Poetry slam

Poetry slam, poetry slam
nu hebbt se dat lehrt, de Lüüd, de't noch nich kennt
man de Plattdüütsch sünd vun hüüt, de hebbt dat understand
NDR laad in, fohrt mit't Radio över dat Land.

Dingsdag is't mien Törn un kaken wat för de Kinner un as ik vörgüstern in de Köök stunn un an den Nudelsalaat rumtütern dä, höört ik in't Radiowat vun den Poetry Slam in Flensborg. Wunnert mi, wat G.S. sienen Semp prosamäßig vördragen hett un uk J.G. sien Stück weer mehr plattdütsches Entertainment as dat wat ik mi as poetry.slam utmaal, wo du riemelmäßig an't Freestylen büst. Dorum funn ik dat uk reell, wat annern de ersten Priese kreegen, dor weer mehr Slam binnen. Dat Platt haakt ja bi de beiden Jungkeerls, man dat räken ik ehr tominnst nich vör, denn noch vör 20 Johr klung mien Platt noch recht wat "höhger".Dat kummt uk noch bi de beiden, de fein riemelt  oder de Wöer regelrecht dör een Bedüden-Karussel jaagt hebben. Ik mutt uk ehrlig seggen, wat mi dat dor Hör mol n beten to-Dedoo keef warrt. Nimmst di irgendeen Saak, wat di ekelt, to'n Bispill Fruuns, Hünne, dat Krankspälen oder Semp un denn maakst dat fein ekelig un sühst wull, de Lüüd höögt sik een. Mi is dor dat Lachen wegdröögt, dor freu ik mi ehrer an dat nadenkern un een beten humane Slammen över so'n ool Appel wöllt wi klauen Opa. Dor meen ik, Platt läävt noch'n Stück wat länger.


Poetry slam, weet jem all, wat dat bedüüd
dat is mit Wöer rligSmieten, wat se dood hier vör de Lüüd
an't besten wat to smustern, dat se sik fein höögt
Platt dat is een Spraak, de sunnerlig för fröhlig Stünnen döcht.

Poetry slam, dat weer uk wat för mi
denn wenn ik hier wat bün, denn bün ik dat ool Riemelgenie
segg mi gau een Woord, geev mi gau wat för
denn fang ik an to dichten un denn fleegen all de Wöer
.
Poetry slam dor dörvst een beten tünen
Hauptsaak, kannst de Riemels fein tohopen prünen
nich to akkuraat, beten fröh un beten laat
nich dat Wöer un Gedanken dor as een Reeg Suldaten staht.

Poetry slam, hool dat Muul vun Politik
sunnerlig wenn een as ik so'n bet wat anners tickt
dat Preestern un dat Schimpen, dat mögen de Lüde nich
lever op so'n Oort swiensplietsch mit wat modern is to Gericht.

Poetry slam ik laat dat lever blieven
wurr mit een poor Wöer Lüüd ut den Saal verdrieven
sünd ja so veel annern, de könen jem fein hören
junge Keerls mit ganz veel Charme, kannst di nich gegen wehren.

T.V.I.

