Fiern will'k

Steenbucks - groff wo velen wi sünd, kannst ja knapp ruut kamen ut't Graleeren, un weer't noch so as op't Land, wo wi "spontan" mit een Buddel keemen op een Mundvull Snack un een Rundstück warm, wi weern ja jede Namiddag besapen. Aver nu blieven wi bi t'Huus un regeln dat Graleeren mit Telefun, e-mail un sodennig. Uk een vun mien ooln Kamraden bleev nix  anners över, as mi över den Sabbelautomaat wat Gudes to wünschen. Man dat weer so'n bet apartig. He meent, wi schullen uns mol we'r drapen, man wenn ik dor so towegens weer as op mien "Witt"-CD, denn kun ik lever wegblieven; dat meent he tweemol, so weer em dat dor stille Blues-Ding to weddern ween. Na, dach ik, wo he in een poor Daag uk an de Reeg is, schull ik em mol so'n Sünnschienleed um de Ohren haun - gah mi af gah mi los - wi lacht ja blots - man denn heff ik dissen Lex vun den 5. Januarmaand gau inspäält un dat do ik as een lütte Graleer-Musik för een guden Fründ,.de veel för mi daan un maakt hett, disse Reegen estimeeren warrt un de ik allens Gude wünsch. Na, de Dage twischen  de Dage weern gude Dage mit herrlig Stünnen, wo wi fröher "scheußlig schön" to säen Wat wi denn an t Enne vun disse Johr seggen warrn, dat kriegt wi to hören, wenn't so wiet is, nu graleer ik de, de dat verdeent hebben un wünsch all de annern jüst so'n gude 2013.

Fiern will ik dissen Dag
jüst so groot, as ik dat mag
wo ik doch so veel vun heff
an Lust an't Leven un an Leev.

Fiern will'k, dat ik den Freden föhlun mi nich mehr mit Wehdaag quääl.
Begrepen heff'k, vergahn's vergahn.
Leven's mehr, as den Dag to överstahn.

Fiern will'k, dat ik di kenn
wat wi beide an uns hebben
stööt an mit all, de mit mi weern
will ik still in mien Hart hier ehren.

Fiern will ik dat, wat is
een Woord för de, de ik nu miss
een Gedanken so vun Minsch to Minsch
jedereen alltomaal wat Gudes wünsch.

Fiern will'k, bün so wiet kamen
an högher as kunn keeneen ahnen.
Lichter as ik fröher woog
bruuk nich mehr, ik glööv, weer noog.

Fiern will ik, dat wi sünd
wat ik jem un mi hier finn
all dat Schöne mi verwohren
geiht mi nich noch mol verloren.

T.u.M.V.I.

Afscheed

Kiek doch eenmol na mi hen - so hett ja mol een Leed un een Cd heeten, mien "Rode", wo ik noch so um un bi 300 Stück in't Schapp liggen heff, denn domols heff ik noch glöövt, wat de "Reproduktion" nödig weer; man dor glööv ik nu nich mehr an, för mi güllt blots noch "Produktion", dat ik wat maak; dor schall't bi blieven, man dat anner, dor reck ik nix mehr an. Dat "Kiek doch eenmol na mi hen", wat so ehrlig meent weer, hett sien Tiet hatt,nu reckt mi dat, wat ik na annern sehen kann, so as de lütte Ogenblick, wo dor ganz veel binnen weer, wat wi uns all wünschen un hoffentlig af un an oder wengst eenmol beläävt hebben. Dor stunn vör den ICE een smucke junge Fru un kommunizeert mit ehren Fründ dör de Speegelfinsterschiev vun den Zug, de Wöer heff ik sotoseggen in "Echtzeit" schreven, blots de letzte Stroph heff ik mi dorto utdacht, denn dor weer mien Zug na de Giebelstadt al ut den Bahnhoff ruutfohrt.
Johr geiht nu uk noch to Enn, nu mött wi bald 2013 schrieven . Ik mag se ja nich ganz so de krummen Tallen - mol sehen, wat't bedüüd.

