Stapp för Stapp

Wi Steenbucks weern aver uk al liekereen, wurr mi güstern noch an't Telefun bedüüd, ümmer so as güstern oder as verleden Johr, op uns dor weer ja Verlaat, dat weer ja guud, aver wi wurrn uns sodennig uk um ganz veel bringen un unse Leven sodennig nich leven. So as de Madame, de dat nu erst,  na 20, 30 Johr dat schafft hett, ehr Süster in Amerika to besöken. Dor hett se mi aver uk wat vöruut. Dokter fraagt mi, wat ik mi denn för dit Johr vörnahmen harr. Na, veel is dat nich, warr dat mol versöken, mit studeerte Lüüd een Reis to maken; Hauptsaak nich alleen. Denn dor kunn ik um de ganze Welt fohren, dat Denken leep liekers de sülvig Bahnen langs. Dor fallt mi de Kolleeg ehr Jung in, de to Wiehnachten ut een Hängematt na Huus skypt hett, weer dat vun Down Under oder weer dat ut Thailand? Een Doon. Dor leeg he nu, vertellt wat un dat Büld balanceert vun de een na de anner Kant, dat Mudder vör ehren Cumputer ganz beswiemelt warrt un em bäden deit, nu hool mol op to wackeln. An't Wegfohren hett se em nich hindert, dat hett se tolaten oder tolaten mußt. Liekers kannst dor blots graleeren, uk wenn dat ehren Jung so gahn kunn as de anner Kolleeg sien Deern, de na all de velen Reisen nu in Berlin in een lütt Wahnung verbiestert sitt un versöcht de Tiet as junge Schoolmeister to överstahn. Sodennig is dat gor nich licht, Stapp för Stapp de grote wiete Welt to dörmetten. Schallst ja uk mit dien Denken jüst so wiet kamen.



De Boort sik afraseeren
dat Hoor we'r glatt un fein
een Antog utprobeeren
Steveln püük un rein.

De Tähne sik poleeren
de Brill liek op de Nääs
dat Smustern wedder lehren
'n bet' Getier un 'n bet' Gewääs.

De anner Straat langs lopen
een anner Weg langs gahn
een anner Brot sik kopen
vör'n anner Finster stahn.

Een anner Richt langs kieken
een anner Leed mol hören
nich dör't Duster slieken
de Sünnschien utprobeeren.

Stapp för Stapp geiht't wieter
Stapp för Stapp vöran.
Stapp för Stapp geiht't wieter
so wiet ik kann.

De anner Lüüd bemöten
nich ehr gahn ut de Weg
Nahwer fründlig gröten
hören, wat he di hüüt seggt.

Dör't Blatt mol wedder blädern
nich argern an Wöer un dat Gedoo
Hauptsaak nich allens toweddern
eenfach tofreden un bet' froh.

Dat Ole, dat kann blieven
dat Ole, dat kann gahn
nich wedder överdrieven
nix Nieges durvst mehr kamen.

Dat Ole nich vergetten
dat Ole guud verwohren
man nich sik an't Ole käden
umsunst de Tiet verloren.

Stapp för Stapp dör't Leven
Stapp för Stapp vöran.
Stapp för Stapp dör't Leven
so wiet ik kann.
T.u.M.V.I.

