Twischen Häven un Meer

Mölln  - un Ipe is nich dor, keen Singunsang, keen  Moderatschoon, wat schall dat bedüden. Dor hett Sylt mit een poor wenig Feriendaag dat Prä; gifft sogoor wat to fiern för de Fru an mien Siet un mi..
Wengst 'n beten wat  will ik Mölln hier to Ehren rinstellen: een Lex, de ik annerletz schreven heff, as ik H.O.M. sien wunnerschöön Prosastücken över dat Watt nalääst heff un dor Wöer in funn, de ik noch nich mol kennt heff, Nordstrander Jung, de ik mi inbild, dat ik een Küstenkind weer;  nu weet ik, wat "Lieven" sünd, Mensing sie Dank. Villicht kamen de Wöer sodennig wedder torüch na den Schriever, de se in de Gang sett hett. Wull em den Lex schicken, man hett ja uk wat vun Sik-Dick-Doon, dat mag ik nich mehr; denn dat "Ik" steiht dat Ganze in de Weg, dor geiht eben uk um in disse Dichten.

Volkert Ipsen
Twischen Häven un Meer

Sehg den Freden
in dat nahdenkern Gesicht
vun een
de över
mien Heimat
schrifft.
mit so veele Wöer
heff ik knapp mol all höört -
de ole Spraak -
veel to laat
heff'k ehr lehrt.

Lääs
wat he dor
wies wurrn is
wo he dor
so ganz un gor
dor ween is
wo ik
blots in mien Gedanken
an een
FRÖHER
ünnerwegens weer
un mi
de Merren
in dat Trümmeln
twischen achtern un vörn
baben un nerren
verloren gahn weer
keen Ogen
keen Ohren harr
för dat Leven
dat is
undennig riek
jüst wenn een bi Ebb
över dat Watt
henkiekt
wo villicht een meent
dat dor nix weer.

Stunn ik
an de Diek
keek ik ruut
na't Watt
heff ik blots ümmer meent
ik weer alleen
kunn dat anner
dat bedüüd
jüst so veel
as wat ik meent
wat ik weer
nich hören
nich sehen
blots
wat de Häven
to hoch weer
för mi
blots
dat de Kimm
to wiet weg weer
för mi
blots
dat de Wind
keen Fründ weer
för mi
un an't Enn
we'r wegdreev
vun mi
un ik
wo ik weer
nie sien kunn
bi mi.

Nu lääs ik de Reegen
de een anner dor schreev
vun de Lieven
de Meeven
vun Dwarslöper, Kreev
vun den Pierworm in'n Slick
nu seh ik
wat een anner mi maalt
dat Blinkern un Blenkern
vun de dusend Steern
vun de Sünn in de Floot
de Priel
de Bunken
de ole Pahl.

Mi fallt in
wo sinnig un stüttig
un an't Enn uk wo gau
un keen Oog
un keen Denken
un al lang keen Woord
wull uk ümmer dat seggt hebben schall
höllt dat op
de Floot, dat Water, de See
jüst as den Dood mit sien Peerd un de Leh.

Man nu bün ik we'r
an't Spintiseeren
dat's man nix
as witte Blasen-Schuum
dörsuppt Stroh un utbleekt Holt
wat dat Water an de Diekskant spöölt
mark wo dat Hart
in mi binnen
Vergahn
Verdaan
Weggahn
We'rkamen föhlt
wo wenig ik tell
jüst as de enkelte Well
man
wenn'k verloren bün
is de Pierworm noch dor
un vun allens
wat ik seggt, dacht, glöövt
mi inbildt heff
dor is nix mehr vun wohr.

Begriep
mutt mi geven
bün jüst so wenig
man jüst so veel
as all dat anner
an't Leven
wat dor flüggt
wat dor löppt
wat dor krüppt
wat dor liggt
in't Watt
in de Slick
Mudd un Eer
dor is mien
HEIMAT
twischen Häven un Meer.

