Heff so'n Sehnen

Mallöör hatt oder Lück hatt - dor geeng't jüst um in de lütt Mundvull Snack an't Telefun; Leven lett Di nich ümmer op dat hoghe Niveau fleegen, wo Du Di geern inrichten wurrst, dor's ümmer mol wat, wo Du wat nich torüch dreihen kannst, uk wenn Du dat so geern däst. Leed vun güstern passt dor nich so ganz un gor; kreeg een Opnahm uk nich mehr trecht, denn hüüt harr ik erst ganz laat Füeravend. Heff aver so'n Idee, wo sik dat anhöen kunn, dor bruuk ik blots de Wöer-Klang folgen.

Heff so'n Sehnen
na dat Sehnen
wat ik fröher harr.
Wull wat sehen
wull wat ween
weer schön, as ik't harr.

Heff so veel
midlerwiel
gor een Iel
na noch mehr
wat mol weer
kummt nich we'r.

Heff so'n Sehnen
na dat Sehnen
na'n Lück, wat ik nich harr.

Wull wat hebben
nich an wennen
wo ik to veel vun harr.

Gifft so veel
midlerwiel
gor keen Iel
na noch mehr
wat mol weer
kummt nich we'r.

Dat Öller, de Tiet
seggen, is so wiet
nu is dat noog
för dat Sehnen to kloog.
Dien Hart, de Verstand
de is dat bekannt
lang noog söcht
sünd dor mit recht.

Heff so'n Sehnen
na dat Sehnen
vun een Leev.

Wull dat leven
wull dat hebben
wat för anner geev.

Nu kann'k sehen
midlerwiel
gor keen Iel
weil't dor weer
un ik lehr
kummt noch mehr.

Heff so'n Sehnen
na dat Sehnen
as ik anfungen bün.

Wull dor hen
all dat kennen
wo de annern sünd.

Is to laat
midlerwiel
lohnt keen Iel
tööv nicht mehr
denn heff lehrt
kummt nich mehr.

T.u.M. V.I.

Mien ool Brägen

Geschichte und Eigensinn - so heet dat Book, wo disse Brägen, de ik opnahmen heff, afbildt weer, un dor wurr't vergleken mit dat Arktis-Ies, wat nu natürlig nich mehr so ganz dor is as domols, as disse Book maakt wurr. Is vun mien Brägen noch allens dor? Harr hüüt een Geföhl, ik wurr't gor nich mehr in Gang kriegen, aver so bilütten löppt he wedder in de Richt vun dat Leven, wat ik hier so föhr. De Gedanken un de Wöer gahn blots noch korte Wege, dorum kummt dat Leed uk nich wiet.

Mien ool, Brägen will nich in de Gang
weet mit de Tiet un sik sülvst nix antofangen
hett keen Lust, keen Knööv, keen Macht
keen na vörn, keen na achtern, gor nix dacht.

Mien ool Brägen will hüüt rein nix mehr lehren
will vun de Tiet, vun de Welt nix sehen un nix hören
hett al noog, vun wat't so gifft, vernahmen
un will keen Stück, vun wat blifft, noch wietergahn.

Mien ool Brägen will nich maken, wat he schall
so veel is al in em binnen, nu is't all
mit Opsuben, mit Begiepen, mit Verstahn
mien Brägen hett sach al to veel vun de sülve Arbeit daan.

Kunn'k em wiesen
wat em villicht noch freut
wo he sik liesen
över wunnern deit.
Kunn ik em geven
wat sik dat Denken noch mol lohnt
funn ik in't Leven
noch een Richt, dor kunn ik gahn.

Mien ool Brägen
harr noog Biller un noog Wöer
henschreven, utspraken, diskereert.
Heel sik sülvst un de annern all för Narr
dünkt sik kloog, wo he noch nix begräpen harr.

Mien ool Brägen warrk noch quälen, solang as't geiht
wat wurr mi fählen, wenn he nich sien Arbeit deit.
Will't versöken un nähm mi gau een Blatt
un een Bliefer, schallst mol sehen, glieks deit he wat.

T.u.M. V.I.