Een beten mehr

Fluch der Kunst - dat sä mien Dokter vundaag, as ik em dorvun vertellt, wo hart dat doch is, wenn du een Künstlerleven nich läävt hest, man blots hier un dor in de Neegde dorvun kamen büst. He meent, dat weer uk so bi Orchester-Muskanten, de he kennen dä, de nu man blots in een 3.Klassige Orchester spälen mußten un dor ehr Geld un Leven verdeenten, denn se weern nu mol nich een vun de ganz Groten wurrn, vun de dat uk bald to veelen gifft. So heet dat för de mehrsten vun uns, wat wi uns schicken mötten un utkamen mit dat beten, wat wi schafft kriegen un wat de Tiet uns vergönnen mag. Aver so is dat nu mol, bün jüst dorbi un geven de Arbeid un dat, wat in de Neegde is, mehr Recht an mien Tiet, denn ik mutt dor nu op wat anners dal, dat Afscheed nähmen vun dat Künstlerleven un anner Grabben duert nu bald to lang. Liekers liggt dor een Verdrag, de ik noch över een CD afslaten heff mit 10 Stücken. Naja. De warr ik noch tohopen klöppeln. "Hübsch" wurr mien Musik klingen, meent en Schrieversmann annerletz to mi, un ik weet rein nich, wat ik mi dor an freuen schall. Versöök dat nu un setten Opnahmen hier herin, de ik mit een lütt MP3 Opnahm-Appraat inspäält heff, dor gifft dat nu mol leider keen Bild to. Dat mutt ik mi erst bibringen. Hoff, dat wengst de Klang 'n beten maneerliger is, as wat ik mit de Kamera opnahmen heff. Weer sunst de Avend för "Riders in the Sky", heff dat Leed op Youtube höört un funn een Opnahm, wo de grote Johnny Cash dat ganz alleenig singen deit, so um un bi 1982, dat weer wunnerschöön. Vörhen in't Fernsehen weer dat denn an de Blues Brothers 2000, de dat uk sungen hebben, man dor harrn se al een ganz langen Boort.

Bleev doch noch een lütte beten dor vun di
een Dook, een Rook, mienetwegen blots een Hoor vun di.
Man dor's blots dat Erinnern an dien schöne Huut
un dat Smustern, dor geengst du ganz still ruut.

Bleev noch een beten dat Geföhl
vun Warmde un vun Neegde, as ik di jüst heel.
Man dor's blots dat Erinnern an dien Aten un de liesen Wöer
an dat Bevern un de Drang na'n beten mehr.

Na een beten mehr vun di
na een beten mehr vun di
keemst du bald we'r na mi
in bün so ganz allenig ohne di.

Bleev mehr as dat Drömen
du keemst glieks we'r herin
för een poor lütte Stünnen
de ik ganz bi di bün.
Bleev mehr as een Hopen
op een nochmol we'r

na een beten mehr vun di
na en beten mehr vun di
keemst du bald we'r na mi
ik bün so ganz alleenig ohne di.
T.u.M.V.I.

58 Johr

Is sach 'n beten lachhaftig, sik sülvst so'n Leed to singen, man is nu doch so wiet, at ik mi över de veelen Johren wunner, de dor oplopen sünd un de ik nu uk al tell.Uk wenn't nu bit 67 gahn schull, wurrn dat ken teihn Johr mehr sien, un wat sä mien Cousin Bernd annerletz to mi, de kriggst du so un so nich mehr vull. Naja, wenn 't sowiet is... aver nu is't man erst so wiet, dat ik de Räkens mit fröher opmaakt heff un dat Annähmen un Loslaten lehr. Helpt ja nix, dor is  ix bi to doon, dor is ümmer wat uttoglieken, aver dat warrt uk utgleken, denn sunst kunnt nich angahn, dat ik noch so schöne Momenten beläven kunn as an mien Burdsdag, wo se mi "hochleven" leeten. Wenn mien Tanten 85 warrn oder mhr, denn övenimmt dat mien anner Cousin Gerd un lett uns opstahn un dat singen, chott nu weer ik an de Reeg. Un ik kunn dat utholen un geneeten.Wat annern ganz natülig is un ümmer blieven warrt, mußt ik mi erst de Verlööf för geven. Scheußlig. Heff güstern we'r een Alice Miller Book dörjaagt, in Ruh wat läsen, dat mutt ik uk erst we'r lehren, dor stunn veel binnen över dat Minachten - Verachtung - dat heff ik erstmol höört, as ik in dat Huus an'n See vör't Brett keem, dat heff ik aver uk an't Enn vun de Burdsdag höört,as de Kollegens in de Gang keemen över all dat, wat se in de oder mit de DDR beläävt harrn. Dor harrn se spöört, wo dat ween weer, wenn dat "Minachten" to't Leven un Programm hören deit, wo Mielke noch meent "Wir lieben Euch doch alle". Mi full dorto noch in, wat se den "düütschen Blick" nöömt hebben, de Afgunst, wenn se di de Westschoh nich gönnen mögen un du'n beten anners büst as de annern. Dat hebben de Düütschen ünner Adje Bumann un de Spitzboort un  sien Kumpanen lang öven durvst. Sehg anneletz noch de Fülm, de se över Sophie Scholl maakt hebben, vun de A.Miller meent, de weer in ehr Familie opkamen un harr dor nich de "schwarze Erziehung" genotten as de annern all, dorum weer se ja uk de Utnahm ween. "Sich wertschätzen" - sik lieden mögen un annähmen könen, wenn't blots een bet lichter weer, denn wurr dat in uns un um uns rum anners utsehen.

