Vertell

Dat keem mi hüüt morgen an, wat E.F. mi an'n Fridag vertellt, as ik för ehren Schwager G.F. singen wull. Se wunnert sik, wo se dat schafft harr, vun de eene Binnendiek op Nordstrand na de anner to trecken, wo se nu noch läävt un de Bäckerie in de Gang höllt; dat weer ja egentlig een Wunner, lacht se. Denn dat Maat för unse Leven un de Welt, de dorto höört, wat weer dat to uns Kinnertiet kort oder lütt. Man dor meenten wi, blots in dat Enge Land weern wi bi t'Huus. Af un to bildt de een un anner sik dat hüüt noch in, aver ik heff' t nu lehrt; dat is nich möglig; wi sünd ja binah ehrer in dat London to Huus, wat se güstern in de Nacht wiest hebben, wo de Leeder klungen, de wi in de 60er Johren höört hebben un wo een Landei as ik uk mol dör Ray Davies sien Waterloo Station kamen is. Herrlig Momenten geev dat Spektakel her un is ja regelrecht lögenaftig to vertellen, aver  ik seet op mien Sessel un heff dor för mi alleen applaudeert. Eenmol as se dat Gesicht vun John Lennon wegen sien "Imagine" tosamenleggt harrn un dat anner Mol, as de Mann över't Seil na den anner keem, de Füer fung un een kennt den Kufferkeerl op't Album vun Pink Floyd we'r. Wat hebben se dat fein maakt, de Lüüd vun Olympia. Bi den Bidrag ut Rio bün ik denn uk fein inslapen. Weer ja uk laat wurrn un to wiet weg. Wat blifft denn in so'n grote Welt för so'n Inselmuskant ut fröher Tieden noch to bestellen? De Avend an'n Fridag  in't Kiefhuck weer egentlig schöön, weer ik man blots een beten ruhiger ween, aver dat will nu jüst nich lücken, an de Dag nich un in de Nacht eerst recht nicht - drööm mi dor een Mist trorecht. Gah mi af. Sluten will ik mit de Geschicht, de mi G.F. noch an't Enn vun de Avend vertellt. Ik harr in't Tor stahn bi'n TSV, harr een ganz eenfachen Ball so dörlopen laten. "Harr mi smieten schullt", harr'k achteran seggt. G.F. much mi dat ümmer noch nich  vergeven. 90 Minuten quäälst du di un denn maakt Ipe so'n Mist. Gräsig. Ik hoff ja noch ümmer, he meent egentlig mien Cousin; wenn ik dat denn doch weer, heff ik 50 Johr, dat steiht fast, den falschen Spoort utprobeert. "Der Ball ist nicht sein Freund", dat kreeg ik ümmer mol seggt. Harr mi wat anner söken schullt. Sodennig kummst to so'n Stück Musik. Un wenn de lütt Keerl dor op sien Moped ünnerwegens is, hett dat uk mit den Avend in't Kiefhuck to doon. G.F. sien Motorrad-Frünne keemen un harrn nich veel över för mien Musik. Dat leeten se mi un de anner marken. Aver "Born to be wild" höört nu mol nich to mien Programm.

Vertell mi dien Geschicht
vertell mi, dat ik dat lehr
so veel Saken weet ik nich
kennt geern een beten mehr
vun de Minschen um mi rum
wo ik keen Oog för harr
ehr "woher", "wohen", "worum"
denn doch begriepen warr.

Vertell mi
wat du läävst
wat du föhlst
wat du däst
wat du meenst
wennehr du lacht hest
oder weent.

Vertell mi vun Oolt un Jung
den lütten Ünnerscheed
wat neeg weer un wat wiet
un di ut dien Hüsing reet.
Vun de liesen un luten Wöer
wat se bedüüd
vun groten un vun lütten
lang verloren Lüüd.

Vertell wat du sehen hest
föhlt, höört oder daan
wo de Truer di ankeem
de Stolt un de Schaam.

