Utholen lehren

Das Verfertigen der Lieder beim Gehen - na, den Snack heff ik anners lääst, aver so geiht't eben uk, bi't Lopen kamen de Gedanken in de Gang, un as ik in't Huus de Trepp hochgeeng, harr'k dat Leed egentlig trecht. Denn geeng't an mien niege Instrument, wat ik lang noch nich bedeenen kann, Knöpe dreihen hier un dor, un denn büst Du op eenmol um Klock teihn avends mit so'n Orgel ut de Garage vun de 60er Johren dorbi; büst doch we'r bi dat ole Blues-Schema hangenbleven un denn geiht dat Leed binah vun sülven ut de Fingers. De lütt Vörlaag för de Opnahm liggt in de Stuuv rum, een lüchten Fleermuus vun mien Dochter. Hett nich veel to bedüden, is so gau amen un verflagen as de Gedanken för dat Leed.

Utholen, dat is leer.
Utholen, kummt nix mehr.
Utholen, dat allens weer.

Utholen, dat is so.
Utholen, allens annerswo.
Utholen, wat ik do.

Utholen, guud un leeg
Utholen, wat ik segh.
Utholen, wo't an leeg.

Utholen lehren.
Utholen un sik wehren.
Utholen, wieter pedden.
Utholen lehren.

Utholen Lust un Pien.
Utholen, liate sien.
Utholen Dien un mien.

Utholen, nix is dor.
Utholen, lagen, wohr.
Utholen, Släge, noch'n poor.

Utholen- hool dat ut.
Utholen, dat weer guud.
Utholen, gahn we'r ruut.

Utholen lehren.
Utholen un sik wehren.
Utholen wieterpedden.
Utholen lehren.

Utholen is de Kunst.
Utholen ganz umsunst.
Utholen, wat schallst sunst.

Utholen geiht op't Enn.
Utholen, geiht dorhen.
Utholen sik an wenn'.



T.u.M.V.I.

Dat Paradies findst twischen Truer un de Lust

Trostlos - dat fallt mi in, wenn'k an de Witterung vun disse Dage denken do, wo de Rägen so rein gor nich opholen mag un dat Ruutgahn warrt een Akt. Bün liekers dissen Sündag namiddag noch mol buten ween, aver erst as ik in't Fernsehen ool Hitch sien Trümmel-Bangween-Film Vertigo sehen heff; de Musik maakt Di rein möör un so'n grote Fan vun James Stewart weer'k nie. Buten in dat ool Villen-Quarteer St.Jürgen leep ik langs de Straten, plierte na de Finstern un dach över doröver na, wo lerdig sik mien Leven af un to anföhlen dä; dor weer'k we'r wiet weg vun't Paradies, wo ik hier över singen do. Leed keem mi so an, as ik een Fru över ehr Beziehung snacken höört, dor weer de Weg na de Lust över de Truer gahn, un dor kunn ik mi in finnen. De olen Friesen sünd ja rein gor nich övertüügt, wat dat in't Paradies schöner is as in de Düwel sien Souterrain, aver dat kriegt wi denn een Dag to sehen. Wat dat een Flaag gifft twüschen Lust un Truer un wat dat dor kommodig is, warrn de mehrsten sach betwiefeln, aver as Camusien, de ik ja siet mien Schooltiet bün, glööv ik so'n beten an de douce indifférence, disse "Schietegal", wo de Welt över Di weg geiht un Du denn ja uk sülvst över de Welt.

Över de Minsch kannst Di blots wunnern
is he 15, 50, 100
mit sien Gedoo un sien Gewääs
wo Du sülvst so veel vun hest.

He will ümmer mehr as annern
ennerlei, wo he langs wannert
schall de Welt sien egen ween
as höört se em ganz alleen.

Man dat eene heff'k erst later wußt
dat Paradies findst twischen Truer un de Lust.

Över mi sülvst kann'k mi blots wunnern
dat gau mol hooch un glieks we'r runner
Lachen, Tranen ümmer luut
binah allens op Sand hier buut.

Wull to veel un schafft to wenig
veel to oft mit gor nix eenig
ganz verfroren in mien Giez
un mi mit veel Sorgen triezt.

Harr'k dat doch al fröher wußt
dat Paradies funn ik twischen Truer un de Lust.

Över uns kann'k mi blots wunnern
du allens so püük, ik mit mien Plunder
dat Schurrmurr vun ehedem
för't Wegsmieten to bequem.