58 nu bün ik al so oolt
seh ik mien Gesicht, stimmt dat wull
doch wo'ki mi föhl, do is dat go nich woh
man sient 58 Johren bün ik dor.

58 so lang liggt de Dag torüch
Storm dat Water över de Dieken driggt
Stormfloot an de Diek, för Minsch un Deert Gefohr
weer vör 58 Johr 's noch ümmer wohr.

58 höör'k een seggen, is nich oolt
liekers op de Johren bün'k tämlig stolt
de mehrsten tellen duppelt
sünnerlig dat verleden Johr
siet 58 Johren bün ik dor.

58 de heff ik nu mol hatt
nich allens nochmol leven
veele Dage för de Katt
man uk dat Düster, dat is wohr
siet 58 Johr bün ik al dor.

58 un engermaten dorvun af
stunn midlerwiel vör dat en un anner Graff
man twee Kinner graleeren mi to dat niege Johr
wahn 'n Stück wieter langs, man bün ümmer för se dor.

58 un Erinnern meist to veel
loslaten un vergetten kunn ik een grote Deel
warrt mi nich lücken, guud un leeg, allens dor
kann een Weg trüchgahn vun  58 Johr..

58 un woveel warrn noch kamen
wodennig un wo gau warrt Jens-Jehann mol vör mi stahn
mutt ik mi in schicken
villicht gönnt he mi noch een poor
weer geern mehr op de Welt as de 58 Johr.

58 un kann de Leev nu wedder leven
'n Tietlang dacht, wurr't nich mehr för mi geven
nu is dat warme Lengen un dat söte Wehdaag wedder dor
mit 58 de Lust an de Leev noh nich verloren
heff de Lust an't Leven lang noch nich verloren.

T.u.M. V.I.

Mien Vaderland

"58" heet een Leed, dat ik mi güstern to mien Burdsdag schreven heff, aver nu stell ik disse Leed vun Klaus Groth herin. Bün so'n bet verkatert, dorbi rein gor nich duun ween, man all de Minschen mit Breefen, an't Telefun un as Besöök un jerdeen wünscht un will so veel Gudes, dor is dat hüüt richtig still gegen un ik mutt sehen, wo ik mi in "Normal-Null" we'r inpendeln do. Warrt sach lücken. Dat Graleeren höllt sodennig ja uk rein gor nich op, denn  Steenbuck, Chott, wo veelen dat dorvun gifft. Vun Groth heff ik dat een un anner mol vertoont un hier un dor uk to Gehöör bröcht, na Groth 2000 hören sik de Leeders nich an, dorför bün ik to dull vun de 60ers präägt wurrn; gifft so un so ganz veel annern, de dat jüst so guud un uk beter anfaat hebben, as ik dat dä. Liekers is dat een herrlig Leedermaker-Vergnögen, sik mit Groth sien Dichten to befaten, de singen sik binah vun alleen. Dat hiere Gedicht heff ik ut een plattdütsche  "Hausbuch niederdeutscher Lyrik", wat 1926 ruutkamen is. Dor hebben de Lüüd villicht noch an de Wöer glöövt, as Groth se opschreven hett. Sien "Vaderland" is uk noch vun vör de "operklärten Tieden", as de "Fleier" noch een Wetterfahn weer un keen Prospekt för ik weet nich wat. Schall een so wat överhaupt noch in de Maak hebben, een Leed över een "Ländeken stolt", wo wi dat doch allens, wo Groth vun singt,  för de Öko-Dalers verköfft hebben? Ik gönn mi dat eenfach, wo dat nu bilütten "dämmri ward", Grothen sien "Wehmot" achteran to singen, denn dorvun harr ik sülven mehr as genoog un dat Sülver un Gold, wat he dor blenkern süht, dor heff ik ja uk mien Kinnerparadies op Nordstrand mit schöön maalt, dicht un sungen, bit dor toletz denn nich mehr vel vun nableven is.

