Dusend Leeder

Ziele - dat weer een vun de Wöer, wo sik dat hüüt um dreiht hett, as wi Frünne tosamen seeten in't Lokaal, wo wi uns na de Dodenfier verhaalt hebben. Mag an't Öller liggen, wat wi nu hebben, aver egentlig geeng't för de mehrsten dorum, sik mit dat Leven to arrangeeren, mittonähmen, wat dat Leven noch gifft un sik sülvst op den Weg na't Lück nich de Knippel mang de Beene to smieten. Wengst in mien plattdüütsche Leven heff ik nu mit disse Blog een Weg funnen, de mi in de Gang höllt, uk wenn de Plaan, Dusend un een Leeders rintostellen wiet över all dat weggeiht, wat een trechtkriegen kann. Dat weer een gewaltig Freud, as ik de fründligen Wöer lääst heff, de Volker Holm över mien lütt Blog hier funnen hett; he hett uns dat je vörmaakt, wo guud dat de plattdüütsche Saak to Gesicht steiht, wenn se ut den "Nahbereich" ruutdragen warrt. Dorto harr ik leider wenig Talent, bün ja mehr so'n Binnendieks-Muskant bleven, aver mit't Internet kann ik ja wengst so doon, dat ik noch 'n beten wedder guudmaken will.

Dusend Leeder wull ik singen.
Dusend Leeder wull ik schrieven.
Dusend Leeder wull ik singen
vun de Schadden- un de Sünnschientieden.

Vun mien erste weet ik noch de Wöer
geeng mi gau vun de Hand.
Sung vun een lütt smucke Deern
to'n Bispill vun de Waterkant.

Mien tweete, weet gor nich worum
geeng't um een Frisörsalon.
August-Moritz klippt dat Hoor
vun Otto Tüter un Hans Lord.

Dusend Leeder ....

Riemelt mi gau wat torecht
meist nie ganz lang överleggt
geeng toerst veel um "afstääd"
un dornah keem "deit mi leed".

In Gedanken um mien Insel gahn
glieks harr ik een poor Reegen stahn
vun Thekla un vun Gisela
vun Amanda un Frieda.

Dusend Leeder...

Wo't keem, weet ik bit hüüt noch nich.
Wat güstern weer, leeg wiet torüch.
De ole Charme, de geeng perdü
't wurr ganz düster hier bi mi.

In de Kummerkamerjohrenmusik
geeng't ümmer blots um ik, ik, ik.
Wull de Minschheit nich mit stören
wöllt all fröhlig Singsang hören.

Dusend Leeder...

Midlerwiel is't gor to licht
'n Ogenblick för een Gedicht.
Mehrsdeels blots för mi alleen
maak ik een Leed vun 1001.

Dusend Leeder will ik singen
Dusend Leeder will ik schrieven
Dusend Leeder will ik singen
vun de Schadden- un de Sünnschientieden.

T.u.M.V.I.

.

Wi sünd de Pendlers vun de Bahn

Red letter day - jewoll, den Dag güstern warr ik mi in mien Klenner rood anstrieken, daat weer een Fest, as wi de Avend na't Hansa-Theater an'n Steendamm geengen, beten smuck optakelt un uns in't Varieté vun de Künstlers un sünnerlig Ulrich Tukur bummelig twee Stünnen herrlig Ünnerholung afhaalt hebben. Över de Artisten kunnst al Di al höögen un swöögen, de Fruu mit so'n Oort halve Rhön-Rad, de Mann, de een ewig Handstand lang an sik sülvst rümturnen dä, de Zauber, de sik in sien Kniffe verheddern mußt un de Junglöör, de sik mit sien Zylinders un Zigarrenkisten anleggte, gewaltig, Varieté vun güstern un hüüt. Man wo U.Tukur, de de Lüüd dör dat Programm föhrt hett, mit de Hamborger Ketelkoppers anfung un dat Leed in een Rutsch rund un fröhlig vörsungen hett mit sien Schipperklaveer un een Kapell - de Hansa-Boys, dat harr Oort, dat weer een Fest för sik. Dat dor Ketelklopper-Leed, dor hett he recht, dat is een vun de velen Hamborger Hymnen un warrt hoffentlig noch in 100 Johren so frisch un fröhlig sungen un vun de Lüüd hier estemeert. Is ja uk keen Wunner, dat Leed hett een Rums un een Smack vun "hier kaamt wi, Hamborger Ketelkloppers", wi weeten, woans een fiern deit, wi kaamt mit'n eischen Hoot (stimmt leider nich mehr so ganz - so sluntig leepen eenige vun de Gäste in't smucke Hansa-Theater rum - een utwussen Keerl leppt dor mit so'n Gesamtschoollehrer-Nicky rum - denn bün ik ja al bedeent) wi sünd Lords, wi sünd wi - un egentlig sünd de Hamborgers ja all tomaal so'n beten Lord-Extra-mäßig, uk wenn Du dat nich alle ansehen kannst as to'n Bispill de feine (plattdüütsche) Herr an de Döör vun't Theater. As ik hüüt morgen in de Zug na Lübeck seet (stellt sik vör, harr den reelljen Ulrich Tukur vörher noch in de Lange Reeg drapen un em still "Moin" seggt), dach ik, so'n Leed as de Ketelkloppers, dat kriggst nich mehr hen, so'n Wuppdi un Charme, aver kunnst je mol een Leed maken, wat mit so'n ordentlig "Wi sünd..." anfangen deit. Wat de Redletter Day (hebben de Pet Shop Boys 'n Leed vun maakt) noch so regelrecht redletterig maakt hett, dor will ik lever vun swiegen.