Dor wurr dat luut

Heesch weern wi 'n beten, aver heel tofreden; weren na Kiel fohrt, luter vörnähm Gesichter um uns rum, wat weer dor los -  vör't Landeshuus wurr demnostreert, bölkt, pepen un ramenteert, wat dat een Ort harr un wi weren man nich bloots de poor poverigen Demo-Lüüd wat wi vörstellen doon, wenn de Schoolmeisters un Beamten mol op de Straat gahn; nä, ditmol weren se all kamen: "Men in Black", Richters, der Strafvollzug , chott un all de anner Beamten, de sik vun de "Dänen-Korona", de uns dor regeert, anscheten föhlten. Jawohl "anscheten", dat sä vörnähm een Macker vun de Uni, man he sä dat op düütsch. As wi vör dat Entree stunnen un sik dor MP un Münisterschen wiesten - Mr. Talkshow leet sik dat natürlig nich entgahn  stunn dorbi un hett sik freut - dor heff ik binah blots op de Straat vör mi daal keeken, so toweddern sünd se mi, c'est physique seggt de Franzoos,  wat uk nich ganz echt in sik is, liekers, dat hett sik nu mol so in mi opbuut, weer uk gor nich na Kiel kamen, harr mi de eene Fründ nich schangheit, denn wat mi nich guud doon deit, dat heff ik lehrt, dat laat ik weg, dor kiek ik nich mehr hen, dor gah ik nich mehr hen. Bün ja man engermaten froh, wat ik mi dat Denken un dat Hart vun de doren nich länger utschännen laat. Will blots noch över de Johren kamen un dat sünd bummelig dree, bit ik "privatiseer", wenn't man so wiet kummt, denn dat vele Planen nützt ja nix, wenn dor keen Leven in sitt. Man lebennig hebben wi uns föhlt, as wi de Machtlüüd dat speegelt hebben, wat se uns andaan hebben un dat kreegen se torüch betahlt mit ehrlige Gift un Gall.hienli

Dor wurr dat luut

Wohrschienlig meenen se, wi harrn dat nich verdeent
wohrschienlig weeten se, worum gönnt se dat keeneen
wohschienlig deit se't leed um't schöne Geld
mögen uns nich geven, wat uns fählt.

Wohrschienlig glöven se, se harrn dat Recht
se hebben de Macht un geven ehr nich weg
wohrschienlig sünd wi all de doren scheußlig ennerlei
mögen uns geern pedden, dat dat düchtig pieren deit.

Dor wurr dat luut
hebben wi uns truut
bölken ehr nu in't Gesicht
so gau vergetten warrn se't nich
weren op de Straat
sünd meist to laat
liekers sünd wi na ehr kamen
guud hett uns dat daan.

Wohrschienlig helpt uns dat keen Stück
gifft ümmer noch toveel, de sik fein schickt
maken ümmer flietig, wat se seggt
an't besten ohn dat een dor lang noch överleggt

Wohrschienlig sünd se dat rein gor nich wert
dat een sik lang noch an de doren stört
stunn dicht bi ehr, man keek nich na se hen
sünd mi so toweddern, mag ehr nich kennen.

Wohrschienlig is, de Minschheit hett't so wullt
dor kann ik blots noch seggen: sülven schuld
anner holen de Frett un blieven still
dat is jüst, wat de Keerl/de Oolsch dor will.

T.u.M. V.I.

Twischen Häven un Meer

Mölln  - un Ipe is nich dor, keen Singunsang, keen  Moderatschoon, wat schall dat bedüden. Dor hett Sylt mit een poor wenig Feriendaag dat Prä; gifft sogoor wat to fiern för de Fru an mien Siet un mi..
Wengst 'n beten wat  will ik Mölln hier to Ehren rinstellen: een Lex, de ik annerletz schreven heff, as ik H.O.M. sien wunnerschöön Prosastücken över dat Watt nalääst heff un dor Wöer in funn, de ik noch nich mol kennt heff, Nordstrander Jung, de ik mi inbild, dat ik een Küstenkind weer;  nu weet ik, wat "Lieven" sünd, Mensing sie Dank. Villicht kamen de Wöer sodennig wedder torüch na den Schriever, de se in de Gang sett hett. Wull em den Lex schicken, man hett ja uk wat vun Sik-Dick-Doon, dat mag ik nich mehr; denn dat "Ik" steiht dat Ganze in de Weg, dor geiht eben uk um in disse Dichten.

Volkert Ipsen
Twischen Häven un Meer

Sehg den Freden
in dat nahdenkern Gesicht
vun een
de över
mien Heimat
schrifft.
mit so veele Wöer
heff ik knapp mol all höört -
de ole Spraak -
veel to laat
heff'k ehr lehrt.

Lääs
wat he dor
wies wurrn is
wo he dor
so ganz un gor
dor ween is
wo ik
blots in mien Gedanken
an een
FRÖHER
ünnerwegens weer
un mi
de Merren
in dat Trümmeln
twischen achtern un vörn
baben un nerren
verloren gahn weer
keen Ogen
keen Ohren harr
för dat Leven
dat is
undennig riek
jüst wenn een bi Ebb
över dat Watt
henkiekt
wo villicht een meent
dat dor nix weer.