Dar liggt in't Norn een Ländeken deep,
       Een Ländeken deep,
Un eensam liggt de Strand.
Dar blenkt de See, dar blenkert de Scheep,
        Dar blenkert de Scheep,
Dat is mien Vaderland.

Ik seeg an Heben Wulken so blank,
        De Wulken so blank,
se kaamt ut't blaue Haff,
Un äwer dat Ländken trocken se lank
         Dar trocken se lank,
Un Regen druus heraf.

Nu blenkt wull de Dau op Wischen un Holt,
         Op Wischen un Holt,
Un dufti steiht de Saat,
Un du liggst still, du Ländeken stolt
          Du Ländeken stolt,
In all dien Pracht un Staat.

Schien nich de Fleier as Gold oppen Torn,
          As Gold oppen Torn,
wenn abends de Beetklock summ?
Un äwer dat Feld blöh Hecken un Dorn,
          De Hecken un Dorn
Un de Marsch war wied un stumm.

Denn gänz as Sülwer unendli dat Meer,
        Unendli dat Meer,
un flö un ebb heraf;
Un klingt dat deep as Klocken derher,
        As Klocken derher:
Hör to! Denn bruust dat Haff.

Blendt de Wulken so, nu dat dämmri ward?
        Nu dat dämmri ward?
Weer dat dat Haff, wat klung?
Och ne, den Toon in mien egen Hart,
        In mien egen Hart
het lisen de Wehmot sung.

T.K.G./M V.I:

Wiet weg ut't Hart

Pyschologie güstern - dat heff'k ümmer so'n bet spietscht, as Ex 1 sik dat Blatt kamen leet, wo de Pyschologen sik klook däen, dor weer ik so wat vun erhaben domols. Nu kann ik dor gor nich noog vun de klogen Artikels kriegen, uk wenn mien Cousin mi annerletz ganz dröög sä: "Das wußtest du doch alles", as ik em vun mien Aventüerreis in de Kinnertiet vertellte, wat ja uk so een Oort Wunnerland ohne Alice weer. So is dat, aver wo dat um geiht dit Johr, dat is, vun mehr as een Saak aftokamen, sünnerlig vun de Drööm, de di nu rein gor nich mehr na vörn bringen doon. Dorum is't op't Büld uk een Huus to sehen, wo mi een ganze Book vun tostüert wurr, denn dat Lengen na een Huus is jüst so een vun mien Quäälkramerien, wo dat Afkamen jüst so swoor un taag is as dat vun de Bramien oder de Smook. Man geiht mi nich alleenig so. Wat harr sik de Häuslebauer in Belvedere spoort, wenn he sik dor keen Palazzo Prozzo harr henstellen laten mußt. He is ja nu för Krieg. De Kummentare kann he sik in sien Album backen, denn wat een hüüt schreev, so'n Mailbox-Palaver, dat höört ja mehr na dat Gedoo mit de Ex, de du een mitgeven deist un ehr lever we'r trüchhebben muchst. Wat is mi dat herrlig egaal, wo se sik in de Hauptstadt um kleien, dor heff ik anner Sorgen. Man wenn dat passt, kunn dor ja noch een Leed ruutklöövt warrn un dat vör't Opstahn. Dat Insingen weer man taag un mutt nu leider so bestahn blieven, denn morgen schall't ja we'r een frische Leed geven un dor heff ik disse sach al loslaten.