Schull 'n bet' mehr na Di hören
kunn so veel noch vun Di lehren.
Dat harr leger kamen kunnt
man toletz hebben wi uns funnen.

Hest dat sach al vör mi wußt
dat Paradies findst twischen Truer un de Lust.
Bün ganz froh, wat ik dor henkamen bün
weer leeg, kunn ik blots Kummer in mi finnen.
Bün froh, dat ik beide Sieten kenn
to veel Lück, dat bün'k nu mol nich wennt.

Över de annern will'k mi nich mehr wunnern
in't Allgemeene un Besunner.
Wat kött wi uns verleeren, wat kött wi annern doon
un schullen de anner laten. mött ehr egen Wege gahn.

Versöök dat, laat annern ehr Recht
höör'n beten mehr hen, wat een seggt.
Kiek, so lang dat geiht, in jede Eck
lang so wiet, as mien Arm  noch reckt.

As jedeen anner Du uk weten schullst
dat Paradies findst twischen Truer un de Lust.

T.u.M.V.I.

Amanda

So veel A in een Naam, liekers ik heff man blots een Amanda kennt, dor weer ik noch lütt un se weer so groot, vull Lachen un Leven, sach uk Leev, de Fru vun Jens Patent, de Klempner weer. Un wo dat bi ehr de dicken roden Buddeln geev, heet se denn för de Nordstranders "Amanda Gas". Leider geev't keen gude Enne, Amanda keem dor nich mit trecht, wat ehr Jens so fröh na Kösters Kamp mußt. Se is em denn folgt. Dat is de wohre Amanda, de vun mien Leed hett ja mehr wat mit Lurchi to doon, de Salamander vun Salamander. Schoh inkopen weer ja een grote Saak. Mußten na Husum, aver sik lang opholen un ewig lang bedeenen laten, dor keem nix na, wenn de ersten Schoh passen däen, wurrn se uk köfft. Liekers höört dor ja uk so'n bet Bedeenen to, un een lütt Fru helpt Di mit so'n Löppel in de Schoh herin.Wat dor uk'n bet wat in de Gang sett warrn kann, heff ik mi ja man ehrer so inbildt un denn mien Singsang vun de Tüffeln bit hen na de Puschen trechtriemelt. As ik dat Leed denn eenmol mien Football-Kamraden vörspälte, dor schoten een de Tranen vör Lachen un Erinnerlust in de Oogen. Dor harr ik mol regelrecht in't Swarte drapen. Mehr kannst as Leedermaker nich verlangen. Wenn ik dat Leed mit Lust un Leev denn för de Landfruus in Ditschiland sungen heff, weer dat nich so dull mit Lachen un Tranen. Man alle freuen sich miteinander, die besten Schuh gibt's bei Amanda.


Ik mag mien Schoh nu nich mehr lieden
much se in de Cuntainer smieten.
Heff se an de ganze Dag
worum ik se nu nich mag.

Ik much mi geern wat Nieges kopen.
Mag in mien olen nich mehr lopen.Vörn een Loch un achtern scheef
un dorum heff ik se nu nich mehr leev.

Un dorum gah ik na Amanda
denn de is bi Salamanda
un  Amanda is so schön
villicht warrt se mi hüüt bedenen.

Se kunn m geern mol wat utsöken
frisch na Läer dörvt dat rüken.
Of swart, of bruun, dat is een Doon.
Hauptsaak is, ik kann in gahn.

Ik harr geern wat mit weke Sahlen
wo sik de Töhne glieks in aalen
een Schoh, de nich mehr piert
un denn bün ik smuck schier.

Un dorum gah ik na Amanda
denn de is bi Salamanda.
Treck mi mol de Steveln an
mol sehen, wat ik in se lopen kann.

Du kannst mi uk wat Feines finnen
nich blots för buten uk för binnen
för de Döns, nich för de Stall
för't Standesamt un för de Ball.

Ik much so geern mien Tüffeln tuschen
för een Poor ganz weeke Puschen.
Amanda, du büst so'n feine Deern
wullt du se mi nich gau mol anprobeeren?

Denn kummst du mit mi, Amanda
un geihst nich mehr na Salamanda.
Nä, du bliffst bi mi bi't Huus
un treckst mi dor de Holschen ut.


T.u.M.V.I.

Hauptsaak is...