("een" meent H.O.Meyer in Mölln 2012)

Een Ogenblick lang

"Ännern", dat harr'k nich seggen schullt, denn dor heff ik to veel vun snackt un to wenig um maakt.Man weer mol wedder to Besöök, wo ik vele Johren nich kamen bün, man binah nix harr sik ännert in dat dor Huus. Sühst licht bi anner Lüüd, wat bi di sülvst nich löppt un schullst sodennig still ween. Ennerlei, siet güstern hangen anner Biller bi mi an de Wand, luter Bodderlickers mit herrlig Farven, villicht helpt dat ja al wat, denn se meenen, allens un all hung mit wat anners tosamen, un 'n beten Farv kunn ik uk bruken, denn bilütten hett sik we'r een tämlig griese Daak över dat Hart un Denken leggt, dor hett uk de Sünnschien siet Sündag nich hulpen. Un ümmer wenn't mi nich guud geiht, lett de HSV mi hangen. Worum mi dat dor 9:2 so tosett hett, keen Verstand un Nadenken gegen de kinnerhaftig Truer helpen wull, dat much ik geern mol weten. Dor höör ik stünnenlang, wat de Eso-Preesters seggen un denn maak ik dat doch un verklöppel mien Denken un Doon mit so'n dammelige Vereen, de nix döcht. Scheußlig.
Heff de letzten Dage veel Opnahmen höört vun Leeders, de ik de letzten Johr opnahmen heff un mi wurr de Tiet meist keef. Wat för een Lamento; wat hest dor blots de Lüüd um di rum mit andaan, as  du in de Kummerkamer seetst. Lääst hüüt, wo een sä, schriev de duster Saken in een Book, kiek di dat an, is all dien ween, un denn smittst in't Füer.


Een Ogenblick lang wull ik wedder trurig ween
as ik in dat ole Huus hier seet
tellt de velen Johren, wo'k hier nich keem
dach, wat ik verlor un dä mi leed.

Een Ogenblick lang sehg ik de Kinner noch ganz lütt
dör de Dör hen na ehren Opa gahn
de Dochter, wo se mit apen Ogen bi em sitt
wat he vertellt, dor will se jede Woord verstahn.

Een Ogenblick lang heff ik we'r op di töövt
op dien Stimm, de we'r wat to mi seggt
dat't as domols weer, binah al glöövt
dat mit uns leep sik nochmol torecht.

Een Ogenblick, man denn is't mi ankamen
wo wiet de olen Daag wegtruert sünd
much nich mehr dat Hiere in de olen Bahnen
wo ik, wat ik mi utmaalt heff, nich find.

Een Ogenblick vull Lengen, man nu heff'k em funnen
den Freden, den ik mit mi sülven maakt.
Wo veel heff'k läävt, wo veel heff'k spunnen
vun'n Paradies, wat mi nu nich mehr lockt.

Een Ogenblick un  weet, dat ik't ween bün
gude Daag hier läävt in't Licht vun disse Stuuv.
Dor leeg't nich an, weer in mi binnen
dreev mi ruut, ut wat mi waarmt in disse Huus.