Wi sünd de Pendlers in de Bahn.
Hier de Arbeit, dor dat Wahnen.
Wo uns dat geiht, kannst Du blots ahnen
weerst Du een Pendler in de Bahn.

Wenn wi fohrt, de Zug is vull
man späält keen Rull, solang he rullt.
Man jüst dat, dat leider is
bi de Bahn nich ümmer wiß.

Wi sünd de Pendlers in de Bahn
ümmer bang to laat to kamen
hopen all, Zug blifft nich we'r stahn
wi sünd de Pendlers in de Bahn.

Liggt dor Snee o'r gifft dat Ies
warrt de Bahn dat meist gau wies.
Wenn de Zug denn ganz lang stunn
snackt se uk vun de Witterung.

Wi sünd de Pendlers in de Bahn
jede Morgen fröh opstahn
wo uns dat geiht, kannst villicht ahnen
wi sünd de Pendlers in de Bahn.

De Tour, de is nochmol so lang
kriggt een sien Handy in de Gang.
Een jedeen glöövt em jedes Woord
wenn he we'r bölkt, de Zug, de fohrt.

Disse Stünn hier in de Zug
meist to lang un doch nich noog
wo Du nix deist un liekers fohrst
un denn de Tiet woanners spoorst.

Wi sünd de Pendlers in de Bahn
ümmer bang to laat to kamen
hopen all, Zug blifft nich we'r stahn
wi sünd de Pendlers in de Bahn.

Nu büst al binah in de Stadt.
Op mol, dor steiht de Zug, wat's dat?
Nu kannst Du we'r Minuten tellen
wo't Di dor geiht, kannst Di vörstellen.

Wi sünd de Pendlers in de Bahn
hier de Arbeit dor dat Wahnen
Wo uns dat geiht, kannst Du blots ahnen
weerst Du een Pendler in de Bahn.

T.u.M.V.I.

Vun't gude Leven

sik sülvst graleeren- un dat noch vör de Tiet, dat laat wi schön na. Heff aver dissen Lex al een Dag vörher schreven; will de Rüch so'n beten frie hebben för den Burdsdag, wo ik ditmol nich so recht Freud an heff. Liggt sach uk an de Truerfier an Friedag, wo wi Frünne uns nu op instellen; ik dörv dor gor nich veel över snacken un nadenken.Fiert warrt nich grotortig, aver wenn mien Kinner kamen mit ehr Mudder un ik de Avend denn in Hamborg in't Hansa-Theater een schöne Tiet heff mit een smucke Fru an mien Siet, denn is dat jüst dat, wat ik mi so wünschen do. Dat Leed, wat ik utsöcht heff, dat is nu regelrecht een School-Leed. Seh mi noch in de lütt Bökerstuuv, wo se fröher in smöökt hebben, un schrieven gegen dat Verdüstern an.