Stunn ik
an de Diek
keek ik ruut
na't Watt
heff ik blots ümmer meent
ik weer alleen
kunn dat anner
dat bedüüd
jüst so veel
as wat ik meent
wat ik weer
nich hören
nich sehen
blots
wat de Häven
to hoch weer
för mi
blots
dat de Kimm
to wiet weg weer
för mi
blots
dat de Wind
keen Fründ weer
för mi
un an't Enn
we'r wegdreev
vun mi
un ik
wo ik weer
nie sien kunn
bi mi.

Nu lääs ik de Reegen
de een anner dor schreev
vun de Lieven
de Meeven
vun Dwarslöper, Kreev
vun den Pierworm in'n Slick
nu seh ik
wat een anner mi maalt
dat Blinkern un Blenkern
vun de dusend Steern
vun de Sünn in de Floot
de Priel
de Bunken
de ole Pahl.

Mi fallt in
wo sinnig un stüttig
un an't Enn uk wo gau
un keen Oog
un keen Denken
un al lang keen Woord
wull uk ümmer dat seggt hebben schall
höllt dat op
de Floot, dat Water, de See
jüst as den Dood mit sien Peerd un de Leh.

Man nu bün ik we'r
an't Spintiseeren
dat's man nix
as witte Blasen-Schuum
dörsuppt Stroh un utbleekt Holt
wat dat Water an de Diekskant spöölt
mark wo dat Hart
in mi binnen
Vergahn
Verdaan
Weggahn
We'rkamen föhlt
wo wenig ik tell
jüst as de enkelte Well
man
wenn'k verloren bün
is de Pierworm noch dor
un vun allens
wat ik seggt, dacht, glöövt
mi inbildt heff
dor is nix mehr vun wohr.

Begriep
mutt mi geven
bün jüst so wenig
man jüst so veel
as all dat anner
an't Leven
wat dor flüggt
wat dor löppt
wat dor krüppt
wat dor liggt
in't Watt
in de Slick
Mudd un Eer
dor is mien
HEIMAT
twischen Häven un Meer.

("een" meent H.O.Meyer in Mölln 2012)

Een Ogenblick lang

"Ännern", dat harr'k nich seggen schullt, denn dor heff ik to veel vun snackt un to wenig um maakt.Man weer mol wedder to Besöök, wo ik vele Johren nich kamen bün, man binah nix harr sik ännert in dat dor Huus. Sühst licht bi anner Lüüd, wat bi di sülvst nich löppt un schullst sodennig still ween. Ennerlei, siet güstern hangen anner Biller bi mi an de Wand, luter Bodderlickers mit herrlig Farven, villicht helpt dat ja al wat, denn se meenen, allens un all hung mit wat anners tosamen, un 'n beten Farv kunn ik uk bruken, denn bilütten hett sik we'r een tämlig griese Daak över dat Hart un Denken leggt, dor hett uk de Sünnschien siet Sündag nich hulpen. Un ümmer wenn't mi nich guud geiht, lett de HSV mi hangen. Worum mi dat dor 9:2 so tosett hett, keen Verstand un Nadenken gegen de kinnerhaftig Truer helpen wull, dat much ik geern mol weten. Dor höör ik stünnenlang, wat de Eso-Preesters seggen un denn maak ik dat doch un verklöppel mien Denken un Doon mit so'n dammelige Vereen, de nix döcht. Scheußlig.
Heff de letzten Dage veel Opnahmen höört vun Leeders, de ik de letzten Johr opnahmen heff un mi wurr de Tiet meist keef. Wat för een Lamento; wat hest dor blots de Lüüd um di rum mit andaan, as  du in de Kummerkamer seetst. Lääst hüüt, wo een sä, schriev de duster Saken in een Book, kiek di dat an, is all dien ween, un denn smittst in't Füer.