Wünsch Jem all een guden Weg dör't Leven

Hm, se süht ut na ganz veel Leev
de dat hüüt Nacht för ehr geev
een Leev, de bit an'n Bahnhoff höllt
kamen in 8 Sekunnen um de Welt.

Süht ut, as weer de Afscheed gor nich swoor
denn op ehr Huut is he noch dor
wo se em we'r bemöten wart
sodennig bi ehr blieven wart.

Süht dör dat Finster, wo he sitt
un jüst noch na sien Handy grippt
röppt ehr an, seggt een poor Wöer
so schön de Leev, noch mehr, noch mehr.

   Harrn jem hüüt nich Afscheed nahmen
   weer se nich kamen na de Bahn
   harr se dat eene Woord nich seggt
   wo he vun tehrt op sienen Weg.

Nu süht se doch na Tranen ut
de Dören klappt, de Zug fohrt ruut
se spöört ehr Hart, wo dull dat sleiht
wat Leev un Lück un Truer deit.

T.u.M. V.I.

Een Talliglicht kunn helpen

Wengst to'n drütten Advent krieg ik hier noch een lütte Lex trecht un kann de een un anner gröten, de hier af un to mol umsunst anklickt hett. Dat weer so jüst un jüst, wat mien ool Laptop nochmol rääd warrn kunn un nich allens verloren geeng, wat ik dorop noteert un inspäält  heff. Heff dor sach uk toveel sammelt, ankeken un daan, dor kunn de Festplatt nich mehr, se ruchelt un denn weer't all. Dor sünd mi denn all de Saken binah verloren ween, mit de ik noch vör Johr un Dag so recht wat flietig Leeders instellt heff. Wenn't nu nich mehr so dull is, denn liggt dat sach uk doran, wat ik na'n niege Richt utkieken do, wo mien ganze Schrieven un Utklabüstern hengahn kunn. Liggt aver uk doran, wat ik dat sach uk nich mehr bruken do. "Er braucht das", dat hör ik noch, wo mi dat naseggt wurr, as ik eenmol toveel de Gitarr in de Hand nahmen heff un de anner dor wat vörsingen wull. Dat bruuk ik nu nich mehr, dat do ik blots noch, wenn't dorhen kummt as övermorgen in Obernwohld, wo ik dat hiere Leed singen warr. Heff dat al in Stockelsdörp sungen, wo so bummelig 50 Lüüd an Kaff un Koken seeten un de Kollegens vun de Nedderdütsche Bühn mol ganz anner Geschichten vörlääst hebben un dat richtig guud henkregen, uk wo se doch jüst dorbi weern, dat Stück för't Theater in de Giebelstadt  to öven, wat een vun se mit nu bummelig 80 Johr utklabüstert hett. Dor segg ik "krall" to, wenn'k men Platt noch so in de Gang krieg, denn weer ik aver tofreden. Dat ik nu mit mi un de Welt tofreden weer, dat mag ik nich so eenfach seggen; aver so'n beten is dat denn so - dat Denken un Sinneeren hett een anner Richt kregen. Turnaround - den Gedanken umdreihen, bit he vun de Kopp op de Fööt stellt wurrn is. So kummst du denn dorhen, wat di dat nix mehr utmaken deit, wat du di Johr un Dag mit quäält hest..Nu kannst du dor blots af un to seggen, wo sellhornhaftig een ween kann. Anfungen hett mit't Woord, nä, sä een, anfungen hett't mit't Denken, Sinneeren un Gruveln. Wenn dor mit trecht büst, hest nich mehr so veel leege Gedanken, man uk nich so veel Leeder över.

Buten Daak, wenig Licht
dusend Sorgen ehr Gewicht
in dien Ohren all de Laarm
un holen uns sülvst för Narrn.
Buten koolt, Schummeravend
mööd un möör na Huus henkamen
wo's de Knööf vun'n Summer bleven
ünnern Harvst sienen griesen Häven?

Een Talliglicht kunn helpen
op den Disch bet Dannengröön
dorto een Woord, wat wi
vun een Minschen läsen könen.
Een Talliglicht kunn helpen
stickt een anner di dat an
sodennig een villicht
över de Winter kamen kann.