Mien Ünnergang

Schwarze Rose - dat weern Hemden, vun de ik twee, dree Stücken aarvst heff, een weer sogoor rosa, un egentlig schull de Mann ut de "Brigitte" ut de Werbung för "Schwarze Rose" vun 1967 op dat lütt Video, nu sünd dat de Tulpen wurrn,de't nich mehr bit na'n Valentinsdag hen schafft hebben; wöllt wi hoffen, wat de 5 Rosen, de'k noch gau köfft heff, so lang utholen. Man egentlig is't uk schaad, wat ik för dat Leed oder dat Sujet nich'n bet inschpireerter weer, denn de Film, wo ik dat mit de "Ünnergang" her heff, weer wunnerschön; dat geeng um Finnland-Frolleins, de sik vun'n düütschen Landser mitsnacken leeten. Un de eene harr so wat vun Format un Utstrahlen mit ehr 87 Johr un de sä dat: he hett mi wunken, ik heff folgt, as ik dat lehrt harr un dat weer mien Ünnergang". Villicht kaam ik mit dat Leed een Dag mol'n Stück wieter un denn laad ik dat'n bet op mit all dat, wat to so'n Ünnergang höört. Denn in dat herrlig Skandinavien mit een lütt Landser-Bastard oplopen, gude Nacht, da much ik de doren mitgeven, sünd so scheußlig veelen, de sünd regelrecht besapen vun dat Gude in Lappalien aver de Flach hett uk anner Sieden, dat steiht fast.

He hett keken
he hett lacht
he leet mi nich in Freden
ik heff dacht
nä, nä, gah nich hen
weet, wat kummt, weil ik mi kenn.

He hett ropen
he hett pliert
ik wull weglopen
heff mi tiert
heff'k mi so vörstellt
dat kummt, as Mudder dat vertellt.

Disse Mann is mien Ünnergang
man dat weetst eerst achteran.

He kunn snacken
he hett't daan
wull mi packen
ik unn nich gahn
wat wull ik blots bi em
dat kummt, as wurr'k mi gor nich kennen

He hett grepen
he hett küßt
he leet mi weten
woveel Leven in Di is
dat heff'k mi nich vörstellt
drvuno hett Mudder nix vertellti.

Dsse Mann is men Ünnergang
man dat weetst eerst achteran.

Du leve Gott
wat schall nu warrn?
In mien Kopp
in mien Hart geiht deAlarm.
Bün so bang
de Leev
nimmt mi  alens, wat lk heff.
Du leve Gott
wat maak ik blots
so in Galopp
de Peerd sünd los.
Wenn ik em dat geev
wat warrt denn ut deLeev?

He hett Plichten, kann nich blieven
mutt'k mi na richten, he warrt schrieven
wat helpt Hulen un dat Flennen
so funn dat al een Enn.

Ik kann töven
un al ahnen
bruuk nich glöven
he warrt kamen
so heff'k't mit nich vörstellt
man so hett Mudder dat vertellt.

Disse Mann
is mien Ünnergang
Man dat weetst eerst achteran.

T.u.M.V.I.

Een eenfach Leven

Wull hett nu recht? De Kolleeg hüüt avend, de meente, ik segh nu veel beter ut as wo he mi kennt hett vör een poor Johren oder mien ool Nahwer, de mi noch gau mitgeev, ik weer nu bald so mager, na de Not, dor keem de Dood. Un so wat seggt he een, de licht'n inbildten Kranken spälen kunn. Föhlt mi in de letzten Tieden so'n beten flau un mau un dat sleiht uk'n beten in de Sing un Sang dör, de ik hüüt noch (nich ganz ferdig) maakt heff. Geneet, dat ik ut dat Vörräken ruut bün, wat nich ganz lückt hett, wat ik 'n Chanx un noch een un noch een utlaten heff, wat de eene Leev nix wurr un de anner uk nich oder dat mit de Welt 'n bet op Schick bringen, dat dor nix na kamen is. De een dat Mikro överlaten, de anner dat Leit, de dor dat Licht un de anner dat Recht, dat ööv ik un lückt uk ümmer mehr. Dat Öller-Warrn helpt denn uk.

Bün so'n langen Weg al gahn
heff veel schafft, nich all wull gahn
kunn sehen, dor liggt so manch een Johr
achter mi, man knapp noch wohr.

Heff so veel al seggt un maakt
uk liggen bleev so manch een Saak
wat noch mehr gahn weer, weet ik nich
wo dat so wiet torüch al liggt.

