länger torüch, sodennig is dat ja allens nich wohr, man liekers föhlt oder beläävt sünd dat Hiere so ganz lütte Momenten, de een över de Tiet helpen, de uk ehrer keef is, jüst wenn ik na de Arbeid mööd un, wenn de Kinner wedder na Huus gahn sünd, alleen bün. Wengst heff ik de Möglichkeit un ehren de dor poor Sekunnen und Minuten, wo dat Leven di mit Poesie bemött, mit een poor Wöer, dat denn wengst dor'n beten wat vun blifft. Is ja man doch gediegen, wo sik unse Leven egentlig blots mit een anner tosamen as Leven anföhlen deit, de Rest is ja man doch nix as Sinneeren, Studeeren un sik in wat weet ik nich Verleeren. Hüüt kunn ik mol een herrlig Stünn  mit de Kinner beläven; vertellt ehr vun den Romaan, de'k in een Rutsch lääst harr, wo een vertellt, wat he mit sien Jung  de is 16 un mag nich mehr na School, jede Wääk dree Filme ankieken un em över de Kalamitäten mit de Leev över weg helpen deit. Minsch, dor much de Jung na hören. Un denn mit de Dochter Stand by me späält, wat harr dat een Oort. Vadder an de Gitarr un Lütten an de Orgel. Achteran bekeken wi uns dat Coolste, wat dat op disse Welt in mien Ogen un Ohren geven hett: Divine Comedy süngt un späält "Our mutual friend" un över de junge Fru an de Oboe maak ik uk noch mol een Leed. Villicht warr ik op disse Tiet trüchkieken un uk een Book schrieven, wat heeten kunn: disse Johr weer allerbest.

 Du, de ik di güstern sehen heff
dor wo dat Fernsehen jüst wat maakt
wo een jedeen mol geern töövt
weil dat helle Licht em lockt.
Du, de ik di güstern sehen heff
dat erinnerst du sach nich
dat ik nu een lütte Bild heff
leider blots mit wenig Licht.
Du, de dor nu op't Bild büst
warrst mi seker nie nich kennen
wat schaad, man uk half so wild is
mit't Öller kannst du di an wennen.
Du, de du dor op't Bild büst
leider nich jüst veel to sehen
man liekers heff ik wiss
een Ahnen vun dien Foot, dien Been.

Du, de dor langs de Straat geengst
mit een Huulbessum in de Hand
dacht, kunn em di afnähmen
ole Keerl noch ganz charmant.
Du, de du di dorop inleetst
mit mi de Schrää hen na dien Bus
vun de ik nu so'n bet' weet
allens rein in't niege Huus.
Du, de du een Sünnschienbrill harrst
blonde Hoor un Sünnschienbruun
keen bet an mi denken warrst
wat will de Keerl vun junge Fruuns.
Du, de du mi een beten afgeevst
vun dien Leven een lütt bet' Tiet
much geern, dat du weetst
ik erinner di bit hüüt.

Du, de du mi gegenöver sittst
un nu in dien Blatt studeerst
wo een as Mozart ganz veel in schrifft
wat du nu inwendig höörst.
Du, mit de ik in de Snack keem
över de Keerl ohn een Billet
vertellst mi, dat dien eene Söhn
uk meist nie een Fohrschien hett.
Du, de du so starke Arms hest
een Fru, de wull uk ganz veel böört
so veel Kinner Hand un Hart reckt
bewunner di, as ik dat höört.
Du, de du mitkreegst, wat ik dor schreev
vertellt di, um mi wurr't ganz still
Tiet, de allens plöögt, dat nix bleev
ik di mit dit Leed hier gröten will.

T.u.M.V.I.

