Klock 5

Noch is dat nich so, wat ik de möde Schuren na de Reis  ganz achter mi heff, aver to't Jammern gifft nu uk keen Grund, dorum is disse Leed, wat ik hüüt morgen Klock fiev anfungen  un de Avend jüst opnahmen heff, uk nich ganz so düster as wat mi sunst ut de Fä'er löppt.  Is ja egentlig to veel un seggen Leed dorto, is man nix as, wat een so schrifft, wenn de he mit de Slaap trecht is un dor noch een poor Stünnen vör't Opstahn to verkleihen sünd. Güstern hebben wi den Dag herrlig verdaan, leepen na de IGS un hörten "unsen" U.T. un sien Rhythm Boys an, wat een herrlig Vergnögen weer; he waagt ja wat, wenn he sien ole Kamellen-Songs de Best Agers vörspäält un mit de A-Süük-Döntjes trakteert, dor kummt he ganz in Iever un späält sik in Rage, dat schönste weer aver, as de Bass-Minsch sik as Buuk-Redner opspäält, man mehr verraad ik nich, kiekt se de Lüüd sülven an un freut sik an de Töge; kann een ja uk blots geneeten, wat de Textdichters sik fröher allens utdacht hebben: Wenn ein Mädchen Ja gesagt, eh es die Mama gefragt...na un de "Ketelkloppers" weern uk we'r ünnerwegens mit ehren "eischen" Hoot. Denk denn af un to, wat ik dat uk wieterdrieven schullt harr mit dat "Penny-Leed" vun Rudi Schurike oder Peter Igelhoff sien Badewannen-Kaptein; man mien Musik heff ik doch recht wat simpler späält, as wat in de dörtiger Johren begäng weer. Tukur hett den Flügel fein trakteert, uk wenn he an een Pater Kreuder nich rankummt, de sien Melodien herrlig rullen leet. Du schallst nich verglieken, di sülvst mit annern nich, de Räken verleert een denn doch op jeden Fall.

Klock fiev kummt de Stadt we'r sinnig in de Gang
Kuffer op sien  Röder slurrt luut de Straten langs-
Mann is an't Fleuten, freut sik al op disse Morgen
nich jedereen bringt dat Leven Ackewars un Sorgen..

Mami röppt een Lütte, hett se uk den Slöttel mit
gifft binah noch Weenen, ehrer se losgahn köönt.
Lütte schull man lever liggen un dröömen in de Puuch
man ehr Mudder mutt na Arbeid un  hüüt wedder ga nz fröh ruut.

Freu mi, dat ik we'r wat vun de Minschheit höör
bün vun dat gräsig Drömen un Drammeln al ganz möör
kann noch beten liggen, man kiek liekers na de Klock
Chott verdorig, is dat al so laat.
      
Radio späält Leeder, wo dat Opstahn lichter geiht
Narichten vertellen di, wo sik dat in de Welt um dreiht
stah in de Köök, maak mi gau dat Brot torecht
gifft keen Verdoon, nu mutt ik op den Weg.

Buten an de Luft rüükt een we'r den Westerwind
Lüüd hebben dat hild, de sach to laat opstahn sünd
Bus suust gau vörbil blifft an den Krüüzweg stahn
gah de Trepp hendal, rüük den Rook vun de U-Bahn.

De ganze Dag vull Möglichkeit liggt vörut vör di
an'n Avend weetst, harrst wat dorvun, weerst merrenmang dorbi
o'r as sunst in disse Welt blots wedder to Besöök
wünsch de Minschen, wat se dat Leven beter lückt.  

 T.u.M. V:I.

