Fever

Un coup de blues - dat kannst licht mol kriegen an Sylvester, wo dat eene Johr nu to Enne geiht un dat Niege töövt un sik rein gor nich anmarken lett, wat dor nu op een tokamen deit un wat nich. Hüüt is mehr so'n Sorgenmaker-Dag, liggt sach uk an de Witterung, de umslagen hett, daut gewaltig un kannst binah bang ween, wat Du dat schöne Snee-Land, wat S.-H. jüst mol weer, gor nich mehr in Dien Kopp rinkieken kannst. Hebben dat versöcht, aver Niendörp weer vull vun Lüüd un so grootorig weer't nich. Nu is de coup de blues dor, wat helpt dorgegen - villicht'n beten slapen oder veel lever bloggen. Dor mußt aver erst noch dit lütt Leed torecht, wat sik ut de Avend güstern ruutwöltert hett. Dor hebben wi uns de herrlig Musik vun Marvin Gaye anhört un geengen in Gedanken we'r na  Disco, jedereen in een anner; ik geeng in Kiel na't Klimbim, un de Fru an mien Siet, de is in ehr Gedanken noch eenmol na Flensborg fohrt. Een Dag warrt de Minschheit uns dat möglig maken, dat wi dat hitte Hart vun de jungen Johren noch eenmol we'r föhlen jüst as dat dor Glönen, wenn de lute Musik, dat Dämmerlicht un de Utsicht op een anner Minsch di in de doren Schuppens rintrecken deit.

Ik wünsch alle Minschen een Gude Niege Johr.

Is as'n Fever
ik mutt los.
Is as'n Fever
warr'k nich los.
Ik mutt ruut
in de Nach
ik mutt ruut
na de Stadt.
Ik mutt ruut na Minschen
heff de Langewiel so satt.
Ik mutt ruut, ik mutt ruut, ik mutt ruut.
Ik mutt ruut.
Ik mutt dorhen, wo keen vun de Oolen sik hentruut.

Is as'n Fever
ik gah rin.
Is as'n Fever
wenn'k hier bün.
Ik mutt rin
na't Lokaal.
Ik mutt rin
heff keen Wahl
ik mutt rin in den Saal
un denn gah ik dor op dal.
Ik mutt rin, ik mutt rin, ik mutt rin.
Ik mutt rin
mutt dorhen, wo'k een poor Stünnen een ganz een anner bün.

Un op't Podest
leggt de Keerl de Platten op
Marvin Gaye, Otis Redding un Four Tops
un ik danz un ik danz un ik danz ganz alleen
man dor achtern steiht een anner, de is groot un swatt un schön.

Is as'n Fever
aver heff keen Tiet.
Is as'n Fever
un is we'r so wiet.
Ik mutt hen
na ehr/sien Neegde
ik mutt hen
na ehren/sien Arm.
Ik mutt hen
denn ehr/sien Mund un ehr/sien Tung un de Hände sünd so warm.
Ik mutt hen, ik mutt hen, ik mutt hen,
Ik mutt hen.
Ik will so ween, as wurr'k mi sülven noch nich kennen.

Is as'n Fever
tehrt sik ut.
Is as'n Fever
un geiht ut.
Ik mutt ruut
na mien Waag.
Ik mutt ruut
in de Nach.
Ik mutt ruut
denn an't Enne vun de Nach luert al een koole Dag.
Ik mutt ruut, ik mutt ruut, ik mutt ruut.
Ik mutt ruut.
Man een Deel weet ik wiß, ik heff mi hüüt wat truut.

T.u.M.V.I.

Nu is dat ut mit Damenwahl

Vorsätze - so'n Woord heff ik op platt noch nie nich hört; guud, nähm Di nix vör, denn sleiht Di nix fähl - dat kann ik dat op platt begriepen. Naja, aver egentlig heff ik af un to mol seggt, de Lüüd mußten "Zimmermann" to mi seggen, de kennen velen noch as Ool Schwuurhand, aver ik denk an em ümmer noch as "Ankündigungsminister". Wat heff ik de Minschheit un mi sülven nich allens al in de Hand verspraken. Aver mit dat nächste Johr, dor geiht aver los, un ik fang lever gor nich an optotellen, wat ik sülvst geern mol op Schick kriegen much. Leider - een Saak för dit Johr hett nich lückt: de Blog wull mien erste MP-3-Opnahm nich fretten. Dor harr ik mi nu regelrecht wat vun verspraken, so'n lütt Opnahmappraat schull dat möglig maken. Fleitjepiepen. Aver ik arger mi dor nich lang an; dor mött wi noch'n beten mehr utprobeeren. Een Dag plingelt un dingelt dat op disse Sieden.
Verspräken kannst'n Barg un sodennig uk seggen, aver nich ganz meenen. Dorum heff ik noch gau mol dat midlerwiel 5. Damenwahlleed gau inspäält, denn wenn ik dor ümmer henschrieven do T.u.M. V.I., denn meen ik dat uk so: Wöer un Musik sünd trecht.