T. V.I.

De Snee vun disse Winter

Is apartig, man wat kann ik de Snee geneten, de wi nu noch so richtig fett övertrucken kregen; Giebelstadt is al en ganze Wääk lang herrlig witt; ik krieg denn mien sportiv Montuur an- de Tim un Struppi - Büx - un denn to Foot na de Arbeid un hier un dor maak ik een Büld vun'n Boom in sien Wintervörjohr-Kleed. Uk de Fohrt in'n Zug hett wunnerboor Utsichten, weren de Finsterschieven nich vull Dreck un Smeer. Arbeid riemelt sik op "geiht". Nu sünd de jungen Lüüd dorbi un schrievt ehr 4,5 Stünnen-Klausuren. Een is nich dor mit mank un an em heff ik dacht, as ik dat hiere Leed trechtsimmeleer. "Dat sünd wi, de öller warrn, he blifft jung op disse stille Oort un Wies. Mien Blog blifft uk still, de Opnahmen vun disse Leed krieg ik hier nich to Gehöör. Schaad, is aver uk man enfach, dat Leed, D,e,G; Refrain A,h, D.,fählt man leider noch een Bridge.De Brügg, de versöcht B.B. annerletz in'n Q. to slagen, he harr ja uk würklig recht, denn wat schall dat Pedden un Strieten in unse lütte Platt-Rebeet, wo de "Platt-Ayatollahs" een mitkreegen.Dor fallt mi in, twee Oorten vun Lüüd, dor kannst keen Coaching oder Supervision mit maken: Schoolmeisters un Pasters; dat weer wegen dat "Ego", wat se numol brukten, wenn  se vör de Lüüd schullen.Dorum kunn D.A. dat nich laten un hauen de Platt-hen-na-de-School-Lüüd in de Pann;so kunn uk D.R. nich een Rezension schrieven, wo he nich een anner oder den ganzen Rest een lyncht hett.Nödig daan hett't nich.Hett mol een Minsch in de ersten Internet-Tieden mol schreven, dat Platt-Rebeet weer orig lütt, dor keem een sik licht in de Mööt. Aver wenn een man ruhig still ween schall, denn is dat de, de dat Hiere hier schrifft; wat harr ik för de Saak doon kunnt, weer'k  nich sülvst an't Ressentiment kamen, heff mi dorvun nich frie segeln kunnt.Man dat schall sik nu ännern.

Dat sünd wi, de de Johren tellen
dat sünd wi, de öller warrn. 
Du büst överweg, bruukst di nich an quälen
.um de Tiet, wo wi uns mit hoolt för Narrn.

Dat sünd wi, de buten stahn to freeren
dat sünd wi, de bang sünd vör de Küll.
Du büst över weg und bruukst di nich wehren
um di rum dat Lich un allens still.

De Snee vun disseWinter leggt sik över dien Graff.
De Tranen , de wi weent hebben, wurrn to Ies.
Dat Truertranenlicht köhlt sinnig af
wat över blifft, warrn wi in't Fröhjohr wies.

Dat sünd wi, de hohge Hüser buun
de meent, dat se bald allens köönt.
Du büst överweg, Weetst, ut Wellen warrt Schuum
nix as Gewääs is, wat de Minsch dor dröömt.

Dat sünd wi, de na anner Ogen kieken
bang, se wurrn uns nich gewohr.
Du büst överweg, keekst över de Dieken
weetst, wat lagen, inbildt is un wogr.

De Snee vun disse Winter warrt nich lang liggen
dat Ies um uns Hart daut sinnig weg
Vagel fangt nu bald an to singen
Fruunslüüd maakt sik fein torecht.

Dat sünd wi, de meenen, se wurrn allens entscheeden
dat sünd wi, de meent, se harrn dat Leit.
Du büst överweg, du hest dien Freden
wo dat um Leev un Leven geiht.

De Snee vun disse Winter warrt nich mehr lang regeeren
wat in de Eer utseit is, dat warrt sik röhren.
Gegen Lust un Leev, dor kann sik keeneen wehren
Kinnerlachen, Kinnerlarmen warrn wi hören.

T.u.M. V.I.

