Witt

Buten de schönste Sünnenschien, un ik sitt hier binnen un verpüttjer den Dag mit dit un dat, schall naher mit de Jung na Ringo, mol sehen, wo dat warrt; harr güstern dit hier mehr as Dichten schreven, man dat liekers na een Leed umbuut. Denn schull dat ja nu een Blues warrn, denn dor is ja dacht, wat ik mol en plattdütsche Blues-CD  ruutbringen kunn. Man ik weet nich so recht. An de E-Gitarr, wo ik hüüt mol op öövt heff, dor krieg ik keen Dunnerwetter in de Gang, man versöken kunn een dat ja in en ool Huus merren in de Giebelstadt. Weern güstern in de anner Giebelstadt Wismar, w dat ja uk wunnerschöön is. Sünd vun de Dankwartsstraat na de Haven dal, kreegen noch dat Schipp wiest, wat se dor op buut hebben na de Kogg, de se bi Timmendörp ut de Schlick ruutwöhlt hebben. De so'n Schipp sien eegen nöömt, weer een rieke Mann. De Stadt, de dorvun een poor vun ünnerwegens harr, mutt uk över de Maten veel Macht un Bedüden hatt hebben. Woveel de Lüüd in Wismar vun so'n Scheppen harrn, dat weet ik nich, man wo fein se ehr oole Stadt verwohrt un wedder opbuut hebben, kannst an veele Ecken un Kanten sehen. St.Georgen - wat för'n Macht de oole rode Steen hett, dat du mit em so'n hoghes Karkenschipp buun kannst, dat is gewaltig. De an de Oostsee wahnt, harr güstern uk dat beter Enn to faten, denn de Rägen hett sik noch een poor Stünnen mehr Tiet laten as an de Westküst, wo dat wull al Klock 3 natt wurrn is. Bi wat is wat. Hüüt mol en lange Breef schreven an een Fründ un Kolleeg un bi't Schrieven heff ik mi eenmol um 180 Grad dreiht. Ik fung an mit Dylan sien Mississippi, wo een meent, he weer man blots een Dag to lang dor bleven. Dat dor Mississipi kunn ja allens sien, de Arbeid, de Stadt, dat Leven oder man uk blots dat Denken, wo een sik uk mol in fastfohrt hett. Denn bün ik doch lever na Chaplin överwesselt, de in sien Rääd "As I began to love myself" seggt, dat, ennerlei, wo du jüst bist un wo laat dat uk is, du büst dor, wo du henhöörst. Dor dach ik, wat mien Jammern vun de verläden Dage uk wat har vun Mudder Kempowski ehr "Da macht man und tut man" un dat klung ja wengst in't Fernsehen so'n beten so, dat een dat to lachen weer.

Witt dat Papier
mit griese Streck
de helpt
bi't Schrieven
bringen de Wöer
in de Reeg.

Wöer klier'k
Gedanken
stellt sik op
as weern se
eenfach dalfullen
ut mien Kopp.

Witt is de Farv
wenn ik drööm
denk mi hen
na een Tiet
wo ik sunst
so ganz wiet
weg vun bün.

Wöer alleen
un för sik
fraag, wat se bedüüd
to'n Bispill "Bööm"
wo een jedeen
seggt, sünd "gröön".

Witt is dat Laken
vun dat Bett
wo ik in ligg
un sach uk de Farv
vun dat Dook
wat se leggt
op mien Gesicht.

Wöer, de een
över mi seggt
de een schrifft
hören, läsen
warr ik lever nich.

Witt is de Kraag
vun dat Hemd
vun de Mann
hier op't Amt
de di seggt
wennehr
wo veel
wo lang.

Wöer sluckst
fein dal as
"wat Schiet" un
"egaal"
denn harrst
du ehr seggt
harrst achteran
keen Wahl.

Witt weer
dat bleven
dat Papier
denn wat schull'k
wull seggen
to't worum
un woto
un woför
vun dat Leven.

Wöer laat se
stahn
swart op witt
ennerlei wat
se bedüüd
för de Lüüd
sünd för mi
wenn'k ehr höör
licht to verstahn
as Musik.