Wiet weg ut't Hart
nich mehr to faten
weer vörher so hart
ehr lostolaten.
wiet weg ut't Hart
schaad, geeng verloren
bi't We'rsehen wurr't hart
kannst liekers nich wohren.

Wiet weg ut dat Hart
kannst nix an doon
dat Wehdaag, dat warrt
een Dag vergahn
wiet weg ut dat Hart
wo't eenst so dull piert
noog jammert un blarrt
worum hebben wi uns tiert.

Wiet weg ut't Hart
dat dä de Tiet
dat dä de Striet
un wat weer de taag un hart
wiet weg un  frie
bün'k ohne di
herrlig Geföhl, dat is nu vörbi.

Wiet weg ut de Ogen
wiet weg ut de Sinn
mit dat Lengen nu trecht
freu mi, dat ik we'r ik bün.
Wiet weg ut dat Leven
un sik nich mehr um kleien
wiet weg un sik geven
an'n anner utneihen.

Wiet weg ut de Ogen
un laten torüch
maken wat, wagen
gahn na'n anner Richt.
Wiet weg ut de Ogen
un ruut ut dat Hart
wohr oder lagen
warrn sehen, wat't ut warrt.

Wiet weg ut de Ogen
is dat, wat ik mi wünsch
höllt ut keen Minsch
dat ümmer vun vörn
dat ümmer noch mol Sik Verbiestern, Vertörnen.
Wiet weg un frie
bün'k blots wiet weg vun di
ümmer noch bang, weer nich ganz vörbi.

T.u.M.V.I.

Nix to maken

Egentlig heff ik hüüt anners leven wullt, as de Naam vun't Leed bedüden deit, fung uk ganz maneerlig an, kreeg dat Telefun in de Gang un weer uk ganz ievrig, denn aver keem so'n Schuur, dor wurr ik mööd un flau, uk de Besöök hett dor denn to bidragen, man egentlig heff ik hüüt dat eenfache Leven föhrt, wo ik nu op daal will, wo dor nix grootoriges passeert, aver uk nich versüümt warrnt, denn dor warrt uk nix, wat unmöglig is, vun een Minschen infordert. Sodennig weer de Bilanz hüüt beter as dat Geföhl, wat dorto hören schull. Dat is denn ja nu mol nich so lich to, sik dat gude Geföhl to wohren; kummst fein in de Dag herin, büst in een gude Snack, de denn villicht een Twist kriggt, wo du egentlig nich hen wullt hest  un rumms - treckt dien Hart een tutsig Frett. Du versöchst natürlig gahn dor gegenan un kieken besunners blied na de anner, aver mit dat so doon, as wenn nix weer, warrt dat uk nich beter. Överleggst uk noch, wo dat denn herkummt, wat di so vergrellt denken un föhlen deit, kummst sodennig natürlig överhaupt keen Stück wieter. Nix to maken. Tiet deit ehren Deel un dat kann uk gau gahn, dor helpt deelwies  al een feine Utsicht op to'n Bispill een Tass Kaff. Un wo ik dat hier um Klock halvig een in de Nacht rintappern do, denk ik mi al so'n beten in de nächste Dag herin, de ik denn villicht een beten better uttareeren warr as den, de nu vergahn is.

Nix to maken
full deep daal
hebben bet spraken
egentlig egaal
keem we'r hooch
wat nerren leeg
keem mi an
wo ik an drääg.

Nix to maken
tutsig Frett
ole Saken
de jedeen hett
ole Fragens
siet ehedem
Antwoord dorop
weet ik keen.