Binnen gahn Gedanken
ümmer we'r de sülvig Richt
na achtern, nich na vörn
wo een ik-weet-nich-Tokunft liggt.
Binnen Biller swart-witt-gries
vun so'n ool Kinnerparadies
wo's de Leev vun't Vörjohr bleven
dat Verspräken wi wöllt leven?

Een Talliglicht kunn helpen
un dorto een roden Wien
spöörst den Rook vun
verleden Johr sien Sünnenschien.
Een Talliglicht kunn helpen
un een Bild vun Kinnerhand
sodennig een villicht
över de Winter kamen kann.

In mi um mi Freden
veel to schöön, um wohr to sien.
Wi kunnen em nich räden
in unse operklärten Tieden.
In mi um mi Wünschen
Frünnen weern de Minschen
wo's de Utsicht op een Leven
ünner Sünnschien, blagen Häven.

Een Talliglicht kunn helpen
un dorto een liese Stimm
bruukst keen Wöer vun Bedüden
kannst dor liekers Freden finnen.
Een Talliglicht kunn helpen
stickt een anner di dat an
sodennig een villicht
över de Winter kamen kann.

T.u.M. V.I.

Wünsch' mi dat weer allens gor nich wohr

Wat weer mien Döchting fröhlig, as ik ehr vun een herrligen Kinnerburdsdag afhaalt heff, denn dor weer dat gahn um "Verkehrte Welt", se harr denn graleert mit de Wöer:"Ich gratuliere herzlich zu deinem Todestag", wo sik de Mudder denn doch verfehrt harr, so verkehrt schull dat denn wull doch nich sien; "kondoleeren" kennt mien lütt Dochter nich, weer ja uk guud, wenn dat nich so fröh an ehr keem. Aver wunnerst di sülven, wo sik de Metaphern un Wöer um de Welt, nä, um dien Welt hensorteeren. Denn dat dor wat verkehrt is an de Welt, nä, an mien Welt, dat mark ik jüst mehr, as ik egentlig much. Ik harr ja meent, ik harr so'n Oort Freden henkregen, leet de annern lopen, leet se maken un kleih mi dor nich mehr so an, man denn wurr ik na Hogelund haalt, dat liggt achter Högel, wo ik glieks noch wat to schrieven warr. Dor laadt de Vulksbank in för een Avend mit Gröönkohl un Bilancen. 11 Avende maakten se sodennig in NF, twee- dreemol in de Wääk. Harr ik all besingen kunnt, mi dat Geld torüchverdeenen kunnt, wat ik för "Witt", mien lütte CD, utkleit heff. Dat geeng ja nich, ik weer ja in de School in de Knee gahn; so bleev dat blots - ut ik segg mol "Höflichkeit" bi de eene Avend, de anner övernähm Jottemm. Ik harr ja al keen Lust, dat is nu mol so, wat ik an so'n Avend blots mien Leeders mit den olen Charm singen mag vun een Welt, de ja uk för mi nu midlerwiel ünnergahn is. Liekers weet ik, wat se noch engermaten funktschoneeren, sünnerlig mien lütte "ei, ei, ei", wat enigen Lüüd in de Saal toletz denn doch een beten keef wurr, so veel warrt hier un dor sach uk gor nich mehr eit. Un denn heff ik de Lüüd toletz uk noch pedd. De Vulksbank-Minschen prahlten vun de 1000 Milljonen, de se umsetten, denn mit de Windgeldröder wöllt se nu all wat vun den EEG-Koken afhebben. "Goldgräberstimmung" as in dat Flach, wo dat keen Rägen geven schall. Lüüd nähmen Geld op, dat se uk Windbuern warrn könen. Dat freut de Vulksbank, de nu dat gröttste Huus vun Niebüll buut. 15 Windbürger-Parks wurrn nu noch gau mol buut, dat Enn is dat nich. Nf warrt nu mit Windröders tostellt un de een swöögt noch vun den lütt Fleeger, mit de sik dat Land nu vun baben ankieken wurr. Wat he sik dor denn an freuen kann, wenn he de Monsters, de he dor utseit hett, vun baben ankiekt.  Dor keem in mi dat ole Gift we'r hooch, mit fleegen Hänne heff ik mien Gitarr grepen, heff mien poor Leeders för ehr späält, de stillen un fründligen Lüüd, wo se doch mol vertellt harrn, wat se sik in Högel an jeden Sünnovend haut harrn - sunst weer't keen Fest ween, lacht mien Cousin , de mi dat vertellt. Ik seet aver 5 Minuten an den Avend in mien Waag; denn dat harr ik se seggt, ehrer ik mien letzte Leed singen schull: vör se stunn de gröttste Windröder-Hasser vun NF, een Bürgerwindpark, dor wurrn de anner Bürger op ankieken un wat ik mi de Wenn vun de Wenn wünschen wurr un dat mien Nf we'r dat ole Gesich kreeg. De Stimmung achteran könen jem sik denken. Na Huus geihst du bloooooots mit mi, heff ik noch gau bölkt. De lütte Lex, de ik hier schreven heff, warr ik nich vertonen, ik will dat allens gau vergetten, ik will NF vergetten, de Lüüd, de ehr Land utschännen un dor jüst so wenig op räken as domols, as se - de eenfachen Lüüd - de bi de Amrikaner in't Lager seeten un vun den Krieg vertellten -  dat Leven vun annern utschännen. Hauptsaak gifft Gröönkohl un fründlig Wöer achteran, sunst weer dat ja  verkehrte Welt.