T.u.M.V.I.

Herrlig

Na, dat is egentlig nich mien Oort un stellen een "herrlig" an'n fröhen Morgen op't Podest, aver hüüt will ik dat mol riskeeren, denn wenn du waken warrst, un dat weer mol wedder Klock halvig fiev, un dor is toletz denn doch dat Giften wegslapen, wat mi so lang in de Gang holen hett, denn is dat "herrlig". Nu schall't glieks losgahn, röver na mien Jung un graleeen em, denn he warrt nu sössteihn. Dat is al wat, een junge Mann, de Börgermeister kunn he denn sach al wählen, He hett mi uk al vörräkent, wenneehr dat losgahn schall mit Föhrerschien, ohauhaha. De Gitarr quäält he ja al düchtig. Mi behaagt ja nich, wat he noch so lang na School schall. Harrn se man blots veel fröher de Schooltiet körter maakt un dat nich bi de Lütten anfungen, man lever bi de groten. Dat Johr, wat al ümmer över weer, dat is dat Johr "ölven", wat in fröher Tieden de "Obersekunda" weer. Dor steiht dat nu ganz still, denn aver geiht dat los in 12 un 13. Nu aver eerstmol na Klass 10 un achteran  na't Profil. Kinner nähmen dat ja, as dat is. De dat ole Syschteem kennt hett, kann dat aver blots beduurn. Dor kannst blots "Selbstverstümmelung" to seggen. Ik hool op, denn dat schull hüüt doch op "herrlig" ruutlopen. Kunn bi't Blädern in een Blatt ut Berlin dat nich laten un läsen, wat de "Foristen" sik op ehr Fingerklaveer allens um de Kopp hauen. Dor geeng dat um Rassismus un "Düütschen-Feindlichkeit", wo bald jede junge Minsch in de grote Stadt een Leed vun singen kann, wenn he Lück hett, is dat denn blots so'n Hiphop-Gift un Gall, wenn du Pech hest, liggst du in de Reha. Will aver noch vun wat anners schrieven, heff Dank seggt för dat herrlig Fest, wat wi an'n Sünnovend harrn, dor full mi in, wat wi as Kinner ümmer säen, wenn uns wat gefull. "Scheußlig schöön"! Dorum heff ik dat Leed man uk lever in Moll inspäält.

Herrlig, ik heff em funnen
de Slöttel för de Döör.
Heff lang söcht, geeng Runn um Runne
wußt eenfach nich, wo he noch weer.

Herrlig, nu kann't we'r losgahn
sluut de Döör op un kiek ruut.
Wat hett sik in de Welt daan?
Wo süht Nahwers Goorn ut?

Herrlig,de Luft vun'n Morgen
weiht mi an un rüükt so fein.
Sluut se weg, de olen Sorgen
Bessum her, un maak we'r rein.

Allens warrt guud!
Allens warrt beter!
Dat ole Hock, dat sluut ik af.
Gah wer ruut
un maak dat wedder
wat ik fröher uk al schafft.

Herrlig 's, sik we'r to freuen.
Jüst steiht Nahwer in de Döör.
Wink gau röver mit den "Moin"
fraag em, wat hett he hüüt vör.

Herrlig, langs de Straten lopen.
Chott, woveel warrt hier we'r buut.
Na Paul sien Buud, een Zeitung kopen.
Hest di so lang nich mehr truut.

Herrlig, de ranken Beene
vun dat Frollein, wat dor löppt.
Kiek blied röver na de Schöne
villicht wat een ehr wedder dröppt.

Allens warrt guud...

T.u.M.V.I.