Lehr, jede Dag dat Dankbor ween
will nich um dat un dat nich weenen
föhl, warrt Tiet un laten los
dat weer een Leven blots.

Versöcht al fröher holen fast
dat wat Du fein geneten schallst
man de Tiet leet Di keen Chanx
se geiht stüttig wieter langs.

Heff't mit Erinnern geern versöcht
verwohrt mi, wat de Olen seggt
de klogen Böker in't Regaal
vun Tieden annodunnemaal.

Weet vun so velen, de't so geiht
wo lang nich all de Blick besteiht
de Di mahnt, hest noch to doon
dat hett Dien Leven lohnt.

Harr Talenten nich to knapp
harr dat warm, wurr uk satt
man dat Gönnen full mi swoor
meent, för mi weer nich noog dor.

Meent ümmer, wat noch nödig weer
funn, dat hier in mi binnen leer
een Kummer faat mi an un bleev
slecht Geweten, weil'K nich lääv.

Geev velen Leev un heff se nahmen
se sünd weggahn, warrn nich we'rkamen
een "deit mi leed" helpt nu nich mehr
wenn ik't sä, piert dat noch mehr.

Wat helpt sik quälen dör de Dag
hett nu anfungen, nich töven mag
för't Opstahn heff ik noch de Moot
een eenfach Leven, dat weer goot.

T.u.M. V.I.

Noch een Woord

Tunesien - dat is nu uk al'n poor Johr her, mit'n LW5-Wehdag-Rüüch henfohrt, dat ik denn doch eenmol in mien Leven na Africa keem, so säen se in de Römertiet un denn wengst een Idee kregen vun de allinclusive-Ferien, de sik to'n Bispill mien Football-Kamraden gönnen af un an. Nu fohren se lever na de Türkei, dor is dat jüst so guud, man wat mag dor nu los ween in dat dor Land, wo Du egentlig meent hest, dor weer'n beten  mehr Licht un Luft as in Algerien, wo't ganz leeg weer. Aver nu weeten wi all'n beten mehr, dat is ja nu anners kamen, un de Kolleeg, de mi mitnahmen hett, maakt sik so sien Gedanken över de Lüüd un dat Land, wo't disse blagen Dören gifft. 

Op de Reis heff ik een Stutz vun Biller - swart/witt maakt, de richtig scharp weern; dat heff ik leider nie we'r henkregen. Leeg sach an dat Licht.

De Text vun disse Leed, de heff ik hüüt morgen gau in de letzten Minuten vör't Opstahn schreven, so gahn de platdüüschen Wöer dör mien Riemel-Denken, heff se hüüt avend henbagen, bit dor so wat as'n Leed bi ruutkeem. Egentlig bün'k jüst in so'n Flach vun "Nich hier, nich dor", "nich Fisch, nich Fleesch"; as weer't so wegen de Witterung un een Tiet, de wull ut nix anners as ut't Töven op dat Vörjohr besteiht.Dor buukst wengst in Gedanken 'n bet wat, wat Di warmen deit.

Noch een Woord
an de Poort
segg ik Di
bliev bi mi
denn ik kaam
doch hüüt avend
we'r torüch
na Di.

Noch een Blick
in Dien Oog
för dat Lück
nie genoog
dorum kaam'k
hüüt avend
torüch.

Oh Liebe, oh Liebe
ik bleev geern bi Di
man dat Leven röppt
allens löppt
un nix geiht na mi.

Noch een Kuß
un denn's Schluß
denn geiht ruut
vör de Dör.
Noch'n Strakeln
över Dien Wang
ach, de Dag
de warrt lang.

Noch een Woord
noch een Blick
eenmol strakeln
un sik gau umfaten
un bün Di neeg.

Noch een Woord
an de Poort
een mien Schatz
laat mi gahn
warr hüüt avend
wedderkamen.

T.u.M. V.I.