Vertell uk de Stücken
de ik al kenn
mit de wi uns fiern
Helden weern wi denn
Trurig wenn wi in't düster Güstern
bleven weern
nich wagten
anner Weg to't Licht to probeeren.

Vertell wat du
dankbor för büst
wat di lückt
wo't Lengen na blifft
wo du
vun söchst
noch'n Stück.

T.u.M. V.I.

In'n Häven is doch so veel Licht

Na, güstern kreeg ik mi wedder an't Pianola un fummelt mi dor wedder wat trecht, de Wöer heff ik al op de "Schönste Insel der Welt" schreven, wo ik we'r hen un weg weer wegen den hohgen Häven, wo ik mi gor nich an satt sehen mag, sünnerlig wenn dor düchtig Wulken vun den Wind över weg dreven un jaagt warrn. Na, dor geev dat noog vun, leider uk an Rägen, man is mi veel lever as de brütten Hitten, de wi ja nu uk noch kennt hebben dissen Summer. Finn leider nich mehr ruut, wat mi disse Wöer op't Papier dikteert hett, aver dat is sach de grote Ünnerscheed ween twischen den hohgen Häven un de leegen Gedanken, de sik in een ümmer mol wedder dörsetten doon. Dorbi freu ik mi jede Dag, wo mi dat geiht, bruuk mi man blots vörtoleggen, wo leeg dat weer nu vör nipp un nau een Johr. Villicht liggt ja uk dor an, wenn du mol so richtig afsackt büst, denn kannst du dat nich mehr af, wenn annern oder du sülvst di wedder an de Grund fastholen wöllt. Dorum steiht dat hier vun de Preesters, denn dat hört nu mol to mien Heimat-Denken to, wat se de Lüüd un Preesters vun Rungholt nasegt hebben. Man dor sünd uk noch annern - de Klima-Ünnergangs-Preesters, de jüst so wenig dögen as de doren, de sik den Ünnergang al vör 100 un mehr Johren rannerwünscht hebben, dat leep op den Ünnergang vun  ganz bestimmte Lüüd ruut. Gah mi af; laat uns den Häven licht , hooch,  apen un wiet holen un nich vun de doren Preesters un sünnerlig vun de in uns tweipreestern.

In'n Häven is noch so veel Licht
wat maakt de Welt so düster.
Dat fien Gesicht, wat so fein lücht
wat maakt dat denn so düster?
De Preester preestert Ünnergang
dor töövt he op nu al so langeen Rägendruppen un de Wind
siene Tügen sünd.

De Häven, de is doch so hooch
worum büst du wiet nerren?
Eeen Stück kunnst du doch wieter noch
de Trepp na baben pedden.
De Preestert preestert Sünn un Schuld
dat hett de Leve Gott nich wulltMit jeden Sünnschienstrahl
geiht för em den Barg hendal.

De Häven de is doch so wiet
worum wullt em nich geneeten?
Du hest doch blots'n beten Tiet
un tierst di mit Geweten.
De Preester in di maakt Alarm
as harr dat Leven nich sien Charm
kiekst na achtern as Fru Loth
stiev as Steen un binah dood.

De Häven över mi is doch apen
wat schall de Slötten in de Fuust?
In Gedanken de Klink eenfach anfaten
nich seggen laten, dat du't nich durvst.
De Preester stellt sik vör de Dör
he deit sik dick, lett di nich dör
gah doch an em vörbi
de Minsch as Minsch is frie.

T.u.M.V.I.