Vun't gude Leven
kunn ik geern mehr hebben.
Ik bruuk nich veel
man blots een lütte Deel
vun'n Häven.
Dat weer een Leven
in herrlig Freden
dor weer keen Striet
un jede Siet
mußt sik in geven.
Dat weer een Leven
nix in de Weg
un jedereener kreeg sien Recht
an'n Häven.
Dat weer een Leven
för jedereen
wat he verdeent
för't Leven
kunn't dat blots geven.

Man ik bün so stump un still
un sitt vull Truer.
Kann Di knapp mol seggen
wo ik op luer
un sehg ik woanners, wat mi fählt
wenn ik wußt, wat ik noch bruuk, harr't mi bestellt.

Vun't gude Leven
wurr ik geern mehr hebben.
Man wo'k so sitt un spikuleer
meen ik toletz, jewoll, dat weer
dat gude Leven -
is nich in Häven
dat is hier binnen in mi binnen
wo ik Narr un König bün.
Wat schull't sunst geven
wo schull'k um bäden?
Disse Stünn, de heff ik schafft
mit een Stück Brot un een Tass Kaff.
Dat is mien Häven
hier in mien Leven...

T.u.M.V.I.

Liek ut

gerade aus -wenn't man allens so schön liek ut geeng, un na baben oder allens lichter wurr, aver dat ist nich ümmer so licht to; hest ümmer mol wat an de Hacken, wat Di we'r torüch setten deit oder Di torüch kieken lett. Heff hier mol een vun de Leeder utsöcht, de ik sach nie vör Lüüd singen warr, denn de mehrsten wöllt ja doch vun een Singsang oder een Lex beten na vörn, na baben, na't Sünnschien-Denken un Föhlen hensungen warrn un wenn eener sik dor nu över sien Wehdag hermaken deit, denn is he gau alleen. Liekers, mi gefallt an de Wöer, wat se so'n Richt hebben, dat een na't anner paßt un dorum is dat liek ut noog.
Hüüt is egentlig een lütten Gedenkdag; Broer weer hüüt 70 wurrn, aver he is nich över 61 ruutkamen. Morgen schall ik denn 57 warrn, heff nich inlaadt, heff mi na de Fierdage 'n beten in mien Stuuv inbuddelt, aver hüüt wengst lang an een Lex över de "Schooltiden" schreven. Dor is uk noch dat een un anner, wat nasuppt un nie ganz utdrögen deit. Funn aver uk we'r Stücken. In'n Weltkrieg Nummer Een mußten de Pasters tämlig wat utholen. Se mußten tominnst in Niebüll de Junges in de School een Jackvull geven, wat sik de Schoolmeisterschen nich mehr truut hebben. De anner Schoolmeisters leegen denn ja vör Verdun. Dor hebben sik de Niebüller Pasters bi de Schölers gau Naams infungen: "Schlachter", "Blutrührer" un "Notschlachter". De Schoolraat geeng mit gude Bispill vörut un hett in de Religionsstünn de halve Klass verjackelt. Chapeau. Segg mi nochmol 'n Grund, worum't Torüchkieken nich lohnt.

 Dat jöckt noch'n beten
aver heelt sinnig af.
Güstern bruukt ik noch#n Plaster
hüüt morgen reet ik't af.
Warrt sik verwassen
fraagt keeneen wat na.
Dat wurr Di so passen
il leep Di achterna.

Liek ut
Kiek ut
na vöörn.
Keeneen will weten
wo de Tieden mol weern.

Dat rüükt noch so'n beten
aver treckt sinnig af
laat dat Finster apen
Licht un Luft, Saft un Kraft.
Warrt sik verddelen
fraagt keenen wat na
worum schull't nich heelen.
Loop Di nich mehr achterna.

Liek ut
Kiek ut
na vöörn.
Keeneen will weten
wo de Tieden mol weern.

Dat suppt noch'n beten
aver dröögt sinnig af.
Schallst man nich bikamen
sunnst blööt dat ganz sach.
An't besten vergetten
sik nich mehr um quälen.
Büst dat erst los
warrt Di nix mehr fählen.

Liek ut
kiek ut
na vöörn.
Keeneen will wten
wo de Tieden weern.

T.u.M.V.I.

Wo wiet kannst kieken?