Mien poor Wöer

Wat is mit Ipe los, warrn de Lüüd sik fragen, mag he denn gor nich mehr an sien Blog gahn?. Leider is mi dor nu so veel mallöört; denn allens, wat so guud geeng, will sik nich mehr fügen; de Kamera schrott; dat Laptop ut'nannerplückt , denn wurr dat Wannel-Programm för dat Formateeren vun mien Sing un Sang umstellt, nix höllt in disse Welt; dat is mi nu al een poor Maal passeert, wat mien "Hardware" orig "soft" weer un nix mehr geeng.
Aver leider is uk de "Software" een beten möör wurrn; bün bi't Dichten ümmer de sülven Reegen langs lopen un glööv, wat ik de Straat nu so veel Löckers hett as de regelrechten in de Giebelstadt. Dat leep ja uk veel to lang so flietig un stüttig, de Sieden weern vullkliert, ehrer de lütt halvig Stünn de Morgen um weer, ran an't Pianola un denn een poor Knöpe drückt. Ferdig. Midlerwiel mag ik dat gor nich glöven, woveel ik dor trechtkregen heff in de verleden Johren.
Wenn ik aver nu seh, wat dor doch de een un anner hier klicken deit, denn will ik mi uk melden.
Kunn ton Bispill vertellen vun mien Avend in Lüttdörp Enn; Lüders Hof - hett de Sendung nich so heeten, wo de Speelwarklüüd un de NDR een Harmonie weren? Wunnerbor, de Kohstall nu een Ruum, wo een sik ganz wunnerbor vör de Lüüd stellen kann, de dor uk düchtig kamen un uk wat hören wöllt, wat dat Kamen lohnt. Wunnerbore Minschen, de dat Programm op den Weg bringen, Plakaten kleven un wat dor allens dorto hört. Chapeau. Wat heff ik mi freut, wat uk de Stimm dat mitmaakt hett un ik in de erste Deel uk mien ernsten Saken vördrägen kunn. Markst bi sowat ja uk, wo veel dor is un wo veel du weglaten mußt; keen Tiet un keen Ruum.
De Fru an mien Siet hett sik uk freut un sik dree Daag later hen na den annern (H.D.)begeven, den Leederpoeten, wurr ik mol seggen, denn ik heff nu sien Cd Nummer 16 (?) höört un dor full mi dat op, wat he de Metaphern mehr in de Gang hett as ik, de ja egentlig dor an nich so scheußlig veel glöven mag un dat denn lett.
De schönste Moment in de Kaat in Volksdörp, hett de Fru an mien Siet seggt, weer, as de Söhn vun den Leederpoeten mit na vörn geeng - dat harr een groten Charme hatt. Ik kann dat ja man blots so opschrieven, wo mi dat vertellt wurr, aver villicht warrt een anner dor nochmol vun schrieven.

Un wenn Jem weeten wöllt, worum un wodennig dat bi mi haakt mit de Wöer; denn könen Jem dat Hiere mol to Enne dichten.

Mien poor Wöer
vun de ole Spraak
de heff ik so veel bruukt
Nieges find'k nich mehr
op de dor Flag
in't ole Huus.

Schriev un segg
wat ohn Bedüden
dor's keen Ursaak, dor's keen Grund
Bläder dör de Sieden
heff keen, de wat utmaakt, funnen.

Mien Talenten över de Johren
geengen verloren
wurrn mi keef
noch de olen Leeder in de Ohren
wo .Leev un  Lüde läävt.

Eenfach utprobeeren
still ween
laten anner Stimmen ehr Recht
överall kannst licht wat läsen
wat uk di wat Gudes seggt.

Mien poor Wöer nu utsletten
to veel riemelt
Sing un Sang
schull ehr laten, maken Freden
freu mi wieter an den Klang.

Mien ool Wöer
ik much jem danken
so veel Reegen, jede Dag
in de Stillness för mi schreven
in de Kummer vun de Nacht.

Mien ool Wöer
warr jem noch seggen
in de Snack
vun Minsch to Minsch.
Dor hört se hen
so warr'k ehr plägen
un sing nochmol
wenn een dat wünscht.

T. V.I.

Fiern will'k

Steenbucks - groff wo velen wi sünd, kannst ja knapp ruut kamen ut't Graleeren, un weer't noch so as op't Land, wo wi "spontan" mit een Buddel keemen op een Mundvull Snack un een Rundstück warm, wi weern ja jede Namiddag besapen. Aver nu blieven wi bi t'Huus un regeln dat Graleeren mit Telefun, e-mail un sodennig. Uk een vun mien ooln Kamraden bleev nix  anners över, as mi över den Sabbelautomaat wat Gudes to wünschen. Man dat weer so'n bet apartig. He meent, wi schullen uns mol we'r drapen, man wenn ik dor so towegens weer as op mien "Witt"-CD, denn kun ik lever wegblieven; dat meent he tweemol, so weer em dat dor stille Blues-Ding to weddern ween. Na, dach ik, wo he in een poor Daag uk an de Reeg is, schull ik em mol so'n Sünnschienleed um de Ohren haun - gah mi af gah mi los - wi lacht ja blots - man denn heff ik dissen Lex vun den 5. Januarmaand gau inspäält un dat do ik as een lütte Graleer-Musik för een guden Fründ,.de veel för mi daan un maakt hett, disse Reegen estimeeren warrt un de ik allens Gude wünsch. Na, de Dage twischen  de Dage weern gude Dage mit herrlig Stünnen, wo wi fröher "scheußlig schön" to säen Wat wi denn an t Enne vun disse Johr seggen warrn, dat kriegt wi to hören, wenn't so wiet is, nu graleer ik de, de dat verdeent hebben un wünsch all de annern jüst so'n gude 2013.