Vun dusend Leeder un een heff ik hunnert al to Blog-Papier bröcht - op disse Dage, Weken, Maand vun Blogerie warr ik villicht een Dag torüchkieken un mi wunnern, villicht uk freuen, wat dat hier al mol so to läsen, to hören un to bekieken weer. Kummt villicht uk mol wedder een Dag, dor warr ik in't Studio mol'n Leed op Schick bringen, as sik dat ja höört: mit Intro, Stroph, Refrain, Bridge, ach wat warrt dat striepig ween, aver uk schön, mol mit regelrechte Musanten wat intöspälen. De Blog aver, de passt na mien Leedermaker-Oort, de so'n beten wat vun Huschnusch hett un nich recht passen will to dat, wat een vörlegen, vörwiesen mutt, de een CD to'n Kopen anbeeden deit. Dor heff ik ümmer al'n groten Reschpekt vör, uk wenn ik hier un dor nich so'n Fan vun de Musik bün, de dor geven warrt, aver Lüüd hebben dor wat investeert un dat geiht ganz veel wieter as dat Leedermaker-Bloggen, wat ik hier do. Man wengst op disse Oort un Wies kaam ik so'n beten ran an dat, wat Felix Droese, een Künstler, de een poor vun sien jungen Johren op Nordstrand läävt hett, mol bi'n Utstellen sä: wenn Du veel maakst, kummt dor uk wat bi röver. Un harr'k dissen Blog nich anfungen, harr'k vele vun disse Leeder gor nich trecht maakt. Un wenn'k nich'n beten wat opschreven harr, wat wurr ik denn vun de stillen Dage, de ik hier lääv, överhaupt verwohren könen. Leider is dat Büld vun de Opnahm so'n beten verdüstert, dat is schaad, denn dat weer egentlig een vun de herrligen Dagen op See. Fohrte vör 20 Johr na Hooge mit de Adler, an't Rohr stunn Kurt Paulsen, de Nordstrander Käpt'n un een vun de, wo ik wuss, dat se Vadder sien Frünne weern. 

De Wöer, de'k finn
in mien ool Spraak
de in mi binnen
ut de'k wat maak
de Wöer, de'k heff
vun Land un Lüüd
vun neeg un wiet
de Hauptsaak is...
de Leev.

Dat Leed, wat ik hier schrieven do
is in mien Kopp.
So lang'k hier blieven do
schriev ik't gau op.

De Wöer, de'k finn
al so veel bruukt
de jüst so klingen
as annern uk
de Wöer de sitt
in Riemelreeg
mol guud, mol leeg
Hauptsaak is
de Leev.

Dat Leed, wat ik hier fastholen do
is half op't Papier
warrt in de Richt hengahn
wo ik dat klier.

De Wöer, de'k funn
sünd nu verwohrt
heff ik al sungen
na mien ool Oort
de Wöer, d'k heff
vun Land un Lüüd
een anner Tiet.
Hauptsaak is...
de Leev.

Dat Leed, dat ik to Enn bringen do
wull sing ik't vör?
Wull maakt dat trurig oder froh?
Wull warrt dat hören?

De Wöer...

Hauptsaak is...
de Leev.

T.u.M.V.I.

Mien Leev

Schuuvlaad - dor schall dat rin, wat piert, wat to swoor is, dat Du dat de ganze Tiet mit Di rümdrägen schallst, dat meente een Pyschater annerletz. Dat Opschrieven is villicht uk so wat, dor warrt dat Föhlen un Beläven mit verwohrt, villicht sogor so guud, wat een dat denn vergitt. Dat kann aver uk anners rum ween, wat de schönen Momenten in't Leven uk so verwohrt, ik hoff nich, verbuddelt oder gor versungen warrn. Bün villicht ümmer'n beten gau dorbi, sünnerlig sietdem ik dissen Blog opmaakt heff. De Morgen gau opschreven, de Avend inspäält. Aver is eenfach so'n Lust, een niege Leed to maken un sik inbilden, wat Du morgen al we'r een anner schrieven warrst. Hüüt morgen wull't nu aver rein gor nich gahn; heff mi uk gor nich lang quäält, heff ja noch'n poor vun mien Hamborger Leeder in mien lütt Book binnen.Villicht kann een de Wöer sogor läsen, as ik se opschreven heff.