Laten los (Laat em los)

Jetlag - wat seggt een op platt dorto - Fleeger-Schuur - na ja - dor mutt ik noch mol överleggen, man nu  - na een Dag bi t'Huus-  bün ik al  wedder "dor" - mööd un dennig bün ik uk ohne Fleeger un Ameriko. Liekers kunn ik een Barg vertellen, vun de Metro in LA un dat dröge, wiede Land; vun'n Canyon, de Hitten, man dat gröttste Aventüer weer denn, as de Jung meent, he wurr geern de Avend Klock halvig ölven noch na Stadt mit een poor anner junge Lüüd. Is ja egentlig nix bi, man weer Las Vegas, wo du licht een Hangover hebben kannst - Film weer güstern to sehen - oder dor rumloathen deist, bit di as Johnny Depp de Ogen övergahn. Hett guud gahn; Jung funn den Weg  wedder trüch na't Hotel; he is midlerwiel wedder bi t'Huus un ik mutt sien Mudder nix verdüütschen. Sodennig is de Reis guud aflopen. Man so wiet kannst nich fohren, de Tinkeltuten_Spoor vun dien Brägen treckst ja achter di ran- sodennig geiht de Reis ja wieter un de Kuffer, de ja uk keen beten lichter wurrn is, mußt wieter bören. Een Kolleeg vun de Reis, de wi "Bizeps-Peter" nöömten, aver sä wat vun "Komfort-Zone", dor wo du al ween büst, kennst di nu ut. Sodennig bruuk ik vör Ameriko un dat Ackewarrs vun so'n Reis nich mehr bang ween, ehrer wegen dat Lock in't Knipp. Man ik warr mi dat dreemol överleggen, ehrer ik wedder so'n Tour mit de Bus maken do, denn ik keem nich mit alle Lüüd, de in de Bus seeten, mit langs. Weern keen Bu un Ba-Lüüd meddenmang, keen Moin, keen Guden Dag, scheußlig - mi kann so'n Büttmuul den Dag licht utschännen. Heff dat ja al bi de Arbeid. Liekers bün ik denn doch ut dart Enge Land ruut kamen, dor warr ik hoffentlig noch lang vun tehren.

Laten los, laten frie
wo swoor is dat för di
wat mol weer , höllt di fast
mol wat Nieges wagen schallst.

Laten los, laten frie
an't Enne steiht nich blots "vörbi"
man uk "nieg", "fang wat an"
een anner Flag, een anner Kant.

Laten em los, laat em frie
de Jung hett sien egen "ik" un "wi"
dat du nu nich mehr regeerst
wo du nu wenger vun hörst.

Laat em los, laat em frie
freu di, he kummt 'n bet na di
man he is een annereen
schall dat hebben, sien egen Leven.

Laat em los, laat em frie
harrst sülvst noog, weer nix dorbi
versöök dat, finn di sülven we'r
un een Padd, de du langs peddst.

Schaad, du kunnst dien Lück slecht leven
leetst dat in dien swarte Hart verdrögen
een vun vörn un allens nochmol
dat warrt nix mehr, men Ool.

Laten los, laten frie
geiht nich um annern, geiht um di
weer schaad, wenn du dat nich versöchst
wo dien ole Leven nix döcht.

T.u.M. V.I.