Maak doch, wat du wullt

Wat kannst nich allens an so'n eenfachen Dag beleven. Gewaltig. Egentlig is nix passeert as so'n beten Mundvull Snack hier un dor un liekers geev dat we'r een ganze Masse to vertellen an't Telefun vun HL na NF. De Vörmiddag weer ik in mien Kassetten-Archiev an't Söken un Hören, Leeder un Opnahmen bünkewies, wo ik nie nich mehr dörkamen warr. Söchte dorbi dat Stück, wat ik eenmol opnahmen heff: "Alle Ampeln stehen auf rot", dor wull ik mien hoochdüütsche Projekt mit to Enne bringen, wat ik in de 90er Johren as "Bartträger zwecklos" anfungen un wo ik een Single inspäält heff mit den Song "Drinnen oder draußen" - "Hymnen kleinbürgerlichen Unbehagens wull ik domols ruutbringen. Nu, knapp twintig Johr later, warrt dat sach uk nich bruukt, man ik heff um 1993 regelrecht veel versöcht un hier un dor de Leeder ümmer we'r frisch inspäält. Nu weet ik, wo ik de Leeder anbeden oder verkopen kunn; gifft sodennig för allens een "Branchendeenst", schallst blots mol een Minschen drapen, de dor wat vun weet. Sodennig bün ik veel "in Musik" ünernwegens ween, man wohrschienlig dat letzte Maal in de eene Lübecker Musikalien-Laden, wo de Maneeren al ümmer ganz un gor leeg weern; aver hüüt, dor heff ik markt, wo mien Nerven op sünd,  denn ik fung regelrecht Striet an mit een Keerl, de nich blots dick weer, man sik uk dick dä un as unklook in sien Handy bölkt. De Lüüd achter'n Tresen quäält sik dor um gor nix, laat se sik ... Dorför lehrt ik bi dat anner Muskanten-Huus, wo lütt de Welt is, denn dor weer de Minsch in een anner Laden, de vun sien Vadder vertellt, de unse Football-Vereen op de ole Insel in de Gang bröcht hett. Dor weer ja wat to vertellen un to verglieken. Heff man nich veel na sien Mudder fragt, denn dor weer ja een Stück twischen uns ween, wat ik mol in een Dichten beschreven heff un wo de Söhn villicht nix weten schull. Sodennig is dor dat, wat weer, ümmer uk dat, wat is. Denn weer dor noch een ganz lange Breef, wo mi verdüütscht wurr, wat een Fründ bedüüd un toletz, dat is nu, is dor mol wedder een Leed as all de velen doren, de ik in mien Kummerkamertiet schreven heff un wo ik egentlig uk över trecht bün, aver dat Ackewars, wat ik in de Summertiet mitnähmen mußt, hett mi we'r in de dor oole Spoor vun dat Giftig-Spälen un Sik-Sülvst-Leeddoon torüchstött. Man is uk wedder blots een Leed as dat anner, wat ik hüüt morgen inspäält heff, dat "Herrlig" heet un jüst so "ehrlig" is as dat hiere uk.

 

Maak doch, wat du wullt

ik maak, wat ik will.

Wenn du seggst, ik bün schuld

denn bliev ik still.

Eenmol heff ik mi truut

un wurr uk ganz luut.

Man uk dor wurr meist nix beter

un keem nix bi ruut.

An't leevsten wurr ik opstahn

mi is slecht.

Eenfach ut de Döör gahn

ganz wiet weg.

Eenmol dacht ik, pack dien Kuffer

nimm dien Hoot un segg "Ade"

meent, ik wußt noch, wat för'n Smack de Luft harr

as ik na buten vörkamen dä.

Segg doch, wat du wullt

ik hör dor nich mehr hen.

Ik weet ja, ik bün schuld

weil ik't nich anners kenn.

Eenmol dacht ik, hüüt hett glückt

man du sehgst glieks, dor fählt een Stück.

Heff dat glieks weg leggt

un bün dor nu mit trecht.

Maak doch, wat du wullt

ik maak hier nix mehr.

Weet nich, wat ik noch schull

wat 'k maak, dat is verkehrt.

Eenmol heff ik mi truut

man dor keem nix bi ruut.

Vergett dat allens, maak de Döör dicht

un de Lichter ut.

T.u.M.V.I.