Alleen, alleen

Alleen, alleen - is dat de Ursaak för allens, hett ool Aristotel dat nich al nipp un nau seggt, wat de Minsch na anner Minschen höört, so is't man ja lang nich ümmer un överall, dor helpt uk de ganze Welt um di rum nich, wenn dat Alleen-Ween den Minschen uttehrt. Wenn mi dat sülven ümmer jüst ankummt in de dor Summersünnschientiet, denn sünd dat sach de ewigen Wäken in dat dor Jungsparadies "An't Ehrenmal" ween, wo du di de Teit um de Ohren slagen mußt. Das Nichten des Nichts. Chott, wat mutt dat een Langewiel ween hebben - dat Freeren kummt regelrecht an, wenn ik dor an denk, dorum mutt ik dor nu wull in jede Ferientiet ümmer so gegenan un dor gifft dat Dage, wo dat engermaten lückt un annern nich (hüüt). Aver güstern lückt mi dat un ik  kreeg disse lütte Melodie för de Wöer , de ik al vör Johr un Dag instellt heff. Heff mi een beten Tiet laten mit dat Bloggen, aver glööv man nich, wat ool Ipetähn dat Muskanteeren instellt hett. Schöne Dage, schall imit Liebe mol wedder na NF, dor freu ik mi denn doch op, uk wenn de Daak op mien eene Oog noch ümmer nich ruutgahn will.

mienetwegen

so  - hier geiht dat nu eerstmol nich mehr wieter - de Sing un Sang laat ik nu utklingen - dorför will ik af un an mol wat schrieven - so as över de Dag in Mölln - dat finnen Jem ünner

mienetwegen.blogspot.com

Velen Dank all de doren, de hier ümmer mol we'r na Ipe sien Musik un Wöer forscht hebben; laat sik dat guudgahn.  V.I.

Stell mi vör

Glen Campbell is currently wrapping up a tour, after which he plans to retire as he faces a battle with Alzheimer’s that no man can expect to win…So lääst ik dat in een Blog (i12bent.tumblr)
Dat hett mi leed daan un bang maakt, dach doran, wo't een Leedermaker geiht, wenn he op den Weg in't Grote Vergetten is un villicht man noch so jüst un jüst sien Leeder singen kann, denn de Musik hett  sik ganz deep in den tweibraken Brägen inwöhlt. Scheußlig. Wat hett mi dat anröhrt, as ik een Leed hört heff vun sien letzte Platte: Glen Campbell: A Better Place - from Ghost on the Canvas, 2011... I loved at such a cost - wat kann dat düer warrn, wenn de Minsch sien Leev verdeit, chott, nä dat geiht mi dör un dör. Heff denn disse lütte Stremel versöcht un wull em dor mit ehren. Wat hebben de Amerikaners man blots för grote Talenten un Musikanten vörtowiesen, dor kann ik midlerwiel gor nich noog vun hören.
Heff hüüt Tiet verkleit mit de Narichten um dat, wa dor nu in Kiel ruutbottert, aver mutt seggen, wat mi dat denn doch tämlig ennerlei is, uk wenn de dor "Weltanschauungs"-Politikers uns dat Land, de School un dat Leven utschännen warrn. Kannst ja nix an maken, Lüüd hebben se wählt, denn wöllt se dat so hebben.
Blifft de Welt op't ganze doch dat bettere Flag, as Campbell dat meent? Se harr better sien kunnt, sünnerlig, wenn'k bi mi sülven anfangen do, denn mien egen heff ik ja uk nich better maken kunnt un jüst so utschännt as de annern dat maken mit jemehre. Wo schöön, wenn dor denn doch de Leev nich ganz un gor in de Grund pedd warrt un uk een as G.C. un de veelen, de em achterna kamen, dor noch een Stöön hebben könen. Wenn't uns man jüst so gahn wurr, wenn dat denn so wiet is.  (Opladen vun't Leed hett nich lückt; warrt nochmol inspälen) Heff dat halve Leed opnahmen - al de tweete Musik, de ik dorför probeer).

Stell mi vör
wo he dor geiht un steiht
in't Licht
wat hüüt avend we'r angeiht
dor vör de Lüüd
keemen un wullen em hören
na lange Tiet
vun ehr jungen Johren wat spören.

Stell mi vör
wo de Leeder em noch drägen
wat de olen Wöer
em noch wat seggen
dor is noch Verlaat
de Klang geiht deep na nerren
kriggt nich allens faat
duster warrt in sien Merren.

De Welt, de is eenst schön ween
solang du in ehr weerst.
De Welt, wo lang warrst du ehr noch sehen
wenn du ehrstil verleerst.