Nich noog

 Schaffenskrise - so wurr mi dat utleggt, wat ik nich mehr bloggen do, man uk wenn dat keen schöne Woord is, mutt ik togeven, dor is de Wohrheit mit seggt. Keem noch mol op Sylt we'r an't Schrieen un mit een poor Wöer wee r ik wedderop mien ole Insel, in dat Huus an't Ehrenmal, un de Rook vun Tisserand un Juno Rund weer wedder in de Luft un in mien Denken. As ik dor denn mit opheel, mit dat Schrieven över mien Erinnern, geeng mi dat mit een Nu better. Dor gifft dat keen Verdoon, de Weg na Huus deit mi nich guud. Ik schull beter dor blieven, w ik bün- Man wo is dat? Dat is ja nu een dröge, sünnschienwarme Stuuv, wo de söte Luft ut Nahwer sien Goorn mi anweiht, de Utsicht op Sünnschiensummerferientiet de Minschheit lockt, man so een as ik kann dor ja egentlig gor nich mit um. Mi keem an, wo keef dat Leven weer op de ole Insel, wo wi ja al in een Ferienparadies leven däen un de Fremden vun wiet un siet opleepen. Bring dor mol süss Wäken över de Dage, mi keem dat an, wo ik op mien Rad seet, vun't Süden na Süderhaven ünnerwegens weer, dat dor eensame, so över de Maten keefe Leven ut mien Jungsparadies hett mi den Summer utschännt op ewig un alle Johren. "Im Sommer trennt sich die Spreu vom Weizen" kreeg ik seggt, vun een, de wat vun de Saak versteiht. Wenn't we'r Harvst warrt, slechte Wäer, keen Ferien wiet un siet, warr't uk wedder gahn. Man dat is dat eene, dat anner, wat to de dor Krise hört is de Utsicht, wat de Weg na de Lüüd nu midlerwiel to wiet wurrn is. Wat schallst du denn noch Leeder maken, wenn du ehr man knapp mol een Minschen vörsingen deist. Du lehrst gor nich mehr de Wöer. Maakst we'r een frische, man dat hett jüst so een Leven vun NU op Glieks. Villicht schull il mol de Kollegens fragen, de dat Opholen al achter sik hebben un nich op de never ending Tour sünd as de Helden ut de 60er Johren, de rein gor nich mööd un möör warrn. Bün bald so wiet un fang dat Malen an, dor fraagt keen wat na un dor bün ik so wiet weg vun dat, wat een "Schaffen" nöömen kunn, dor kann ik mit de Farv - bruuk ja egentlig blots swart un witt - över dat Papier kleihen kann, dat dat blots so plitsch maken deit un platsch.

Lütte Lex vun hüüt morgen, much Jem geern gröten un wünsch gude Dage. Hoff de brune Supp, de sik över dat schöne Land leggt hett, treckt wedder af un Lüüd kamen dor engermaten vun af

Is denn
dat de Sünn hüüt morgen schient
nich noog?
Is denn
dat dien Deern we'r morgen bi di is
nich noog?

Worum is disse Stünn alleen to veel?
Worum is't wat de Tiet di we'r so quäält?

Is denn
de Dag, de vör di liggt
nich noog?
Is denn
dat Leven in di binnen
nich noog?

Worum büst du wedder op de Loop?
Dusend Saken, de nich bruukst, suust in dien Kopp

Is denn
de Vagel Sing un Sang
nich luut genoog?
Kiek
dat lütte Nest, wat he sik buut
dat is em noog.

Worum wullt du noch singen vör 1000 Lüüd?
Worum't noch doon, wat du meenst, dat't bedüüd?

Is denn
dat du hier büst
nich eenfach noog?
Denn wenn
du een Dag gahn warrst
denn is dat noog.

Worum sik noch lang fragen, wat een kunn?
Worum sik noch lang plagen mit "worum"?

T.V.I.

Poetry slam

Poetry slam, poetry slam
nu hebbt se dat lehrt, de Lüüd, de't noch nich kennt
man de Plattdüütsch sünd vun hüüt, de hebbt dat understand
NDR laad in, fohrt mit't Radio över dat Land.

Dingsdag is't mien Törn un kaken wat för de Kinner un as ik vörgüstern in de Köök stunn un an den Nudelsalaat rumtütern dä, höört ik in't Radiowat vun den Poetry Slam in Flensborg. Wunnert mi, wat G.S. sienen Semp prosamäßig vördragen hett un uk J.G. sien Stück weer mehr plattdütsches Entertainment as dat wat ik mi as poetry.slam utmaal, wo du riemelmäßig an't Freestylen büst. Dorum funn ik dat uk reell, wat annern de ersten Priese kreegen, dor weer mehr Slam binnen. Dat Platt haakt ja bi de beiden Jungkeerls, man dat räken ik ehr tominnst nich vör, denn noch vör 20 Johr klung mien Platt noch recht wat "höhger".Dat kummt uk noch bi de beiden, de fein riemelt  oder de Wöer regelrecht dör een Bedüden-Karussel jaagt hebben. Ik mutt uk ehrlig seggen, wat mi dat dor Hör mol n beten to-Dedoo keef warrt. Nimmst di irgendeen Saak, wat di ekelt, to'n Bispill Fruuns, Hünne, dat Krankspälen oder Semp un denn maakst dat fein ekelig un sühst wull, de Lüüd höögt sik een. Mi is dor dat Lachen wegdröögt, dor freu ik mi ehrer an dat nadenkern un een beten humane Slammen över so'n ool Appel wöllt wi klauen Opa. Dor meen ik, Platt läävt noch'n Stück wat länger.