Wull

                                                                         Weer een schöne Dag för di, wurr mi bedüüd, un nu , wo dat bummelig Klock teihn is, dörv ik dat denn uk seggen, weern man nich noch gau de poor Stünnen ween, wo ik mi we'r de olen Tiraden in mien Gedanken anhören mußt. Man nu find ik uk, wat ik tofreden ween kann, weer dat man nich blots so scheußlig lerdig um mi rüm. Man so is dat uk eerst, siet ik na Hus kamen bün, denn vörher weer ik noch vun Hamborg kamen un  denn na'n Burnhoff fohrt, wo de Jung sien Buuwaag steiht un een beten anmaalt wurr. Toletz seeten de Jung un ik, un wi keeken na de Peer op de Koppel un hörten de Stücken vun sien lütt I-Pod; man dat Gröttste weer, wo he de Avend mit sien Gitarr op mien Broer sien ool Fender-Verstärker losleggt hett; man wat weer dat för een Klang, fraagt mi, wat Broer dor wull uk so veel Musik ruutkittelt hett. Nä, wo fein. Heff mi noch dör een poor Bläder wöhlt, een, twee Leeder späält un bün midlerwiel so mööd, dat ik de Wöer vun disse Stück een anner Maal rinstellen warr. Bild is ut een Rußland-Book, kann  de Wöer nich läsen, man wat duert di de Jung op de Biller. Hier sitt he so tofreden över sien Böker, man laat em na buten gahn na School oder na de Ool sien Köök, dor hett nüms wat to lachen. 

Wull find sik dor in we'r in mien poor Wöer?

Mag sik in denken, wo dat mol weer

de Geschichten un Stücken verdrägen

freut ak an, wat de Olen seggen?

Wull nimmt sik Tiet, kiekt na achtern een Stück

wo wi al langsjachtern gegen de Richt

mag gau mol sitten un läsen sik fast

hören de Musik, uk wenn se man blots half dorna paßt?

Wull mag an ween, nähmen mit, wat hier töövt

un wat so deit,as wenn 't opschreven läävt

mag dat för Wert holen, wat still vergeiht

wenn hier een so, as weer't nich so, deit?

Wull mag dör't Leven uk sinniger pedden

süht wat schöön is nich baven, man uk noch hier nerren?

Mag sik mol bücken, een Stück lang verwielen

mutt sik nich de niegste Mood faatkriegen ielen?

Wull is as de hier wiet weg vun bi't Huus

maalt sik sien "Fröher" un "Weetst du noch" ut

mag sik uk fastholen, wat vun een Geschicht

wat se leeg oder schöön weer, noch in em liggt?

T.u.M.V.I.                           

Glöhnig Ogen

Glühender Blick höört sik anners an as glöhnig Ogen un wenn ik mi nu - dat Leed is ja al trecht - to laat um dat Word Gedanken maak un noch gau bi "Mensing" nakiek, mutt ik bilütten insehen, wat ik villicht ehrer vun glinstern oder glimmen Ogen snacken schull. So heff ik aver dat, wat in de Oogen lüchten kann, wenn du toveel vun een Saak kregen hest, ümmer mit dat "glöhnig" verklöppelt. Is sach uk gor nich so vun Bedüden, man leider gifft in mien Platt hier un dor Städen, wo du dat hören oder läsen kannst, wat dor eener blots mit sien Vadderspraak togang is; harr ik Platt vörher lehrt as "Min Moderspraak", weer mi dat Glinstern ehrer infullen. Man as Musikus kann ik dat "glöhnig" mehr bruken as dat "glinstern". Eenmol mußt ik mi uk vun een prominenten Plattdütschen verdüütschen laten, wat dat "dann" in disse Spraak gor nich geev. Dor hett he recht un nu arger ik mi dor an, wat dat op mien Platten ümmer blots um "dann" gahn deit. Jüst bi dat Leed "Kannst du kaken", denn in een Tour heet dat dor "Dann kaam man ran, denn dann bün ik de Mann för di". Wegen de Klang wull de Kolleeg mi dat noch mol so dörgahn laten. So lehr ik ümmer noch dorto. Güstern lehrt ik, wo schöön een Fest ween kann, wo ik mien Leed "Kannst du kaken" denn uk sungen heff. Fiert wurr in een grote Hall vun een Buurnhoff. Twee Pooren harrn inlaadt un gewaltig veel opstellt. Frünne, Verwandte, Lüüd ut  dat Dörp hebben hulpen un so keem een na't anner: fein eten, fein danzt un sik höögt över de Sketche, de se sik in't Dörp utdacht harrn. Toletz wurr dat "Spöök-Gespinst vun de Oper" in de Mangel namen, gewaltig.  Uk wat wi vun de veer Lüüd sehgen un höört hebben, wat se över ehr 20 Johr as Mann un Fru säen, maakt uns Indruck. De Leve Gott harr hulpen, wat se de Tofredenheit leven kunnen. Een Poor wurr ik "Sönke un Susi Faat wat an" nöömen, so veel Arbeid hett dat Leven as Buur un denn noch dat dor gewaltig Fest op to. "Wi fiern bit Klock fiev", sä de junge Fru, "denn övernimmt jede Poor een Koh to melken." Sünd natürlig vörher utneiht, weern aver vull Höög un Freud över de Avend. "Dor warrt noch lang vun snackt", dat sä mien Tante ümmer, wenn een Fest ehr gefullen harr. Un mien Ogen sünd hüüt sach jüst so mööd un dennig as güstern un ehrgüstern, dorum glinstert dor jüst nich gor to veel.