Fiern will ik dissen Dag
jüst so groot, as ik dat mag
wo ik doch so veel vun heff
an Lust an't Leven un an Leev.

Fiern will'k, dat ik den Freden föhlun mi nich mehr mit Wehdaag quääl.
Begrepen heff'k, vergahn's vergahn.
Leven's mehr, as den Dag to överstahn.

Fiern will'k, dat ik di kenn
wat wi beide an uns hebben
stööt an mit all, de mit mi weern
will ik still in mien Hart hier ehren.

Fiern will ik dat, wat is
een Woord för de, de ik nu miss
een Gedanken so vun Minsch to Minsch
jedereen alltomaal wat Gudes wünsch.

Fiern will'k, bün so wiet kamen
an högher as kunn keeneen ahnen.
Lichter as ik fröher woog
bruuk nich mehr, ik glööv, weer noog.

Fiern will ik, dat wi sünd
wat ik jem un mi hier finn
all dat Schöne mi verwohren
geiht mi nich noch mol verloren.

T.u.M.V.I.

Afscheed

Kiek doch eenmol na mi hen - so hett ja mol een Leed un een Cd heeten, mien "Rode", wo ik noch so um un bi 300 Stück in't Schapp liggen heff, denn domols heff ik noch glöövt, wat de "Reproduktion" nödig weer; man dor glööv ik nu nich mehr an, för mi güllt blots noch "Produktion", dat ik wat maak; dor schall't bi blieven, man dat anner, dor reck ik nix mehr an. Dat "Kiek doch eenmol na mi hen", wat so ehrlig meent weer, hett sien Tiet hatt,nu reckt mi dat, wat ik na annern sehen kann, so as de lütte Ogenblick, wo dor ganz veel binnen weer, wat wi uns all wünschen un hoffentlig af un an oder wengst eenmol beläävt hebben. Dor stunn vör den ICE een smucke junge Fru un kommunizeert mit ehren Fründ dör de Speegelfinsterschiev vun den Zug, de Wöer heff ik sotoseggen in "Echtzeit" schreven, blots de letzte Stroph heff ik mi dorto utdacht, denn dor weer mien Zug na de Giebelstadt al ut den Bahnhoff ruutfohrt.
Johr geiht nu uk noch to Enn, nu mött wi bald 2013 schrieven . Ik mag se ja nich ganz so de krummen Tallen - mol sehen, wat't bedüüd.

Wünsch Jem all een guden Weg dör't Leven

Hm, se süht ut na ganz veel Leev
de dat hüüt Nacht för ehr geev
een Leev, de bit an'n Bahnhoff höllt
kamen in 8 Sekunnen um de Welt.

Süht ut, as weer de Afscheed gor nich swoor
denn op ehr Huut is he noch dor
wo se em we'r bemöten wart
sodennig bi ehr blieven wart.

Süht dör dat Finster, wo he sitt
un jüst noch na sien Handy grippt
röppt ehr an, seggt een poor Wöer
so schön de Leev, noch mehr, noch mehr.

   Harrn jem hüüt nich Afscheed nahmen
   weer se nich kamen na de Bahn
   harr se dat eene Woord nich seggt
   wo he vun tehrt op sienen Weg.

Nu süht se doch na Tranen ut
de Dören klappt, de Zug fohrt ruut
se spöört ehr Hart, wo dull dat sleiht
wat Leev un Lück un Truer deit.

T.u.M. V.I.