Siet ik Di heff, mien Leev
sünd mi de annern all egal.
Denn siet ik Di ganz veel heff
is dat ut mit Damenwahl.
Keen Quälkraam un keen Striet
denn ik hör ja blots op Di.
Stellt sik een mi in de Weg
dreih'k mi üm un gah gau weg.

Siet ik Di heff, mien Leev
heff ik we'r mien Freden funnen.
Weil ik weet, dat ik Di heff
heelen in mien Hart de Wunnen.
Wat mi in de Leev mallöört
is mi nu meist schietegal.
Dat passeert, wenn wat't riskeerst
man nu is't ut mit Damenwahl.

Ach, wat is dat schön, nie mehr
achter anner Fruunslüüd her
sik uträken, wat keen höllt
ennerlei, wat se verspräken un vertellt.

Siet ik Di heff, mien Deern
kiek ik mi keen annern an.
Weet, wat ik an Di heff
un haal Di ganz dicht na mi ran.
Keen Verglieken mit de Rest
un gahn na een Lokaal.
Denk, hool fast, wat Du jüst hest.
Nu is dat ut mit Damenwahl.

Ach, wat is dat schön, nie mehr
achter anner Fruunslüüd her.
Laat se lopen, warrn een finnen
ik bliev bi Di hier binnen.

Siet ik Di heff, mien Leev
sünd mi de annern all egal.
Denn siet ik Di ganz veel heff
is dat ut mit Damenwahl
ganz seker ut mit Damenwahl
ganz seker, seker ut mit hmhmhm.


T.u.M.V.I.

Wo deep

Fressen und gefressen werden - wat sik dor jüst vör mien Dör afspälen deit, is nich jüst smuck antosehen, aver dat bringt so'n taage Winter woll mit sik: dor warrt jüst'n Amsel utn'annerklöövt, hett utsungen un utfiedelt; een Hakensnabel ritt dor jüst an den Vagel rum. Ik laat em in Ruh sien Mahltiet geneten; wunnert mi, wat dat hier so merren twüschen de Hüser vorgahn deit, wurrst Di binah wünschen, dat wurr jüst so wiet weg aflopen as dat, wat se mit de Swiens un Höhner doon, ehrer wi ehr vörnähm köfft. Höhner- oder Kninkenslachten heff ik nich mehr lehren mußt, wo dat al bi mien Broer, de ja öller weer un eenmol ranmußt, op een Fiasko ruutlopen weer. Hool em fast, sä de Ool, un Broer heel em so fast, as he man kunn, un ehrer Vadder mit't Biel keem, weer de Hahn denn al nich mehr vun disse Welt.
Sankt Jürgen ist "vogelfrei", wull ik mol'n Leserbreef schrieven, so arger ik mi an dat Kattenvolk, dat op ehr liesen Poten dör den Snee tippelt un sik sach uk geern een Vagel griepen wurr; aver midlerwiel höllt de hierige Damenwelt sik an Mopsen fast, un vun de heff ik  noch nie nich een achter de Vagels jagen sehen. Wat een so lieden mag un wat nich, wo een sik för verfehrt un wat een dat Gräsen över de Rüüch jagen deit, dat kunn Di de Pyschater denn ja verdütschen, aver lohnt dat, sik in de deepe Grund rintograven?

Wo deep mutt ik graven?
Wo deep warr'k wat finnen?
Wo veel mutt ik fragen
bit'k weet, wo ik an bün?

Wo deep mutt ik bohren?
Wo hart is denn de Grund
wat sik för woveel Johren
as Ursaak lies anfung.

Wo deep, wo veel, wo hart
worum is dat so, dat een Minsch so warrt?

Wo deep liggen de Wuddeln?
Wo deep hier in de Eer?
Wull is dor woll an schuld
dat't so un nich anners weer?

Wo is denn de Ursaak?
Wull hett dat so wullt
Harr mi in de Maak
un späält bit hüüt sien Rull?

Wo deep, wo hart, wo dull
worum bün'k so, as ik nich wull?

Wo deep mutt ik  mi denken?
Wat mutt dor ruut an't Licht?
wo wiet geiht dal dat Lengen
ümmer blots in disse Richt?

Wo för sik wieter quälen?
Laat't blieven, as dat is
villicht warrt di waa fählen
wenn Du weetst, worum't so is.

Wo deep, wo för un wat?
Wat Du hatt hest, hest Du hatt.

Wo deep sünd de Wöer
de se Di seggt, denn gahn?
Wo steihst Du un wovör?
Wat kannst denn nich verstahn?

Wo deep hett di't faat
un worum hest keen Maat?
För een slecht Geweten
Ool, is dat nie to laat.

Wo deep, worum, wo för?
sünd man alleen nix anners as poor lütt Wöer.

T.u.M. V.I.