Dat Wunnerwark

La non-maîtrise du matériel fragilise la présentation -  is dat nich een herrlige Spraak - heff ik höört vun een, de uns wat vun de Simulatschoon as niege Saak för dat Ünnerichten vertellt un mit de Projekter nich rech umgahn kunn.Dat is ja uk een Sujet vun disse Leed un dor geiht dat uk bi mi sülven veel um, du schallst mit dat Material, all de doren Wunnerwarken, de du kopen kannst, so umgahn könen, wat di dat nich allens um de Ohren flüggt. So hett mi dat uk al mennigmol gahn in de Arbeid - bit denn dat Bild dor to sehen is, wo jedeen dat süht, is de halve Stünn um  un  uk mit disse Morgenleed will't nich henhaun. Aver dat gifft ja noch den Ümgang op de Oort, de Vadder uns Junges mol op platt  dikteert: allens in Maten un nix över de Maten. Kriggst dat nich hen, helpt toletz blots noch: snieden dat Kabel dör. Anners warrt de een un anner dor nich Herr över de Saak. Wurr mi güstern verdüütscht: de Kinner kamen vun dat Spälen mit ehr Cumputers nich weg, denn sünd se jüst bi den Ballerkrieg, wo dat ja um geiht, to een General opsteegen, nu dörven se op keenen Fall ophalen - Tant Meia is al to wiet - denn se sacken wedder af, un hest een Dag nich an de Knöpe setten, denn du mußt wedder ganz vun vörn bigahn. Un vun vörn heet we'r ganz vun nerren. Wull mag dat sodennig; un ik bün dor ja uk so wiet un segg, dat Kabel snied ik dör. Wat toveel is, maakt toletz keen Spaaß mehr, denn du markst, de Wunnerwarken un Minschen, de dor achter stahn, sünd di över. So hett mi dat mit de Bläder gahn; wat bün ik ehr in de 8oer Johren nich achteran lopen un heff ehr köfft, de Tip vun Berlin, Tempo, Wiener, Twen, The Face - Elaste, Spex, de Regalen sünd vull dorvun; man nu gifft man blots noch af un an een Blatt, de Spex ut luder Fründschop; gah na den Kiosk un du weetst, worum, dat gifft eenfach to veel, heff'k dat eene köfft, laat ik 100 annnern liggen. Nu mutt ik vun de Blogs Afscheed nähmen, du vergeihst, denn du verleerst di bi all de doren, de wat uk ümmer na de Minschheit henschrieven so as ik hier ja uk. Harr güstern den Blog vun den Schriever anfungen, de "Tschick" schreven hett, he is nu dor mit langs. Hett dree Johr lang schreven vun sien Krankspälen, wat ja uk een Oort Krieg weer, de he nu opeven hett. Sien Blog heet "Arbeit und Struktur". De schull ik egentlig noch läsen. Aver villicht doch eerst dat Book, wat ik hüüt morgen anfungen heff, wat vun een "allerbeste Johr" vertellt. Dor hett een Vadder uk dat Kabel dörsneden. Sien Söhn wull nich mehr na School un weer gor nich mehr bi sik Dor hett de Vadder entscheed:. De Jung bruukt nich mehr na School - wat seggst du nu? Man ik glööv, an't Enn dor steiht: he find sik sülven wedder.


Dor liggt dat Wunnerwark
töövt, dat ik dat nähm
weet, wat ik dat wedder warr
kann mi nich betähmen
maakst du an - denn geiht se op
de Dör hen na de Welt
haalst di allens in de Kopp
fraagst, wo he dat uthöllt.

Dor steiht de Kassen op den Disch
dat rode Licht, dat lockt
in dat eenzige, wat lücht
in dien ool Kummerhock.
Maakst em an, zäppst dör't Programm
Narichten un Sabbeln, kiekst di allens an
Jawoll, Herr Kommissar
weet nu uk, wull dat weer
Pütt un Pannen kaken se nich leer.

Dor liggt dat Blatt verwohrt vun ehedem
kiek, dat dor Büld heff ik noch nich sehen
Farven sünd man blots swart, witt gries
as in mien ole Kinnerparadies.

Dor dat Book, heff ik eenmol köfft
dor sach nich in funnen
wat, wo ik domols na söcht
haal't ut't Regaal
lääs en Reeg
wat schull ik sunst
sünd keen Miinschen in de Neegd.

Dor dat Papier
hool ik in de Hand
schriev een poor Riemels
gau de Reegen langs
geiht ganz fix
binah vun ganz alleen
steiht egentlig nix
as dat hier, dat is mien Leven.

T.u.M. V.I.