 

Wo keemen de glöhnig Ogen her?

Ik glööv dorvun, wat ik to lang alleenig weer.

Du meenst, ik harr't vun't Fernsehen

vun Biller ut dat Nett.

Ik glööv, dat Glöhnig keem vun dat Söken na een hier in mien Bett.

Wo kamen bi'n Minsch de trurig Ogen her?

Bestimmt, dat weet ik wiß, weil dor keen anner bi em weer

mit de he rääd, mit de he slöppt, mit de he läävt.

Wenn dor keen is, gifft uk nix, wo he an glöövt.

Wo kamen bi een Minsch de stumpen Ogen her?

Weil he na binnen kiekt, denn sunst is dor nix mehr.

Keen anner, keen Welt speegelt sienen Blick

toletz süht he blots noch een un dat is blots dat "Ik".

Du meenst, ik keek nu anners

mien Ogen weern kloor.

Dat keem, wo ik di kennt

harr dat Hopen ganz verloren.

Du meenst, ik keek nu frischer

un liekut een Minschen an

dat is sach weil ik mi un een anner 

we'r estimeeren kann.

T.u.M.V.I.

Laat de Lüüd (is ehr Tiet)

Wat vun een Nach överblifft, dat sünd af un to Drööm oder Wehdaag, as in de Tiet, wo mien Rüch mi noch plaagt hett, vun hüüt Nach blieven twee Saken: dat eene is een lange Lex, mit de ik gegenan gahn bün un mien lütt Fahn in de Wind stellt heff, hebben annern lang noog op pedd. Dat anner is disse lütte Leed, wat ik um un bi Klock twee opnahmen heff un mi denn doch egentlig een beten veel versingen un hier dor falsch läsen do. Ik stell dat liekers hier rin, is mien Andenken an disse apartig Dag, de ik deelwies nich nochmol beläven much. Freu mi liekers, wat ik dor nich mehr in de Knee gah, denn dor helpt mi de Lex vun Charlie Chaplin, wat dat nu mol to't Leven höört, wat dor twee an'nannerrasseln könen, dat maakt uk unse Leven ut. Güstern much ik nich in't Blatt kieken, wo de Ökohovas ehren groten Sieg fiert hebben; hüüt gefallt mi dat we'r beter, denn wenn Frankriech sik freut, freu ik mi mit. Warr glieks mien lütt Heft in de Hand nähmen un dat een un anner Dichten noteeren; is une <drôle de journée>, een apartige Dag; koolt, veel Rägen, de Blöme in de Vaas hebben sik egentlig guud holen, mag gor nich los un halen frischen, denn so is mi nu uk we'r nich na fiern to Moot.  Liekers geiht na'n Fest un dor singen wi denn na de Melodie "Eine Seefahrt, die ist lustig" dat Leed to de Porzellan-Hochtiet. Is ja güstern noog vun tweigahn

Is beter, wenn ik hüüt nich na dat Blatt rin kiek.
Steiht sach, wat freuen sik de Lüüd.
Se hebben dat schafft, sünd eerster wurrn
wöllt eenfach nich sehen, wat wi all verloren.