Een Talliglicht kunn helpen

Wengst to'n drütten Advent krieg ik hier noch een lütte Lex trecht un kann de een un anner gröten, de hier af un to mol umsunst anklickt hett. Dat weer so jüst un jüst, wat mien ool Laptop nochmol rääd warrn kunn un nich allens verloren geeng, wat ik dorop noteert un inspäält  heff. Heff dor sach uk toveel sammelt, ankeken un daan, dor kunn de Festplatt nich mehr, se ruchelt un denn weer't all. Dor sünd mi denn all de Saken binah verloren ween, mit de ik noch vör Johr un Dag so recht wat flietig Leeders instellt heff. Wenn't nu nich mehr so dull is, denn liggt dat sach uk doran, wat ik na'n niege Richt utkieken do, wo mien ganze Schrieven un Utklabüstern hengahn kunn. Liggt aver uk doran, wat ik dat sach uk nich mehr bruken do. "Er braucht das", dat hör ik noch, wo mi dat naseggt wurr, as ik eenmol toveel de Gitarr in de Hand nahmen heff un de anner dor wat vörsingen wull. Dat bruuk ik nu nich mehr, dat do ik blots noch, wenn't dorhen kummt as övermorgen in Obernwohld, wo ik dat hiere Leed singen warr. Heff dat al in Stockelsdörp sungen, wo so bummelig 50 Lüüd an Kaff un Koken seeten un de Kollegens vun de Nedderdütsche Bühn mol ganz anner Geschichten vörlääst hebben un dat richtig guud henkregen, uk wo se doch jüst dorbi weern, dat Stück för't Theater in de Giebelstadt  to öven, wat een vun se mit nu bummelig 80 Johr utklabüstert hett. Dor segg ik "krall" to, wenn'k men Platt noch so in de Gang krieg, denn weer ik aver tofreden. Dat ik nu mit mi un de Welt tofreden weer, dat mag ik nich so eenfach seggen; aver so'n beten is dat denn so - dat Denken un Sinneeren hett een anner Richt kregen. Turnaround - den Gedanken umdreihen, bit he vun de Kopp op de Fööt stellt wurrn is. So kummst du denn dorhen, wat di dat nix mehr utmaken deit, wat du di Johr un Dag mit quäält hest..Nu kannst du dor blots af un to seggen, wo sellhornhaftig een ween kann. Anfungen hett mit't Woord, nä, sä een, anfungen hett't mit't Denken, Sinneeren un Gruveln. Wenn dor mit trecht büst, hest nich mehr so veel leege Gedanken, man uk nich so veel Leeder över.

Buten Daak, wenig Licht
dusend Sorgen ehr Gewicht
in dien Ohren all de Laarm
un holen uns sülvst för Narrn.
Buten koolt, Schummeravend
mööd un möör na Huus henkamen
wo's de Knööf vun'n Summer bleven
ünnern Harvst sienen griesen Häven?

Een Talliglicht kunn helpen
op den Disch bet Dannengröön
dorto een Woord, wat wi
vun een Minschen läsen könen.
Een Talliglicht kunn helpen
stickt een anner di dat an
sodennig een villicht
över de Winter kamen kann.

Binnen gahn Gedanken
ümmer we'r de sülvig Richt
na achtern, nich na vörn
wo een ik-weet-nich-Tokunft liggt.
Binnen Biller swart-witt-gries
vun so'n ool Kinnerparadies
wo's de Leev vun't Vörjohr bleven
dat Verspräken wi wöllt leven?

Een Talliglicht kunn helpen
un dorto een roden Wien
spöörst den Rook vun
verleden Johr sien Sünnenschien.
Een Talliglicht kunn helpen
un een Bild vun Kinnerhand
sodennig een villicht
över de Winter kamen kann.

In mi um mi Freden
veel to schöön, um wohr to sien.
Wi kunnen em nich räden
in unse operklärten Tieden.
In mi um mi Wünschen
Frünnen weern de Minschen
wo's de Utsicht op een Leven
ünner Sünnschien, blagen Häven.

Een Talliglicht kunn helpen
un dorto een liese Stimm
bruukst keen Wöer vun Bedüden
kannst dor liekers Freden finnen.
Een Talliglicht kunn helpen
stickt een anner di dat an
sodennig een villicht
över de Winter kamen kann.

T.u.M. V.I.