Steihst dorvör

Empathie- dat Woord heff ik uk erst laat lehrt, man hett duert, denn mi stunn de Spott un Ironie in de Weg, de ik vun NF mitkregen heff. Dat Afstempeln un Afhaken geeng binah vun alleen, dor weer de eene Keerl een "vullfretten Schwien" oder een lütt Fru man blots so'n "Stackel". De nu gor nich mit de Welt kloorkeem, de mußt denn ja na Schleswig. Dortwischen weer dat wiete Feld vun "sülven schuld". Midlerwiel hest al veel sehen, höört un sülven beläävt, sünnerlig wenn Du Schoolmeister büst an een School, wo Kinner oplopen, de nich vun so'n "Schöner Wahnen"-Quarteer kamen.Dor geev't veel to vertellen.
Disse Leed geiht torüch op een Utstellen in Hamborg, wo junge Billermakers ehr Saken in de Diektorhall ophungen harrn. Een weer mank de ganz Dicken un de ganz Magern ween un de Biller hebben Di dat ganze Elend vertellt.

Steihst dorvör un  kannst dat nich begriepen.
Steihst dorvör un fraagst, wo't angahn kann.
De jungen Lüüd, de dünnen un de dicken
wo sik keen an't Leven freuen kann.

Steihst dorvör un denkst, wat is de mager.
Worum will se sik verhungern ut de Welt?
Schall doch leven un is nu op'T Lager
as wenn ehr hier rein nix mang uns annern höllt.

Steihst dorvör un sühst em dor Verstick spälen.
He is so groot, so dick un veel to swoor.
Wat mutt he sik dör't Leven quälen.
Jede Dag tehrt an em, as weer't een Johr.

Steihst dorvör un denkst, kött Di blots leed doon
de Spott, de sunst hest, kannst Di sporen.
Jede Schrää, de piert, de se ehren Weg gahn
de Richt na buten geeng verloren.

Steihst dorvör un denkst, kannst nix bi maken.
Schullst Di graleeren, dat Du büst, de Du wurrst
ohn Bangween eten gahn un kaken.
Man wat maakt in Dien Wahnung de Schurrmurr.

T.u.M.V.I.

Morgens in de Zug

Machen Sie keinen Stress- sä de Mannin de rood-gäle Montuur, Stress weer't - aver uk so'n beten to'n Lachen, denn as de Batterie vun mien Waag jüst an de Tankstell vun Shell in de Knee geeng, dach ik, dor kunn mi glieks eener helpen, aver dor harrn se keen Lust to, harrn keen Kabel un nix; warme Croissants kannst an de Tankstell kriegen aver keen beten Hülp. Ik mußt mit Taxi na Reinfeld fohren un kunn denn ja düchtig wat vertellen, wat Stress weer; nä, wo kann een blots so dicht, aver denn uk so richtig dull dorneben griepen, as ik dat hüüt dä.Vun mien anner Mallöörs will ik gor nich erts anfangen. Is dat de Maand, de dat deit oder de Tofall oder dat to wenig Slaap. Nu weet ik, wat Stressoren sünd un kenn uk de Verstärkers,  un wat Crowding is, weet ik nu uk. Keen Dag för dat lütte Leed vull Leev, wat ik mi jüst inspäält heff. Nähm lever ee vun mien Stress-Leeders ut fröher Tieden.

Morgens in de Zug
heff ik al genoog
dat duert över een Stünn
bit ik bi de Arbeit bün.
Fiev Dage in de Week
mutt ik mien Arbeit doon
un dor blifft nich veel över vun mien Lohn.

Un de Lüde jammern un se räsonneeren.
ik mutt fründlig ween un mutt tohören
man ik heff dat Gedoo un Geschaars so satt.
Wöer sünd ut Luft un meesdeels för de Katt.

Af un to is dat nich veel
wat blifft.
Af un to is dor so'n Geföhl
wat dat nix mehr gifft.

Bi t'Huus töövt de Familie
un de Kinner maken Larm
un uk mit mien Fru is dat nich koolt un uk nich warm.
De Nahwer hett wat seggt
ehr Mudder geiht dat slecht.
Denn treckt se we'r een Frett
un denn geiht dat af to Bett.

Af un to is dat nich veel
wat blifft.
Af un to is dor so'n Geföhl
wat dat nix mehr gifft.

Un  Dat Leven treckt an Di vörbi
un Du fraagst, wat fallt noch af för Di.
Wat schall ik maken?
Wat schall ik doon?
Is dat all oder schull dor noch wat kamen?

Af un to is dat nich veel
wat blifft.
Af un to is dor so'n Geföhl
wat dat nix mehr gifft.

T.u.M. V.I.