Een Ogenblick lang wull ik wedder trurig ween
as ik in dat ole Huus hier seet
tellt de velen Johren, wo'k hier nich keem
dach, wat ik verlor un dä mi leed.

Een Ogenblick lang sehg ik de Kinner noch ganz lütt
dör de Dör hen na ehren Opa gahn
de Dochter, wo se mit apen Ogen bi em sitt
wat he vertellt, dor will se jede Woord verstahn.

Een Ogenblick lang heff ik we'r op di töövt
op dien Stimm, de we'r wat to mi seggt
dat't as domols weer, binah al glöövt
dat mit uns leep sik nochmol torecht.

Een Ogenblick, man denn is't mi ankamen
wo wiet de olen Daag wegtruert sünd
much nich mehr dat Hiere in de olen Bahnen
wo ik, wat ik mi utmaalt heff, nich find.

Een Ogenblick vull Lengen, man nu heff'k em funnen
den Freden, den ik mit mi sülven maakt.
Wo veel heff'k läävt, wo veel heff'k spunnen
vun'n Paradies, wat mi nu nich mehr lockt.

Een Ogenblick un  weet, dat ik't ween bün
gude Daag hier läävt in't Licht vun disse Stuuv.
Dor leeg't nich an, weer in mi binnen
dreev mi ruut, ut wat mi waarmt in disse Huus.

T. V.I.

De Snee vun disse Winter

Is apartig, man wat kann ik de Snee geneten, de wi nu noch so richtig fett övertrucken kregen; Giebelstadt is al en ganze Wääk lang herrlig witt; ik krieg denn mien sportiv Montuur an- de Tim un Struppi - Büx - un denn to Foot na de Arbeid un hier un dor maak ik een Büld vun'n Boom in sien Wintervörjohr-Kleed. Uk de Fohrt in'n Zug hett wunnerboor Utsichten, weren de Finsterschieven nich vull Dreck un Smeer. Arbeid riemelt sik op "geiht". Nu sünd de jungen Lüüd dorbi un schrievt ehr 4,5 Stünnen-Klausuren. Een is nich dor mit mank un an em heff ik dacht, as ik dat hiere Leed trechtsimmeleer. "Dat sünd wi, de öller warrn, he blifft jung op disse stille Oort un Wies. Mien Blog blifft uk still, de Opnahmen vun disse Leed krieg ik hier nich to Gehöör. Schaad, is aver uk man enfach, dat Leed, D,e,G; Refrain A,h, D.,fählt man leider noch een Bridge.De Brügg, de versöcht B.B. annerletz in'n Q. to slagen, he harr ja uk würklig recht, denn wat schall dat Pedden un Strieten in unse lütte Platt-Rebeet, wo de "Platt-Ayatollahs" een mitkreegen.Dor fallt mi in, twee Oorten vun Lüüd, dor kannst keen Coaching oder Supervision mit maken: Schoolmeisters un Pasters; dat weer wegen dat "Ego", wat se numol brukten, wenn  se vör de Lüüd schullen.Dorum kunn D.A. dat nich laten un hauen de Platt-hen-na-de-School-Lüüd in de Pann;so kunn uk D.R. nich een Rezension schrieven, wo he nich een anner oder den ganzen Rest een lyncht hett.Nödig daan hett't nich.Hett mol een Minsch in de ersten Internet-Tieden mol schreven, dat Platt-Rebeet weer orig lütt, dor keem een sik licht in de Mööt. Aver wenn een man ruhig still ween schall, denn is dat de, de dat Hiere hier schrifft; wat harr ik för de Saak doon kunnt, weer'k  nich sülvst an't Ressentiment kamen, heff mi dorvun nich frie segeln kunnt.Man dat schall sik nu ännern.

Dat sünd wi, de de Johren tellen
dat sünd wi, de öller warrn. 
Du büst överweg, bruukst di nich an quälen
.um de Tiet, wo wi uns mit hoolt för Narrn.

Dat sünd wi, de buten stahn to freeren
dat sünd wi, de bang sünd vör de Küll.
Du büst över weg und bruukst di nich wehren
um di rum dat Lich un allens still.