Poetry slam, weet jem all, wat dat bedüüd
dat is mit Wöer rligSmieten, wat se dood hier vör de Lüüd
an't besten wat to smustern, dat se sik fein höögt
Platt dat is een Spraak, de sunnerlig för fröhlig Stünnen döcht.

Poetry slam, dat weer uk wat för mi
denn wenn ik hier wat bün, denn bün ik dat ool Riemelgenie
segg mi gau een Woord, geev mi gau wat för
denn fang ik an to dichten un denn fleegen all de Wöer
.
Poetry slam dor dörvst een beten tünen
Hauptsaak, kannst de Riemels fein tohopen prünen
nich to akkuraat, beten fröh un beten laat
nich dat Wöer un Gedanken dor as een Reeg Suldaten staht.

Poetry slam, hool dat Muul vun Politik
sunnerlig wenn een as ik so'n bet wat anners tickt
dat Preestern un dat Schimpen, dat mögen de Lüde nich
lever op so'n Oort swiensplietsch mit wat modern is to Gericht.

Poetry slam ik laat dat lever blieven
wurr mit een poor Wöer Lüüd ut den Saal verdrieven
sünd ja so veel annern, de könen jem fein hören
junge Keerls mit ganz veel Charme, kannst di nich gegen wehren.

T.V.I.

Dor wurr dat luut

Heesch weern wi 'n beten, aver heel tofreden; weren na Kiel fohrt, luter vörnähm Gesichter um uns rum, wat weer dor los -  vör't Landeshuus wurr demnostreert, bölkt, pepen un ramenteert, wat dat een Ort harr un wi weren man nich bloots de poor poverigen Demo-Lüüd wat wi vörstellen doon, wenn de Schoolmeisters un Beamten mol op de Straat gahn; nä, ditmol weren se all kamen: "Men in Black", Richters, der Strafvollzug , chott un all de anner Beamten, de sik vun de "Dänen-Korona", de uns dor regeert, anscheten föhlten. Jawohl "anscheten", dat sä vörnähm een Macker vun de Uni, man he sä dat op düütsch. As wi vör dat Entree stunnen un sik dor MP un Münisterschen wiesten - Mr. Talkshow leet sik dat natürlig nich entgahn  stunn dorbi un hett sik freut - dor heff ik binah blots op de Straat vör mi daal keeken, so toweddern sünd se mi, c'est physique seggt de Franzoos,  wat uk nich ganz echt in sik is, liekers, dat hett sik nu mol so in mi opbuut, weer uk gor nich na Kiel kamen, harr mi de eene Fründ nich schangheit, denn wat mi nich guud doon deit, dat heff ik lehrt, dat laat ik weg, dor kiek ik nich mehr hen, dor gah ik nich mehr hen. Bün ja man engermaten froh, wat ik mi dat Denken un dat Hart vun de doren nich länger utschännen laat. Will blots noch över de Johren kamen un dat sünd bummelig dree, bit ik "privatiseer", wenn't man so wiet kummt, denn dat vele Planen nützt ja nix, wenn dor keen Leven in sitt. Man lebennig hebben wi uns föhlt, as wi de Machtlüüd dat speegelt hebben, wat se uns andaan hebben un dat kreegen se torüch betahlt mit ehrlige Gift un Gall.hienli

Dor wurr dat luut

Wohrschienlig meenen se, wi harrn dat nich verdeent
wohrschienlig weeten se, worum gönnt se dat keeneen
wohschienlig deit se't leed um't schöne Geld
mögen uns nich geven, wat uns fählt.