Rettung in Sicht - wenn't so weer, aver liekers versöök ik dat ja jeden Dag we'r, de Dag, mi sülven un dat Ganze, wat um mi rum so wäävt un läävt oder uk man blots so rumliggt un rumsteiht, in de Gang to kriegen un dor wat ruutbottern to laten. Nu heff ik dat mit disse lütte Text versöcht; wohrlig keen grote Lex, aver is een vun so'n grote Bunk vun Blädern, wo ik noch nix heff vun maken kunnt. Hier heff ik dat mol mit'n beten Hammond-Klang versöcht - blots um mi sülven to bewiesen, wat't geiht. Hett ja uk mol'n Tiet geven, dor harr'k mit Lüüd to doon,.de vun de Musik ehr Professchoon maakt hebben, dor weer uk de Produzent vun mien eenzige LP Wolfgang Rödelberger mit bi. He sä, ik schull mi allens, wat mi an Ideen keem, opschrieven, dor kunn ik villicht een Dag wat vun bruken; so heff ik dat uk daan, man ümmer blots op'n poor Bläder, kunn uk mol'n Breefümslag bi sien, mehrsdeels steiht keen Datum op so as bi disse Text ut een Ringbook. Kunn ween, dat ik em in de School schreven heff, as ik bi een Klausur de Oppassung harr. Nu versöök ik sogor, Dateien op mien Cumputer to organiseeren. Dorum warrt de lütt Film uk inspäält, uk wenn't nich jüst wat to't Vörwiesen is, mehr to'n Bewiesen för mi sülven, dat't noch geiht.

Wo wiet kannst kieken?
Wo wiet kannst sehen?
Vun de Bargen oder Dieken
över't Water hen.
Wo wiet kannst kamen?
Bit na de anner Siet?
Wo leven un wo wahnen
de Lüüd, de keeneen süht?

Wo veel wullt weten
vun de leegen Tieden?
Slechte Geweten
op alle Sieden.
Wo wullt an glöven?
An een Baben, een Nerren?
Dat Utholen öven
in't Licht rutt pedden.

Wo wiet wullt kamen?
Wat schall morgen bringen?
Vör dat Weten kummt dat Ahnen
denn kummst to liggen.
Wull magst vergeven?
Wo veel Leev is noch in Di?
De Leve Gott sien olen Häven
steiht he apen för Di?

T.u.M.V.I.



Wo w

England

Ein Kommen und Gehen - dor weer hüüt al mol wat binnen in dissen Blog un is nu al wedder na't Archiv rin rutscht. Instant Karma hett ja mien Leed Nummer Een vun mien Künstler Nr. Een heeten, un dat Karma weer sylvestermäßig nicht dat Wohre - dat ganze Johr schall't nich so biblieven. Dorum freu ik mi, dat ik hüüt noch mol'n beten "Kinnerprogramm" heff; wi kieken jüst "Das Feuerzeug" von Andersen. Heff 'n beten över Grothen lääst, sünnerlig, wat een vun sien Schölerinnen so schreven hett. Hett as junge Lehrer bannig veel wullt un sik dor sach uk bi övernahmen. Kunnst binah meenen, sien Fehmarn-Törn weer uk so'o Oort Burn-out oder Kummerkamer-Tiet. Sik mit em to befaten, lohnt ümmer wedder, jüst so as dat in de olen Böker kieken, vun de ik hier veel to veel verwohr. Aver alleen de Lex, de över de Engländer Krog schreven wurr, scheußlig - dat Nordstrander Lachen grient Di twüschen de Zeilen an. Dat Stück vun de Huusslachter - mien Opa warr' t dat wol nich ween sien - is aver gor to schön: De Huusslachter hett sien grote Mess dorbi, süht den dicken "Vagel", de mit sien Buukladen mit Bössen op England ünnernwegens is,  leppt op em los un bölkt - "twee heff ik al umbröcht, nu büst Du an'e Reeg". De arme Minsch suust af dör den Priel." He war klitschen natt, un harr Teek in de Hoor. Komm hier man schnell rein, hett de Kröger em ropen. Der ist nich ganz dicht. Du kannst ihn am besten mit ein paar Punsch beruhigen." Wull töövt al in de Schankstuuv? De Huusslachter. De Kröger vun England hett uk mit Finanzamt vun Husum nich veel Ümständ maakt. "Nach einer Aufforderung, endlich seine Steuern zu zahlen, schrieb der Kröger: 'Ich sende Ihnen 5 Mark, geht sparsam damit um, es sind meine letzten.'  Es war wieder das alte England", schrifft Hein Erichsen in sien Lex för den Heimatklenner NF vun 1989. Un as ik bi't Fest "England hevt af", dat harr Koopmann Fredy Reinhold op de Weg bröcht, vun dat "rode England" sung, geev dat uk glieks een Oho! So lang weer dat denn doch nich her, as de Brunen över de Roten op England herfullen sünd.