Stell mi vör
wo dat Leed sik in Luft verleert
wat denken de Lüüd
de den olen Clown applaudeert
späält sien Stück dor int Licht
so hett he't öövt
man wo's een Rciht
wenn't Dusternsi nu töövt.

Stell mi vör
wo de Wöer ehren Sinn opgeven
singst se vör
sünd fast inschreven
singt sik vun alleen
dat bleef vun de Tiet
nu büst aleen
wenn se di nix mehr bedüüd.


Stell mi vör
Lüüd nähmt di bi de Hand

reckt bi ehr uk de Leev
för den Weg na "Unbekannt"
de Lichten sünd ut
allens lerdig un still
nu kummt holen dat ut
wenn keeneen mehr wat will.


De Welt, de is eenst schön ween
de Welt weer allens, wat du harrst
de Welt, wo lang warrst du ehr noch sehen
de Welt, de du eenst fählen warrst.


T.u.M.V.I.

Disse Dag

Nu warrn wi vun den Dään regeert so as fröher bi den Dään - dat sä ümmer Hinnerk Pick in de Baasdörper Krönk oder hett he anners heeten un wat wurr Tedje Wind dor nu to seggen, to Wahl kann he je nu nich mehr un is ja uk binah egaal, wat se in Husum mögen oder nich, de mehrsten Stimmen kannst di dor nerren bi de Speck-Hamborgers halen, de sach all so geern op so'n rood-gröne Loriot-Sofa lümmeln un de dor nix op recken, wat een Karl-Otto sien Jung, de jüst as sien Ool so deit, as kunn he keen Düütsch nu uns Bildungsminüster warrt oder schall dat Heide ehr Liebling maken? Na, dor kunn ik biblieven un quäsen un hetzen. Ik laat't, denn disse Dag verdeent nich, sik an Gift un Gall to verleeren, kann ja noch ganz anners kamen, villicht nimmt een den poleerten Kopp so her, as se dat mol mit "Was wird nun aus mir" maakt hebben.Vendetta-Ralf schall em eerstmol wählen mögen.  Mi dünkt, dor pliert so'n Herren-Minschen-Oog dör de Brill.
Nä, Dag fung ganz anners an, hett mi hüüt dree Leeder inbröcht, de ik egentlig all lieden mag un disse stell ik noch gau rin; will aver uk al seggen, wat ik dissen Blog anners organiseeren warr. Ik tööv noch Mölln af. Wat hier steiht, schreev ik an de Wakenitz, dat stille Water, wo ik een lütte Paus maakt heff.

Disse Dag kunnen wi geneten
denn wi beide weten
warrn uns dorvun vertellen
vun de Lüüd, de wi bemöten
mit de wi seeten
un uns dorvun vertellen.

Disse Tor ganz alleen
much ik fohren
is nich verloren
warr di vun vertellen
keek na Hüser
Bööm un Goorn
Erinnern mi wohren
kannst di denn vörstellen.

Disse Dag is een Dag ohne di
man de Dag's nich verloren gahn ohne di
denn ik heff dien Gesicht
gifft mien Dag eerst sien Richt.

Disse Luft mach ik rüken
hör de Vageln ehr Stücken
warr di dorvun vertellen.
Dat Stück, wat dor dunnert
in de Feern, wo dat wummert
tickelt mien Trummelfellen.
De dor Lüüd laat se fiern
Nahwer schall sik nich tieren
ehr Freud se sik vörstellen.

(De Ruh achterna will'k geneeten
an't Water ruhig sitten
dat warr ik vertellen
dat ik dat Still-Ween
licht utheel
in Gedanken nich utdeel
de dor Ruh in mi binnen
kannst di vörstellen)

Een lütt beten later
gahn de Göös to Water
dat's een Schrigen un Schelten
de Aanten an't Spaddeln
een Poor's dor an't Paddeln
kannst di den Freden vörstellen.