Nix to maken.
Kannst nix bi doon.

Nix to maken
de sülvig Keerl
so wurr'k waken
uk wenn'k nich will
keen Utweg funnen
keen anner Weg
nich verwunnen
wat op't Hart mi liggt.

Nix to maken
warr eenfach töven
nieg Dag, anner Saken
dor fast an glöven
Sik nich verbiestern
Tiet deit ehren Deel
ruut ut dat Düstern
dat's wat ik will.

Nix to maken
kannst nix bi doon.

Nix to maken
de Dag is ween
keen anner Saken
mehr ünnernähmen
eenfach na Huus gahn
sien ganz still
gönnt Leven de Bahn
wat dat gahn will.

Nix to maken
kannst nix bi doon.

T.u.M.V.I.

Woveel bleev

Daak, Daak, Daak - Fleitjepiepen kunnst wull dorto seggen, denn de bummelig 1000 Lüüd un mehr, de jüst as wi op een staatsche Füerwarks-Spektakel över de Hamborger Haven luert hebben, kreegen man jüst dat to sehen, wat in de Merren vun een poor Lüüd in de Gang sett wurr, de Rest kunnst blots ahnen un hören, to sehen weer nix. De anner Dag sehgst to'n Bispill bi de Alster, woveel vun de Füerwarkssaken överbleven sünd, sünnerlig all de lütt Hölters leegen an de Kant un kunnen jüst as de poor Buddeln betügen, wat dor los ween weer. Un los weer dor wat, sünnerlig op de Reeperbahn, de Lüüd leepen al op de Straat, so vull weer dat, all tomaal luut un vergnöögt op to. Un luut wurr dat uk noch in Liebe ehr Stuuv, as ik mit een lütt Wunnerlicht in de Gang weer un de Smookmeller sien gräsig Fleuten ruutleet. Ohauaha. Knapp an süsstig un keen beten klöger. Dat schall nu aver losgahn, heff mi een Psycho-Blatt köfft, vull mit kloge Wöer över dat Loslaten un Ut'nannerkamen. Dor kann ik noch een Masse vun lehren. Sünnerlig rechtiedig mit een Saak optoholen un dorför mit een anner Saak in de Gang kamen.Un dat is hüüt al so wiet ween, Telefun is binah nich mehr koolt wurrn, Tatort utmaakt, Keyboard anmaakt un dat erste Leed för dit Johr opnahmen. Blog muss sein. Laat sik dat 2012 düchtig guud gahn, uk wenn dat mit de Sünnschiendage nich ümmer so geiht, as een sik dat uträken much.

Woveel bleev uns
wurrn wi blots de Sünnschiendage tellen?
Woveel bleev
weer de Rägentiet verloren?
Woveel kunnen wi vun uns Leven vertellen?
Ik för mien Deel warr mi
de Kummerkammerdage wohren.

Woveel bleev uns
wurrn wi blots de langen Wege tellen
mit de wi de wide Welt dörmetten hebben?
Woveel bleev uns
kunnen wi nich dorvun vertellen
wenn wi, wat in de Neegde wasst, nich kennen.

Jede Minsch sien egen Räken.
Jede Minsch sien egen Book.
Keen Minsch mutt sik verstecken.
De lüttste tellt hier ook.

Woveel bleev
wurrn wi blots vun grote Lüüd vertellen
un keeneen wußt, wat de Nahwer för uns dä?
Woveel bleev
harr blots de König wat to mellen
un nich uk de klogen Wöer, wat de Narr eenst to uns sä?

Woveel bleev
wurr'k vun güstern blots vertellen
as geev't keen hüüt, keen morgen achteran?
Woveel bleev
kunn'k mi de anner nich vörstellen
em nich seh un nich mehr an em denken kann?

Jede Minsch hett sien Bedüden.
Jede Minsch - een eegen Licht.
För jedereen lohnt't Glockenlüden
wenn wi em to Stääd hendriggt.

T.u.M.V.I.