Wohrschienlig glöven se, se harrn dat Recht
se hebben de Macht un geven ehr nich weg
wohrschienlig sünd wi all de doren scheußlig ennerlei
mögen uns geern pedden, dat dat düchtig pieren deit.

Dor wurr dat luut
hebben wi uns truut
bölken ehr nu in't Gesicht
so gau vergetten warrn se't nich
weren op de Straat
sünd meist to laat
liekers sünd wi na ehr kamen
guud hett uns dat daan.

Wohrschienlig helpt uns dat keen Stück
gifft ümmer noch toveel, de sik fein schickt
maken ümmer flietig, wat se seggt
an't besten ohn dat een dor lang noch överleggt

Wohrschienlig sünd se dat rein gor nich wert
dat een sik lang noch an de doren stört
stunn dicht bi ehr, man keek nich na se hen
sünd mi so toweddern, mag ehr nich kennen.

Wohrschienlig is, de Minschheit hett't so wullt
dor kann ik blots noch seggen: sülven schuld
anner holen de Frett un blieven still
dat is jüst, wat de Keerl/de Oolsch dor will.

T.u.M. V.I.

Twischen Häven un Meer

Mölln  - un Ipe is nich dor, keen Singunsang, keen  Moderatschoon, wat schall dat bedüden. Dor hett Sylt mit een poor wenig Feriendaag dat Prä; gifft sogoor wat to fiern för de Fru an mien Siet un mi..
Wengst 'n beten wat  will ik Mölln hier to Ehren rinstellen: een Lex, de ik annerletz schreven heff, as ik H.O.M. sien wunnerschöön Prosastücken över dat Watt nalääst heff un dor Wöer in funn, de ik noch nich mol kennt heff, Nordstrander Jung, de ik mi inbild, dat ik een Küstenkind weer;  nu weet ik, wat "Lieven" sünd, Mensing sie Dank. Villicht kamen de Wöer sodennig wedder torüch na den Schriever, de se in de Gang sett hett. Wull em den Lex schicken, man hett ja uk wat vun Sik-Dick-Doon, dat mag ik nich mehr; denn dat "Ik" steiht dat Ganze in de Weg, dor geiht eben uk um in disse Dichten.

Volkert Ipsen
Twischen Häven un Meer

Sehg den Freden
in dat nahdenkern Gesicht
vun een
de över
mien Heimat
schrifft.
mit so veele Wöer
heff ik knapp mol all höört -
de ole Spraak -
veel to laat
heff'k ehr lehrt.

Lääs
wat he dor
wies wurrn is
wo he dor
so ganz un gor
dor ween is
wo ik
blots in mien Gedanken
an een
FRÖHER
ünnerwegens weer
un mi
de Merren
in dat Trümmeln
twischen achtern un vörn
baben un nerren
verloren gahn weer
keen Ogen
keen Ohren harr
för dat Leven
dat is
undennig riek
jüst wenn een bi Ebb
över dat Watt
henkiekt
wo villicht een meent
dat dor nix weer.

Stunn ik
an de Diek
keek ik ruut
na't Watt
heff ik blots ümmer meent
ik weer alleen
kunn dat anner
dat bedüüd
jüst so veel
as wat ik meent
wat ik weer
nich hören
nich sehen
blots
wat de Häven
to hoch weer
för mi
blots
dat de Kimm
to wiet weg weer
för mi
blots
dat de Wind
keen Fründ weer
för mi
un an't Enn
we'r wegdreev
vun mi
un ik
wo ik weer
nie sien kunn
bi mi.

Nu lääs ik de Reegen
de een anner dor schreev
vun de Lieven
de Meeven
vun Dwarslöper, Kreev
vun den Pierworm in'n Slick
nu seh ik
wat een anner mi maalt
dat Blinkern un Blenkern
vun de dusend Steern
vun de Sünn in de Floot
de Priel
de Bunken
de ole Pahl.

Mi fallt in
wo sinnig un stüttig
un an't Enn uk wo gau
un keen Oog
un keen Denken
un al lang keen Woord
wull uk ümmer dat seggt hebben schall
höllt dat op
de Floot, dat Water, de See
jüst as den Dood mit sien Peerd un de Leh.