Dat witte Pulver

Hüüt Nach harr'k leege Drööm, is sach uk Prä-OP, as de Opnahm vun  mien Lung, de nich gefull. "Haben Sie geraucht?" wurr ik fraagt, ja, aver man  blots op de Räken vun anner Lüüd, de eersten Johren Juno Rund um die Uhr un denn  wat dat geev, vun  Roth Händle bit Chanel No 5, de Mischung rüükt ik bi de eerste Fru,  bi de ik ünnerkrupen durvst. Herr, gedenke nicht der Sünden meiner Jugend. Gegen dat, wat ik annerletz höört, weer't man aver uk harmlos, dat beten Appelkoorn, wat een Kameraad mi opnödigt hett, een Namiddag, de wi in't T2 seeten un de so keef weer, as knapp een annereen, hool op, een slech Geweten ohn Ursaak, dat wurr uns antraineert in de jungen Johren, de sik dat Harten nähm as ik: sülven schuld. Dor weer dat natürlig een ganz anner Snack, de ik höört, as een vun dat Scheunenfest vun die Landjugend vun Pellworm vertellt, wat se dor dat witte Pulver in de Gang hatt harrn. Dorto noch Nordstranders, de sik dat Hauen anfangen. Wo pienlig is dat denn? Na, as ik mit't Rad we'r ünnerwegens weer na de Stuuv, de wi uns op Pellworm nahmen harrn, harr ik dat halve Leed al trecht: Koka -in, nu wöllt se hier uk vörnähm sien... Nu weer ja jüst ool J.J. vun uns gahn, de ja dat ewige Stück vun "Cocaine" kumpeneert un sungen hett, de wull ik sodennig uk gröten. Dat Leed rumpelt un pumpelt so'n beten boogiemäßig, de Fingers sünd dat op de Gitarr noch nich so ganz un gor wennt. Dorum laat ik dat mol mit de Wöer alleen hier so stahn.

Wat hebben wi fröher sapen
weern sprietmiegenvull
kunnen nich mehr lopen
Hauptsaak, de Wagen rullt.
Wat hebben wi uns nich geven
Jägermeister, Kümmerling
mit Rum in unse Brägen
maakt dat "Dingelingeling".

Nich schöön, man so is dat ween.

Weckeen weern an't Smöken
- Panama Red.
Wurr hüüt keen mehr jöcken
wo se ganz wat anners hebbt.
Letz vertellt mi eener
wer Wind säet, erntet Storm
se harrn dat witte Pulver
op dat Teltfest vun Pellworm

Cocaine - kann't knapp glöven, is so ween.

Bi Tantemeia
stunn een mit een Buscherump
bi de een, auweia,
allens kriegen kunn
de een wat för de Nääs
de anner för de Tung
un Opa hett wat för sien
lütte Teeputt bruken kunnt

Cocaine - wull't noch glöven - is
so ween.

Bridge: Uk ik kaam vun't Land
            kenn de Langewiel
            weet, wat begäng is
            twischen Havenkant un Priel
            man nu heff ik höört
            wöllt se vörnähm sien
            Schiet wat op Küstennebel
            Nu gönnt se sik een Lien

Cocaine, magst nich glöven, is so ween.

Ebb un Floot
Water kummt un Water geiht
markst eerst ünnerwegens
wo de Wind sik dreiht
Rumfallera
drinkt hüüt meist keen Matroos
un dat witte Pulver
sünd wi een Dag wedder los.

Cocaine - schmiet Schiet weg, ik will't nich hebben.

T.u.M. V.I.

Denk an

Dat  wat ik in mien Kinnertiet nich guud lehrt heff un dorum midlerwiel, wo ik al tämlig anjohrt bün, so'n lütte beten ööv; dat is dat Danke seggen, dat velen Dank, wo wi Nordlichter ja geern seggen: Dor nich
för, oder na een Fest säen wi, weer scheußlig schöön. Lachhhaftig kannst dor blots to seggen; nu weet ik ja uk, wat dor de Schaneerligkeit an schuld weer, villicht uk so'n beten de Minnachtigkeit, wat sik vun Mudder ehr Königsberg-Mentalität na  mien Kinnerstuuv op de ole Insel röverrääd harr, man so natürlig dankbor ween un dat liekherut to seggen, dat kunnen op jeden Fall annern beter as ik. Heff aver in de letzten Dage ümmer mol we'r dat Geföhl vun Dankbor-Ween hatt, wo dat in disse Leed um geiht; dat keem mi an, as ik in Ameriko över allens nadenken dä, eenen lütten Lex för mien Jung opschreev un em bedüüd, wat ik em to danken harr, denn he hett mi ja nich blots sien Kinnertiet schinkt, man uk deelwies mien egen torüchgeven kunnt. Un na een Wuchenenn, wo ik mi wedder berappelt heff, denn de verleden Wääk kunnst ja bald as "Lost Week" afdoon, keem mi dat hüüt in de Zug trüch na de Giebelstadt an un denn heff  ik mien Pianola mol wedder in de Gang kregen un segg mol "Danke" för een Leven, mien Leven. As ik na de lütt Reis an't Huus ankeem, geeng dat uk glieks in de Snack um den Dank des Vaterlandes. So meent de Nahwer, Mr.S. schullen se dat Bundesverdeenstkrüüz geven, de harr ja nu regelrecht  Schaden vun unse Land afholen; naja, tominnst ahnt wi, wat för'n Schaden uns al andaan wurrn is. Wir sind kein Überwachungsstaat", meent ja Fru M. man leider een "überwachtes Volk", dat meen ik.