Weern man bloots een, twee Wöer

Th fatal glass of beer -  na, dor warrt nich veelen geven dor buten in't Wiedeweltnett, de weten, wo disse Snack binnen weer, dat weer een Film mit W.C.Fields, een lütt Theaterstück mit de grote McGoniggle un so richtig schöön överkandidelt, as dat wull fröher nödig dä. To disse Leed höört leider een fatale Glas Wien, wat an een Enne stunn, een Glas, wat bi'n Film lerdig drunken warrn schull un wo't een poor Wöer to geev, un dat koole Swiegen geeng los. Un as ik't trüchstellen dä, na de Film, wuss ik, de Moment kannst Di marken, nu weer't ut.Full mi hüüt morgen in, as ik een franzöössche Film segh, wo een Fru vun de Leev na een junge Mann överdüwelt wurr un denn so deep full in een Wehdag-Tiet, dat weer över de Maten. Höör leider uk to de doren, de bi't Leed-doon sünnerlig an sik sülvst denen mögen, aver midlerwiel kaam ik ümmer'n beten mehr hen na dat Inföhlrn in de anner, för de't jüst so leeg un swoor weer as för mi. Egentlg bün ik hüüt veel to mööd för't Leeder Maken un Instellen, aver nu do ik't doch.

Weer man blots een, twee Wöer
weet se gor ich mehr
uk nich dat, wat,as ik se sä, meent weer.

Weer blots een Sekunn
hest Du nich verwunnen
hebben de Weg torüch na de Leev nich funnen.

Worum hett dat Wehdag nödig daan?
Worum höllt denn gor nich op to pieren?
Worum mußt dat Wehdag över uns kamen?
Worum köönt wi nich Verdrägen fiern?

Weer man een twee Wöer
op eenmol tellt nich mehr
wat in disse Tiet vull Lück för beide weer.

Weer man blots een Stimm
de mi sä, dr is wat binnen
kann nu aver lang keen Ursaak för dat finnen.

Worum hett dat Wehdag nödig daan?
Worum höllt denn gor nich op to pieren?
Worum mußt dat Wehdag över uns kamen?
Worum köönt wi nich Verdrägen fiern?


Weer in't Leven een Moment
heff mi sülvst binah nich kennt
uk nich föhlt, wo ik uns de Leev utschänn.

Weer doch egentlig keen Grund
heff em bit hüüt noch nich funnen
fraag un plaag mi in een Tour: worum?


Worum hett dat Wehdag nödig daan?
Worum höllt denn gor nich op to pieren?
Worum mußt dat Wehdag över uns kamen?
Worum köönt wi nich Verdrägen fiern?


T.u.M.V.I.

Wo sünd Jem hen?

Herrnburg - dor weer 20 Johr lang een Flohmarkt un wat heff ik dor nich allens köfft un na Huus sleppt, ganz toletz uk een apartig Book ut de Dörtiger Johren, al'n beten ut'nannerplückt, aver noch vull vun dat, wat se in so'n Kultur-un Sittengeschicht so allens rinstäken kunnen, un de smucken Beens, de op den Film so bilütten ut dat Büld rutschen doon, hebben in dat Book een Platz funn. Is villicht een apartig Leed, aver kummt dorhen oder dorher, wo dat Erinnern is, denn dat is bi de Mannslüüd. Dat heff ik mi annahmen vun Catherine Millet, de över de veelen Nachten un de Keerls schreven hett, de to de dore Nachten hörten. Teihn Johr un noch veel later harr se de een un anner Keerl in Paris we'r sehen un de harrn so vull Dank na ehr keeken un dorbi weern se man blots een Ogenblick lang in de Gang ween un leeg doch al so lang torüch. De Lust flüggt as een schue Vagel weg in'n Nu, de Dank dorför, de kann blieven. Nich ümmer höört to dat Erinnern un de Dank uk een Beleven, af un to is't nich mehr as'n Büld.

Wo sünd Jem hen?
Wat's vun Jem wurrn?
Lang nich mehr sehen
ut de Ogen verloren.
Denk af un to
wat Jem mi däen
so wiet un so neeg
op Biller to sehen.

Wo sünd Jem gahn?
Wo sünd Jem bleven?
Wat hebben se Jem daan?
Sünd Jem an't Leven?
Denk af un to
wat ik schüllig bün
keek vull Begehr
un Lust na Jem hen.

Wo is dat ween?
Wo wurr't opnahmen?
Dat wat Jem däen
ennerlei oder Schaam?
Denk af un to
mutt noch betahlen
dat wat Jem geeven
för annern heff'k stahlen.

Wo kann'k Jem finnen?
De Cumputer is ut.
Bleev hier binnen
na't Leven nich truut.
Denk ümmer to
wat mien Leven weer
kiek mi um
seh keen Minschen mehr.

T.u.M. V.I.