Dor kamen se na't Lokaal

5 Euro al betahlt

dat Schrieven ? fein! vörbi

Weg na'n Saal, de is nu frie

Lecker Grönkohl gifft dat hüüt 

för sach an150 Lüüd

Dische; Stöhle allens op Schick

disse Avend, de lohnt sik

man worum bün ik blots dor

wünsch mi, dat weer allens nich wohr.

Vulksbank Niebüll laadt hüüt in

se wöllt fiern ehren Gewinn

ünnerwegens vun Dörp to Dörp

dat de Lüüd nu uk fein höört

wat de fründlig Mann vertellt

so guud sünd wi nu opstellt

un he swöögt jüst mit Genuß

sien Vulksbank is Aplus

man ik, wat schall ik dor

wünsch mi, dat weer allens nich wohr.

Kiek mol, wiest he uns ganz stolt

1000 Milljonen wurrn betahlt

wo se jüst wassen, dat's een Saak

wo he  herrlig Wöer vun maakt

hier een Windpark, dor noch een

över 15 warrn't nu ween

un dat is seker nich dat Enn

wo wi se kregen hebben de Wenn

vull Gift sitt ik nu dor

denk, weer dat allens doch nich wohr.

Lüüd kiekt, wat se dor all lehrt

hebben den Grönkohl gau vertehrt

Beer un Lütten achteran

seht sik de Bilancen an

hebben nu sülvst sik Geld opnahmen

wat vun den Windkoken afbekamen

sodennig uk wat dorvun hebben

wo se ehr Land nu fein utschännen

un ik sitt ganz alleenig dor

un ik wünsch, weer allens gor nich wohr.

Toletz dor kummt dat Showprogramm

hören sik den Leedermaker an

wenig Hoor un griese Boort

keem vun wiet weg na se fohrt

singt sien Tüüg vun ehedem

kennen deit em hier keeneen

man mit sien Platt den olen Charm

kann he de Harten 'n beten warmen

bit he se sä, dat een Woord

he wünscht, dat hier weer allens gor nich wohr.

T.u.M: V:I:

Bün so vull Leven

Dat weer man mol wedder een Nacht, tweiretten, aver nu heff ik wengst we'r een Leed, schreven um Klock twee oder dree, dat ik de Namiddag denn an't Klaveer trecht maakt heff. Un worum uk nich; sä doch een Keerl, warrst fröh waken, denn maak doch wat, freu Di, du büst an't Leven, nimm di een Book, schriev dien Gedanken op; heff ik maakt un den Sündag so'n bet bilanceert, de so wat vun riek weer, wo dat Leed so'n beten vun vertellt. An't besten weer, wat de Daak vun de Wääk vörher wegweiht is un sik uk de Maandag hüüt guud anlaten hett mit fründlig Wöer un een beten Doon.Geeng mit een Kolleeg um de Films, de wi sehen hebben. He vertellt vun "Wand" un "Band", ik vun den 110er, wo de Kummissar mit een Bagaluut den witten Barg hooch geiht un sik binah över de Schrääv na't helle Licht verleert. Dor hest wat to denken un mit dat Denken heff ik mi al ümmer veel befaat un sodennig, dat weet ik nu uk, mi een Welt trechtimmert, wo dat wull uk ehrer "inglisch" utsehg. "Scheef is inglisch un inglisch is modern", sä de Kittelkeerl vun 'n Tüv. Nu will ik dat geern allens een beten liek hebben un licht.