De Stadt harr'k bald vergetten
man nu hör'k een beten
de Hörners, de gellen
Mallöör will nich slapen
hett een anner to faten
magst di sien Kummer nich vörstellen.

De Snack vun hüüt morgen
vun den Nahwer sien Sorgen
kunn'k di jüst so guud vertellen
ehr  hier optoschrieven
dat laat ik nu blieven
denn hüüt avend warrst du di we'r melden.

T.u.M:V,I.

Laat di Tiet

Laat di Tiet
"Der Mai ist gekommen", dat  wurr aver intoneert, as de Festdag binah al vörbi weer, denn dor wurrn 100 Johr fiert, wo dat in een Huus an den Diek Brot un Kook geven hett. Weern schöne lütte 20 Minuten, wo de Bäcker vun de olen Tieden, vun sien Öllern ehr Tieden un denn  toletz vun sien Fru un sien Tieden, wat denn nu 100 Johr utmaken dä, vertellt. Vun den olen Aven, wo de Brikett vörn rinkeem un  de Bäcker een Jutesack över sien Arm dä un denn den Aven utwischen mußt. Brot weer so lecker as later nie mehr, hebben de Olen tominnst seggt, wo uk een Tant Sophie to hören dä, de nu uk ehr 100 Johr fiern kunn. De olen Tieden un sodennig uk de gude Tieden, denn Stress hebben se nich kennt, as se för ehren lütten Beritt backt un maakt hebben. De "junge Bäcker", midlerwiel uk al binah 60 Johr oolt, harr dorför een Tiet 20 Lüüd in sien Ünnernähmen, ehrer  he denn allens een beten lütter versöcht un so dörholen kunn. To klagen geev dat blots över de Lüüd, de mit annern nich kunnen oder wegen de Innung, de nich helpen wullen, wat he vun de Bund friestellt warrn kunn. Un sunst Johr un Dag "präsent" sien, so sä dat sien Fru. Een faste Punkt, een "Heimat"-Treff för all de velen Nieg-Nordstranders, wo ik nu to'n ersten Mol wat vun  höört. Ganze Straten langs wahnen dor blots Hamborgers, de op de oole Insel dat Leven utlopen laten. Dat kann duern, so krall as se nu mol sünd, sünnerlig de olenNordstranders - dat haakt ja mehr bi de "Jungen", de mien Öller hebben. Hest al een niege Leed maakt, fraagt een vun mien Tanten. Oha, harr ik ja noch nich. Nu aver, de Namiddag een Leed ruuthaut över de "herrlig söten Nordstrander Buurnjungs", wo de Bäcker denn ganz eenfach "Softsemmel" to sä. Dat geev een Hallo. Dat hiere Leed geev dat den Dag later, as een Burdsdag vun 75 fiert wurr, in Schwabstedt, een schöne Placken an een Sünnschien-Dag in'n Maimaand.

Laat di Tiet
wat schall de Iel
is dumm Tüüg
de Minsch, de ganz veel will
un allens op mol
vun allens noch mehr
as wenn een beten
nich för em recken wörr.

Laat di Tiet
un kiek di um
so veel begäng
un an't Leven um di rum
een Fleerling
een bleuhen Bloom
een lütt Vagel buut
een Nest dor op den Boom..

Wöllt wi truern um de Tiet, de wi verloren
wöllt wi de Dag angahn as
nieg geboren
schullen wi beduern
de Tiet geeng so gau um
oder uns freuen
dat wi dorbi sien kunnen.

Laat di Tiet
un hör dien Hart
dat in di sleiht
un mit di still öller warrt.
Hör dien Atem
spöör dat Leven
Foot op de Grund
un Gedanken bit an'n Häven.

Laat di Tiet
un seh den Minsch
de sik as du
een Leven in Freden wünscht
de in de Neegd
de in de Feern
de um di sünd
de um di weern.

Laat di Tiet
höör de Musik
ut dat Radio
oder sülven stricht
den Dag to ehren
sik graleeren
wat wi in de Tiet
un bi uns sülven weern.

T.u.M.V.I.