Denk jüst, gifft een Grund
dankbor ween
harr't al mol kunnt
dat de annern seggen
eenfach sik freuen
büst hier merren
op disse Flag vun de Eer
mit veele Johren Freden.

Denk jüst an dat Land
hett so veel an sien Naam
böös Erinnern kann di
ümmer we'r ankamen
so veel Schann un Schuld
meenen wi, hebben dat gor nich wullt
stunnen wedder op
un de annern hebben dat duld't.

Denk jüst an de Stadt
wo ik ümmer wedder kaam
so veel in de Gang
is een Kamen, is een Gahn
so veel Lüüd
ennerlei, wat se bedüüd
maken ehren Dag
maken ut mien Hüüt.

Denk an de Spraak
un denk an de Wöer
wat se allens bedüüd
heff'k mit de Tiet eerst lehrt
uk wenn de Moot
mi af un to verleet
de Hand nich geven much
tutsig in de Eck dor seet.

Denk an de Talenten
de ik so lang al heff
chott, weer to veel
dat een dat allens läävt
nich allens hett verschäält
geeng verloren oder twei
keen Wunner, wat dat quäält
wenn't nich lücken deit.

Denk an mien Deern
denk an mien Jung
denk an ehr Mudder
bi de ik nich blieven kunn
geev un kreeg
duppelt, dreefach we'r torüch
för mien Leven een Richt
un in de Nacht uk wedder Licht.

Denk an trurig Momenten
de dat uk mol geev
Kummer un de Sorg
wo ik soveel vun heff
hört allens dorto
is een Deel vun dat Leven
räken mi ut
warrt noch mehr dorvun geven.

Denk an de Fru
de mi soveel geev
de'k vertruu
wat se mi lehrt vun de Leev
is nich blots Bangween, Lengen
uk de Lust un uk de Droom
sik de Wohrheit seggen
un sik een Gefallen doon.

Denk an jedereen
de mi grött un de mi süht
de mi ümmer geven hett
een lütt Stünn vun siene Tiet
mi kamen jüst de Tranen an
much binah wedder weenen
nich ut Truer, denn kann ahnen
ik heff een herrlig Leven.

T.u.M.V.I.

Süht schön ut

Awakened from a dream - na wi wöllt nich överdrieven, dat Word heet uk een lütt bet anners un heff'k domols 1969 lääst, as de Rullen Steen ehr Gitarrenkeerl B. vun Jens-Jehann ut't Leven nahmen wurr - he has awakened from the dream of life- de Naam vun den Dichter heff ik jüst nich paraat - hüüt wurr een as Eckardt.T. vun de "Form" snacken, wo wi mit uns beten Ego an hangen un dorum uns nich op dat Leven inlaten könen un dat Lück nich finnen. Dat is ja nu uk överdreven, denn egentlig heff ik blots dat Geföhl, wat ik nu den "Hoorbüdel" vun de Reis utduunt heff, ut mien Stuuv ruutkamen bün un mi wedder in't Leven rinbewegen do. Mutt dorbi uk ümmer an David Foster Wallace denken, wat he seggt vun den olen Fisch, de de jungen fraagt, "wo is dat Water" un dorbi meent, "wo is dat Leven". Geev uk glieks an de Traav bi't Funambules Appelkoken mit Schlackermaschüü un denn keem ik aver so wat vun an't Schrieven un Dichten, dor heff ik glieks een junge Fru hernahmen, de dor mit een anner seet un ganz fein un fröhlig in de Snack weer. Sehg eenfach schön ut,  dat Tableau, denn noch een beten mit mien plattdütschen Wöer optakelt - fertig ist die Laube. Fröher weer ik denn ja noch so egohaftig, wat ik denn de arme Muse den Lex glieks in de Hand leggt heff, aver dat wöllt wi nich mehr.