De ganzen Text weet ik nich mehr, aver'n poor Reegen vun mien ole England-Leed krieg ik noch tosamen:

Kummt de Fremde na Nordstramd
süht een Schild un höllt glieks an
he denkt, hier is doch wat verkehrt
so hett he dat nich lehrt.
Denn England liggt bi de Kanaal
so seggt Fru Lehrer in de School
man uk hier op Nordstrand
gifft dat noch een Eng(e)land..

Refr.: England kummt vun "Enge Land"
dat is een Ortschaft vun Nordstrand
hett nix to doon mit de Queen ehr Land
denn England kummt vun Enge Land.

Opa sien Huus steiht op de Diek
dor wahnen nu ganz junge Lüüd
un dat Huus is nu ganz smuck
"Old England" uk.

Post, Elektro, Buugeschäft
een, twee, dree, wull is de Chef
op England dor warrt Geld verdeent
un uk veel lehnt.

Bi Heinrich geev dat Koks un Öl
bi Anton kriggst du nich mehr veel
bruukt wi Eten oder Kraam
mötten wi na Fredy gahn.

England kummt vun Enge Land
dat weer een Haven op Nordstrand
erst weer he eeng, denn weer he dicht.
Nu weten Jem all, wo England liggt.

Krog , Hotel un restaurant
Hier is watz los op Engeland
doch hebben se all de Nääs noch vull
vun Jabbert sien ool Disco Rull
Büst Du op England mol alleen
gah glieks na de Schüttenvereen
oder na de Füerwehr
dat is nie verkehrt.


So mennicheen, de wahnt op Süden
de anner, de kann Westen lieden
de anner, de mutt ganz wiet fohrn
denn he wahnt op Noorn.
Ganz egal is wo Du wahnst
op in Morsum oder Pohns
Hier gifft dat een Adress
de is ümmer noch de Best.

Op England leven vele Lüüd
geev veel Jux un uk mol Striet
denn in de Tieden vun de Not
weer England ümmer rot.

England kummt vun Enge Land
dat weer een Haven op Nordstrand
erst weer he eeng, denn weer he dicht.
Nu weten Jem all, wo England liggt.
 
T.u.M. V.I.

Dat ole Johr

Frag lieber nicht, Papa - dat sä mien  lütt Dochter, as se wat vun ehren "geheimen Wünsche" vertellte. Wi hebben Tangram versöcht, wat se natürlig beter kunn as ik, wi hebben uns vun Sylvester vertellt, vun dat Blie-Geten un wat dorbi ruutbottert weer. Bi mi, funn mien Dochter , weer't een Bessum wurrn - Schwiegermutter-Alarm - meente dat lütt Book, aver ik sehg dor een dünnen Kerl as bi Giacometti.

Dat ole Johr is nu vörbi
dat ole - wat weer dor an nieg
Weer't för een Johr - nu is't vörbi
wat blifft, sünd Tügen vun de Tiet.

Dat ole Johr hett öller maakt
dat Hoor geeng ut, keen schöne Saak.
Gesicht wiest Sorgen, sünd mehr wurrn
vun't Lachen sühst blots wenig Sporen.

Dat ole Johr so gau vergahn
slech Geweten - Tiet verdaan
mit Töven, Twiefeln, Unverstand
erinnert na een Fröher-Land.

Dat ole Johr, dat nähm mi weg
Denken an Tieden, de weern slech
denn hett wat geven, dat büst du
an mien Siet is nu een Fru.

Dat ole Johr, de ole Leev
de Kinner, wo'k noch wat vun heff
is ringer wurrn, nich mehr so veel.
Wat fröher tweigung, warrt nich heel.

Dat ole Johr, ik heff dat läävt
mien ole Welt is över de Schreev.
Nix lääst, nix hört, keek narrens mehr hen
sünd mi över, de de Welt utschännen.

Dat ole Johr - wull Freden hebben
nich mehr in'n Krieg mit annern leven
ehr ut de Weg gahn, binnen blieven
un blots een Lex as disse schrieven.

T.V.I.