Bün so vull Leven, mag nich slapen

Kopp, Hart vull vun Räden, holen mi waken

denk mi sinnig in den Morgen torüch

dat'k in Gedanken noch ümmer bi di ligg.

Bün so vull Sünnschien, kiek na't Düster nich hen

na de sworen Tieden mag'dat nich um mi hebben

spöör dien Kopp op mien Schuller, maakt de Slaap ganz swoor

keem sach vun de Leev, herrlig, deep un ganz wohr.

Bün so vull Lengen, wurr geern wat Gudes doon

Boom planten in'n Goorn , kreeg dorför mien Lohn

höör dien Atem, so stüttig, liesen un deep

mi warrt ganz licht, wenn'k denk, wo ik bi di sleep.

 Bün as unklook an't Fiern, mutt mi nich mehr plagen

mit Erinnern, de piern un de sülwigen Fragens

dien warme Huut, so zort un so week

denk an't Verlangen, mit de'k na di keek.

Bün so vull Föhlen, keem hen na een Freden

hett mi so fählt, wull't lang nich för mi geven

dien Hart an mien Hart, dat sülvige Maat

wat ik so bruukt heff un worum'k nu nich slaap.

T.u.M. V.I.

Dingsdag, een Oktobermaand

Na, dor is mi dat ankamen, hüüt morgen, as't al Klock viddel na söven weer, wat ik noch een poor Wöer gegen de Tiet anschrieven kunn. Dor is denn disse Gedicht bi ruutkamen. De Namiddag heff ik mi denn mol wedder na't Pianola hen plaagt un nu stell ik mol wedder een Leed hier rin, wo ik egentlig ja allens al still leggen wull. Aver Afscheed nähmen is gor to sööt, dorum ümmer noch mol we'r, bit een seggt, harrst glieks blieven kunnt. Storm "Sandy" hett midlerwiel de Lichter utgahn laten, de as Halloween an Midderweken torüchkamen warrn, uk dat hier warrt de Tiet ganz gau vergetten. Geeng in de letzten Dage veel um trurig oder nich. Dit hier schull egentlig nich trurig ween, denn de Dage sünd mi midlerwiel wat lichter as noch vör'n Tiet. Dorför is aver uk de Ehrgiez nich mehr dor, de Unruh, dat wat mi dreev. Will egentlig blots geneeten. Wuchenenn weer so wat vun schöön; fröher heff ik mi sülven ümmer bang maakt mit dat Betahlen, wat dor ja ümmer tohören dää, wenn wat schöön weer, dat bildt ik mi wengst in. So'n Katten-Schiet un Narrnkraam slepp ik nu nich mehr mit. De Klock wurr ümstellt. Wintertiet.

Sitt een Ogenblick ganz still
eenmol hier bi mi
Jack heff ik an
Arbeid töövt op mi.
Blieven kunn'k mi wünschen
helpen warrt dat nich
mutt los, man de Minuut hier
reckt för een Gedicht.

Weer jüst gau an't Lopen
bringen op Schick de Kraam
stunnen soveel Saken rum
weer binah ünnergahn.
Kann dor liekers uk mit leven
"guud" wurr ik nich seggen
weer't nich gor so koolt
kunn ik dat Hiere guud verdrägen.

Dingsdag, een Oktobermaand.

Gedanken an de Minschen
de dat gifft all wiet un siet
de eenen de sik wünschen
Storm wurr wenger mit de Tiet.
Annern, de sach töven
wat een Wehdaag wenger warrt
gifft sach uk de mit Lust
un de mit Kummer in ehr Hart.