Süht schön ut
wo dat Gröön
wat hier wasst
sik in 'n Stroom speegeln deit
na dien rode Hoor passt.

Süht schön ut
wo dat Witt
vun dien Been un de Arms 
sik in den Avendwind
un den Sünnenschien waarmt.

Süht schön ut
dat Smustern in dien Ogen
dat Lachen um dien Mund
de Snack vun de Nahwer'
is sach de Grund.

Süht schön ut
vun de Siet lett dien Nääs
as de vun de König
all ehr Königin
(uk wenn ik överdriev
wo ik dat schriev.)

Süht schön ut
dat Glinstern
vun de Maandsteen an dien Hand
dicht ik dien Ogen an
de di an'n Avend in den Speegel sehen
wat uk mien geern däen.

Süht schön ut
man wo lang
kann'k mien Erinnern
un de Wöer hier truun
vun den Ogenblick. de schön weer
man so gau vergung.

Süht schön ut
weer een Wunner
man liekers wohr
denn een Deel, dat is wiß
wi weren dor
jüst as dat Gröön
wassen dä 
blots för dien Hoor.

Ik weet, ik överdriev
wo ik dat hier schriev.

T.u.M. V.I.


 

Kiek mi um

WRITE A SONG A DAY  so steiht dat 1942 bi Woody Guthrie in't Heft, wat mien tumblr-Siet, de ik ümmer we'r geern ankieken do, "i12bent", afdruckt hett, dor geiht't vun Raseeren (mutt ik noch) , beten püük ween  un över "gude Böker läsen" bit hen na "stay glad" un "keep hopingmachine going", ""Love Mama", "Love Papa"; dat mag ik allens geern övernähmen; blots sien Nummer 17: "Don't get lonesome" maakt mi grote Sorgen. Dor heff ik güstern we'r een Ahnen vun kregen; wenn ik nich de halve Stünn an't Telefun mit mien Liebe un de 10 Minuten mit mien Jung hatt harr, weer ik de ganze Dag ohne Minsch un Snack langskamen. Dor mutt ik mi regelrecht wat överleggen, wenn dat denn op Rente gahn schall in dree Johren. Wengst dat Leeder-Maken geiht engermaten, so kann ik dor wengst leven as de grote Woody dat vörharr. Seet dor op mien Balkun un harr dat dor egentlig so wat vun schön, dat ik gor nich begriepen kann, wat ik dor nich mehr un öfter sitten do. Mutt nu bald los, na Perfesser G., dat linke Oog warrt ünnersöcht; lehrst mit de Johren ümmer niege Wöer, "Katarakt" un "Gliose"; wat Gudes bedüüd dat allens nicht.

Kiek mi um - söök, wo'k mi an fastholen kann
mien linke Oog, wat blots noch krumm un scheef sehen kann
kiek mi um, hoff ik kunn doch noch wat finnen
in de Bläder vun de Bööm, de Eek, de Böök, de Linnen.

Kiek mi um - wat stahn hier blots för smucke Hüüs
de hier wahnt, sünd kloge, rieke Lüüd.
Kiek mi um, wat dat Hart mi lichter warrt
heff mi sülvst in een Leven ohn Licht insparrt.

Kiek mi um, man seh nich mehr torüch
Last vun fröher un güstern drääg ik nich.
Kiek mi um un griep na mien Tass Kaff
wenGst an'n Namiddag heff ik dat Opstahn schafft.

Kiek mi um, keen Minsch, de'k gröten kann
sünd in de Sünnschien, liggen an de Strand.
Kiek mi um. dor's nix, wat nich behaagt
keen Gift, keen Striet, weil nümmers mi wat fraagt.

Kiek mi um, höört dor jüst poor junge Stimmen
dree Deerns, de jüst mit Ies na Huus kamen sünd.
Freu mi för ehr, keen Sorg, keen Striet, keen Last
dor lacht een Fru, Vagel singt, jewoll, dat paßt.

T.u.M. V.I.