Is beter, wenn ik hüüt mol we'r vun wat anners snack
kriggst för luter Wellerligkeit een an de Hack.
Fraagst di, worum bün ik ganz alleen
denn so as ik, so denkt keen annereen.

Laat de Lüüd
is ehr Tiet
mien is wiet
weg vun  hüüt.

Is beter, wenn ik mi een ole Book ruuthaal
sünd noch noog vun dor un heff de Wahl.
Stahn sach Dichten binnen vun een schöne Land
is för de mehrsten bald ganz unbekannt.

Is beter, wenn ik mi een ole Bild anseh.
To'n Bispil een, wat Nolde malen dä.
Sühst de ganze Mist nich, de se hüüt henstellen
kunn sik vun de Olen sach keeneen vörstellen.

Is beter, hool mien Frett, bliev hier in mien Stuuv .
Dör't Finster höör'k een lütt Vagel un dat "Du" vun'n Duuv.
Maak de Ogen to, stell mi de Böme vör
as ut een Tiet, wo ik dat Drömen lehrt.

Laat de Lüüd
is ehr Tiet
mien is wiet
weg vun  hüüt.


T. u  M. V. I.

Dat hett setten

Dor harr k ja ruhig in't Blatt kieken kunnt; man ik weer hüüt morgen bang för slechte Narichten, denn alleen dat, wat ik över de rechten Gewalt-Aapen lääst heff, leet mi vun Klock dree an nich mehr slapen. Aver denn keem dat in de School knüppeldick. So bün ik noch nie pedd wurrn un dat an den letzten Dag, wo du di nich to Wehr setten kannst un as een anschaten Indjaner an dat beten fastholen deist, wat di bleven is. Man so'n ool Mohikaner is taag. Nu warr ik we'r tutsig un gah dorgegen an, wo ik vörhen noch allens hensmieten wull. Wo Rook is, dor is Füer, un wo dat wat to kritikastern gifft, dor gifft dat uk Ursaak för. Een slecht Geweten heff ik so un so, jede Dag um dat een un dat anner. Man ik kann uk wat vörwiesen un ümmer mutt een denken an dat kloge plattdüütsche Woord: De sik för Schiet höllt, warrt uk för Schiet ansehen. Un dor heff ik al lang keen Ursaak för. Nich toletz uk wegen disse Flag, de ik ja neben mien anner Opgaven plögen un plägen do. Dorum wünsch ik mi un natürlig Jem all dor buten un natürlig uk de, de mi noch nich funnen hebben un uk nie nich finnen warrn, een guden Summer mit gude Narichten, vun de dat hüüt uk twee geev, dat weern de Tüügnisse, wo dat ja nu de "Führungs-Krüzen" gifft. Weern bi de Kinner uk dor, wo dat een Vadder fein lieden mag. Man dörven de Kinner beter ween in de School, as ehr Ool dat weer? Ik weet ja nich. Kann mi so un so blots wunnern, över de Talenten un Möglichkeiten vun mien Kinner, dor bün ik man blots eentallig gegen. Lever Moby Dick as Käpt'n Ahab.

Dat hett setten, ik graleer.
Warr 'k nich vergetten, wat hüüt weer.
Piert gewaltig, glööv mi dat.
Jem weten sach, worum un wat.

Dat hett setten; dat kregen Jem trecht.
Mag ween, so un so harrn Jem recht.
Liekers warrn Jem dat mol spören
wo't is, wenn se Jem pedden.

Dat hett setten, dat heff'k markt.
Hoff, wat Jem 't  mol so gahn wart.
Ik för mien Deel, ik warr ut lehren
mi in Tokunft eerst recht to wehren.

Dat hett setten, dat nähm ik mit.
Fraag mi, wat dor noch achter sitt.
Seh Jem nu beter, dat hebben Jem wullt.
Ik för mien Deel denk, sülven schuld.

Dat hett setten, ik spöör den Slag.
Utschännt de Dag un uk de Nach.
Wo lang dat duert, warrn wi sehen.
Jem könen sik freuen, an wat Jem mi däen.

T.u.M.V.I.