Dingsdag, een Oktobermaand.

Denk an mien lütt Kinner
de ehr Mudder Fröhstück maakt
fraag mi, mit wat för Wöer
se ehr ut de Feddern lockt.
Geev  ehr een poor Gedanken
leve Wöer mit op den Weg
mutt nu sülven los
hoop, dat löppt sik allens torecht.

An'n Dingsdag, een Oktobermaand.

Liebe in ehr Hüsing
steiht bestimmt al in de Dör
Dag warrt we'r nich licht
toveel hebben se mit ehr vör.
Wünsch ehr för all dat dore
wat ehr Plichten sünd, veel Knööf
un wenn't kummt to't Berichten
anter ik mit Leev,

Dingsdag, een Oktobermaand.

T.u.M:V.I.

Disse Nacht

Wat för'n herrlig Avendsünn, de sik jüst över de Giebelstadt leggt, wo ik in een poor Minuten na een Büro bi den Dom schall, de sien unegalen Toorns denn ganz füerrood lüchten warrn un na Westen hen andüden, wat dat hier mol för een gewaltig Stadt ween is. Een ganz anner Farv hett de Stadt vun Notre Dame, wo Paul Nizon vun schrifft un em much ik geern dissen Post tostüern. Wat heff ik blots för'n Sott, wat ik nu - natürlig orig laat - op em kamen bün. Aver een Book un een Spraak, wo so schöön vun de Leev un de Fruuns schreven warrt, heff ik in disse Leven noch nich in de Hand hatt. "Dat Johr vun de Leev" heet't, heff man jüst un jüst 100 Sieden schafft un kunn dor noch ganz veel mehr dorvun finnen, wat een Eenspänner in de Giebelstadt rumdrieven deit. Leeg hüüt morgen mit ganz veel Denken un Lengen in't Bett un mußt mi denn mit dat hiere Leed över de Eenspännerhaftigkeit henweghelpen. Opnahmen heff ik dat uk al, aver villicht mutt ik dor nochmol ganz nieg bigahn. Liekers - weer't nich een Maandag vundaag, man een Fridag o'r Sünnovendavend, wo een mit sien Liebe dör de Stadt slurren deit, denn wurr't sik sach beter schicken, man denken kann een sik dor ja överall hen, na Hamborg, Fristadt, wo mien Söhn jüst weer, un natürlig Poris, wo uk een Maandagavend ganz un gor egen is..

Hest'n beten Tiet
kamen mit mi mit
de Avend is de Dör för disse Nacht.

Sünd Kopp un Ohren villicht frie
Stück vun Leev, dat lääs ik di
de Avend röppt ganz liesen disse Nacht.

Magst mit apen Ogen drömen
vun Hänne, Arms, de di fast nähmen
de Avend hett so'n Lengen na disse Nacht.

Rüükt dien Nääs den söten Wien
Druppen över dien Lippen glieden
de Avend hett so'n Dörst na disse Nacht.

Worum sünd wi hier kamen?
Wat hett uns hierhen bröcht?
Hebbt wi uns dat vörnahmen?
hebben wi uns gegensietig söcht?
Worum sünd wi so wiet kamen
nich um still na Huus to gahn
disse Nach fung an mit disse Avend.

Spöört dien Huut de Wind, de Küll
wo ik di vör wohren will.
De Avend will nich freeren in disse Nacht.

Hett dien Hartslag sik al schickt
glieks sleiht de Klock, hör, wo se tickt
De Avend will noch töven op disse Nacht.

Hest dat Bangween al verjaagt
is't al de Lust, de herrlig plaagt
De Avend will Leev un Leven in disse Naht.

Hest dat Geföhl, du büst ganz frie
nix, wat di höllt, allens geiht na di
de Avend will mit di blots disse Nacht.


Worum sünd wi hier kamen?
Wat hett uns hierhen bröcht?
Hebbt wi uns dat vörnahmen?
Hebben wi uns gegensietig söcht?
Worum sünd wi so wiet kamen
nich um still na Huus to gahn
disse Nach fung an mit disse Avend.

T.u.M. V.I.