Man nu bün ik we'r
an't Spintiseeren
dat's man nix
as witte Blasen-Schuum
dörsuppt Stroh un utbleekt Holt
wat dat Water an de Diekskant spöölt
mark wo dat Hart
in mi binnen
Vergahn
Verdaan
Weggahn
We'rkamen föhlt
wo wenig ik tell
jüst as de enkelte Well
man
wenn'k verloren bün
is de Pierworm noch dor
un vun allens
wat ik seggt, dacht, glöövt
mi inbildt heff
dor is nix mehr vun wohr.

Begriep
mutt mi geven
bün jüst so wenig
man jüst so veel
as all dat anner
an't Leven
wat dor flüggt
wat dor löppt
wat dor krüppt
wat dor liggt
in't Watt
in de Slick
Mudd un Eer
dor is mien
HEIMAT
twischen Häven un Meer.

("een" meent H.O.Meyer in Mölln 2012)

Een Ogenblick lang

"Ännern", dat harr'k nich seggen schullt, denn dor heff ik to veel vun snackt un to wenig um maakt.Man weer mol wedder to Besöök, wo ik vele Johren nich kamen bün, man binah nix harr sik ännert in dat dor Huus. Sühst licht bi anner Lüüd, wat bi di sülvst nich löppt un schullst sodennig still ween. Ennerlei, siet güstern hangen anner Biller bi mi an de Wand, luter Bodderlickers mit herrlig Farven, villicht helpt dat ja al wat, denn se meenen, allens un all hung mit wat anners tosamen, un 'n beten Farv kunn ik uk bruken, denn bilütten hett sik we'r een tämlig griese Daak över dat Hart un Denken leggt, dor hett uk de Sünnschien siet Sündag nich hulpen. Un ümmer wenn't mi nich guud geiht, lett de HSV mi hangen. Worum mi dat dor 9:2 so tosett hett, keen Verstand un Nadenken gegen de kinnerhaftig Truer helpen wull, dat much ik geern mol weten. Dor höör ik stünnenlang, wat de Eso-Preesters seggen un denn maak ik dat doch un verklöppel mien Denken un Doon mit so'n dammelige Vereen, de nix döcht. Scheußlig.
Heff de letzten Dage veel Opnahmen höört vun Leeders, de ik de letzten Johr opnahmen heff un mi wurr de Tiet meist keef. Wat för een Lamento; wat hest dor blots de Lüüd um di rum mit andaan, as  du in de Kummerkamer seetst. Lääst hüüt, wo een sä, schriev de duster Saken in een Book, kiek di dat an, is all dien ween, un denn smittst in't Füer.


Een Ogenblick lang wull ik wedder trurig ween
as ik in dat ole Huus hier seet
tellt de velen Johren, wo'k hier nich keem
dach, wat ik verlor un dä mi leed.

Een Ogenblick lang sehg ik de Kinner noch ganz lütt
dör de Dör hen na ehren Opa gahn
de Dochter, wo se mit apen Ogen bi em sitt
wat he vertellt, dor will se jede Woord verstahn.

Een Ogenblick lang heff ik we'r op di töövt
op dien Stimm, de we'r wat to mi seggt
dat't as domols weer, binah al glöövt
dat mit uns leep sik nochmol torecht.

Een Ogenblick, man denn is't mi ankamen
wo wiet de olen Daag wegtruert sünd
much nich mehr dat Hiere in de olen Bahnen
wo ik, wat ik mi utmaalt heff, nich find.

Een Ogenblick vull Lengen, man nu heff'k em funnen
den Freden, den ik mit mi sülven maakt.
Wo veel heff'k läävt, wo veel heff'k spunnen
vun'n Paradies, wat mi nu nich mehr lockt.

Een Ogenblick un  weet, dat ik't ween bün
gude Daag hier läävt in't Licht vun disse Stuuv.
Dor leeg't nich an, weer in mi binnen
dreev mi ruut, ut wat mi waarmt in disse Huus.

T. V.I.