De Snee vun disseWinter leggt sik över dien Graff.
De Tranen , de wi weent hebben, wurrn to Ies.
Dat Truertranenlicht köhlt sinnig af
wat över blifft, warrn wi in't Fröhjohr wies.

Dat sünd wi, de hohge Hüser buun
de meent, dat se bald allens köönt.
Du büst överweg, Weetst, ut Wellen warrt Schuum
nix as Gewääs is, wat de Minsch dor dröömt.

Dat sünd wi, de na anner Ogen kieken
bang, se wurrn uns nich gewohr.
Du büst överweg, keekst över de Dieken
weetst, wat lagen, inbildt is un wogr.

De Snee vun disse Winter warrt nich lang liggen
dat Ies um uns Hart daut sinnig weg
Vagel fangt nu bald an to singen
Fruunslüüd maakt sik fein torecht.

Dat sünd wi, de meenen, se wurrn allens entscheeden
dat sünd wi, de meent, se harrn dat Leit.
Du büst överweg, du hest dien Freden
wo dat um Leev un Leven geiht.

De Snee vun disse Winter warrt nich mehr lang regeeren
wat in de Eer utseit is, dat warrt sik röhren.
Gegen Lust un Leev, dor kann sik keeneen wehren
Kinnerlachen, Kinnerlarmen warrn wi hören.

T.u.M. V.I.

Mien poor Wöer

Wat is mit Ipe los, warrn de Lüüd sik fragen, mag he denn gor nich mehr an sien Blog gahn?. Leider is mi dor nu so veel mallöört; denn allens, wat so guud geeng, will sik nich mehr fügen; de Kamera schrott; dat Laptop ut'nannerplückt , denn wurr dat Wannel-Programm för dat Formateeren vun mien Sing un Sang umstellt, nix höllt in disse Welt; dat is mi nu al een poor Maal passeert, wat mien "Hardware" orig "soft" weer un nix mehr geeng.
Aver leider is uk de "Software" een beten möör wurrn; bün bi't Dichten ümmer de sülven Reegen langs lopen un glööv, wat ik de Straat nu so veel Löckers hett as de regelrechten in de Giebelstadt. Dat leep ja uk veel to lang so flietig un stüttig, de Sieden weern vullkliert, ehrer de lütt halvig Stünn de Morgen um weer, ran an't Pianola un denn een poor Knöpe drückt. Ferdig. Midlerwiel mag ik dat gor nich glöven, woveel ik dor trechtkregen heff in de verleden Johren.
Wenn ik aver nu seh, wat dor doch de een un anner hier klicken deit, denn will ik mi uk melden.
Kunn ton Bispill vertellen vun mien Avend in Lüttdörp Enn; Lüders Hof - hett de Sendung nich so heeten, wo de Speelwarklüüd un de NDR een Harmonie weren? Wunnerbor, de Kohstall nu een Ruum, wo een sik ganz wunnerbor vör de Lüüd stellen kann, de dor uk düchtig kamen un uk wat hören wöllt, wat dat Kamen lohnt. Wunnerbore Minschen, de dat Programm op den Weg bringen, Plakaten kleven un wat dor allens dorto hört. Chapeau. Wat heff ik mi freut, wat uk de Stimm dat mitmaakt hett un ik in de erste Deel uk mien ernsten Saken vördrägen kunn. Markst bi sowat ja uk, wo veel dor is un wo veel du weglaten mußt; keen Tiet un keen Ruum.
De Fru an mien Siet hett sik uk freut un sik dree Daag later hen na den annern (H.D.)begeven, den Leederpoeten, wurr ik mol seggen, denn ik heff nu sien Cd Nummer 16 (?) höört un dor full mi dat op, wat he de Metaphern mehr in de Gang hett as ik, de ja egentlig dor an nich so scheußlig veel glöven mag un dat denn lett.
De schönste Moment in de Kaat in Volksdörp, hett de Fru an mien Siet seggt, weer, as de Söhn vun den Leederpoeten mit na vörn geeng - dat harr een groten Charme hatt. Ik kann dat ja man blots so opschrieven, wo mi dat vertellt wurr, aver villicht warrt een anner dor nochmol vun schrieven.

Un wenn Jem weeten wöllt, worum un wodennig dat bi mi haakt mit de Wöer; denn könen Jem dat Hiere mol to Enne dichten.

Mien poor Wöer
vun de ole Spraak
de heff ik so veel bruukt
Nieges find'k nich mehr
op de dor Flag
in't ole Huus.

Schriev un segg
wat ohn Bedüden
dor's keen Ursaak, dor's keen Grund
Bläder dör de Sieden
heff keen, de wat utmaakt, funnen.

Mien Talenten över de Johren
geengen verloren
wurrn mi keef
noch de olen Leeder in de Ohren
wo .Leev un  Lüde läävt.

Eenfach utprobeeren
still ween
laten anner Stimmen ehr Recht
överall kannst licht wat läsen
wat uk di wat Gudes seggt.

Mien poor Wöer nu utsletten
to veel riemelt
Sing un Sang
schull ehr laten, maken Freden
freu mi wieter an den Klang.

Mien ool Wöer
ik much jem danken
so veel Reegen, jede Dag
in de Stillness för mi schreven
in de Kummer vun de Nacht.

Mien ool Wöer
warr jem noch seggen
in de Snack
vun Minsch to Minsch.
Dor hört se hen
so warr'k ehr plägen
un sing nochmol
wenn een dat wünscht.

T. V.I.

Fiern will'k

Steenbucks - groff wo velen wi sünd, kannst ja knapp ruut kamen ut't Graleeren, un weer't noch so as op't Land, wo wi "spontan" mit een Buddel keemen op een Mundvull Snack un een Rundstück warm, wi weern ja jede Namiddag besapen. Aver nu blieven wi bi t'Huus un regeln dat Graleeren mit Telefun, e-mail un sodennig. Uk een vun mien ooln Kamraden bleev nix  anners över, as mi över den Sabbelautomaat wat Gudes to wünschen. Man dat weer so'n bet apartig. He meent, wi schullen uns mol we'r drapen, man wenn ik dor so towegens weer as op mien "Witt"-CD, denn kun ik lever wegblieven; dat meent he tweemol, so weer em dat dor stille Blues-Ding to weddern ween. Na, dach ik, wo he in een poor Daag uk an de Reeg is, schull ik em mol so'n Sünnschienleed um de Ohren haun - gah mi af gah mi los - wi lacht ja blots - man denn heff ik dissen Lex vun den 5. Januarmaand gau inspäält un dat do ik as een lütte Graleer-Musik för een guden Fründ,.de veel för mi daan un maakt hett, disse Reegen estimeeren warrt un de ik allens Gude wünsch. Na, de Dage twischen  de Dage weern gude Dage mit herrlig Stünnen, wo wi fröher "scheußlig schön" to säen Wat wi denn an t Enne vun disse Johr seggen warrn, dat kriegt wi to hören, wenn't so wiet is, nu graleer ik de, de dat verdeent hebben un wünsch all de annern jüst so'n gude 2013.

Fiern will ik dissen Dag
jüst so groot, as ik dat mag
wo ik doch so veel vun heff
an Lust an't Leven un an Leev.

Fiern will'k, dat ik den Freden föhlun mi nich mehr mit Wehdaag quääl.
Begrepen heff'k, vergahn's vergahn.
Leven's mehr, as den Dag to överstahn.

Fiern will'k, dat ik di kenn
wat wi beide an uns hebben
stööt an mit all, de mit mi weern
will ik still in mien Hart hier ehren.

Fiern will ik dat, wat is
een Woord för de, de ik nu miss
een Gedanken so vun Minsch to Minsch
jedereen alltomaal wat Gudes wünsch.

Fiern will'k, bün so wiet kamen
an högher as kunn keeneen ahnen.
Lichter as ik fröher woog
bruuk nich mehr, ik glööv, weer noog.

Fiern will ik, dat wi sünd
wat ik jem un mi hier finn
all dat Schöne mi verwohren
geiht mi nich noch mol verloren.

T.u.M.V.I.