Chott, wat weer't för n' Pracherie

Passéiste - dat hett mien Nahwersch mol seggt un dor hett se wat Feines seggt, denn de Fröherlust, de sitt mi in de Knaken, de heff ik opsaben mit de Smook vun Juno Rund in de Wahnstuuv un de Geschichten, de dorto hörten. Mutt mi noch wunnern, wo mien Königsberg-Mudder mit ehr Plattdüütsch över dat Nordstrand vun 1945 sä, "dat weer een Pracherie, Volle, Du maakst Di keen Begriff," denn keem noch de Snack vun "hatte mehr im Koffer als die Leute hier im Schrank" un dat dörvt uk so'n "Passéiste" dat heet "Fröher-Minsch" regelrecht nich vergetten, wat weer't doch uk arm dat Leven in de schöne, gude, ole Tiet. Sodennig versöök ik uk sülvst vun mien Nostalgie-Schuurn 'n beten aftokamen, denn veel much ik vun fröher nich we'r beläven; dor bruuk ik blots an de Schooltiet denken, wo ik nu een Lex över schrieven schall.
Dat Schrieven geiht ja egentlig uk gau, de Musik sik uttodenken un denn uk optonähmen, dor fangt de wohre Arbeit an, un dor mutt ik nu mol bi, denn een Leeder-Blog ohn Musik, dat geiht nu bald nich mehr. Aver so is dat nu mol mit de Produktionsbedingungen. Hett een Filmmaker mol seggt, wo gedüllig doch dat Büld is un woveel dat Oog sik gefallen lett. Dat is mit de Ohren ganz anners; de laten sik slecht bedregen.

Chott wat weer't för'n Pracherie
war weern wi fröher arm.
Weer ja uk nix bi
Leven harr sien Charm.
Elektro siet poor Johren
Water haalt wi ut den Soot.
Keen Geld för Bus un Iesenbahn
geeng de lange Weg to Foot.

Chott wat weer't för'n Plackerie
maakst allens mit de Hand.
De erste Trecker ploppt vörbi
de anner plöögt mit Peerd dat Land.
De hiere Hoff, de dore Hoff.
De een koppheister, de anner hofft
he kummt över de Tiet
för de mehrsten weer't to wiet.

Chott wat weer't för'n Sluderie
hebben allens vun uns wußt.
Elli Melk un Tante Brie
vertellen, wat Du weten mußt.
Tina hangt dat Laken op
heet, de Luft is jüst we'r rein.
Unkel Fiete in Galopp
will ehr eien un ehr kleien.

Chott wat weer't för'n scheußlig Tiet
wat weern wi hart op uns.
Bi jede Fest een Hauerie
sprietmiegenvull - wat schullen wi sunst.
De Mundvull Snack, de Jux, de Höög
so veel Lüde op de Straat.
Willy Radio bröcht hier un dor
een Fernsehen na de Kaat.

Chott de olen Tieden
geengen mit de Tiet verloren.
Meenten, höört uns to
kunnen ehr liekers nich verwohren.
Weer een Welt, bild wi uns in
wenn wi na de Tokunft suust.Man wat kött wi dor finden
wo een seggt, ik bün to Huus.

T.u.M.V.I.

Op ganz dünne Ies

Walking on Thin Ice - so heet een Leed vun Yoko Ono, wat ruut keem, as för 30 Johren ehr Mann un unse Idol John Ono Lennon hernahmen wurr. Wat harr dat allens schön wietergahn kunnt, man dor keem nix na, un eenmol heff ik noch in de fröhen 80er Johren an mien Flügel setten un disse ruhige Leed trechtmaakt, wat nu rein gor nix vun dat hilde un scharp inspäälte Leed vun Yoko harr. Liekers meent ik al domols, de stüttig Weg wurrn wi nich ümmer all tohopen langsgahn könen. Midlerwiel hett uns all mol drapen, dat wi inbraken sünd un nich heel vun de eene Kant na de anner keemen. Vun de Dag hüüt lohnt keen Snacken, kunn dat Hamburger Hochgeföhl nich heel na Lübeck drägen. Uk de Musik vun de Beatles Revival Band, de wi in de Fabrik hört hebben, hett nich recht naklingen wullt. So kreeg ik  nix beschickt un heff de schöne Dag mit Filme Kieken verkleit. Morgen spääl ik Büro, dat steiht fast.

Wi gahn doch all op ganz dünne Ies
keen Minsch, de weet, wo lang dat höllt.
Wi gahn op langs un warrn nich wies
wo dat so steiht um disse Welt.

Ik hör Di seggen
wi kamen langs.
Af un to bün ik so bang.

Wi gahn doch al op ganz dünne Ies
keen Minsch kann seggen
wo lang dat höllt.

Ik denk an de Familie, an mien Fru
an mien Öllern, an dat Kind.
Much geern weten, segg,
wolang wi wull noch tohopen sünd.

Hör Di seggen
wi kamen langs
man af un to bün ik so bang.

Wi gahn doch all op ganz dünne Ies
keen Minsch, keen Minsch
kann seggen, wo lang dat höllt.

T.u.M. V.I.

Wenn ik Di man helpen kunn

Tsunami - wo lang is't her? Biller, de keen vergetten deit, sünnerlig, wenn he vun de Waterkant kummt un weet, wo't utsüht, wenn dat Water över de Diek kummt. Ümmer wenn dor een Hoochwater is, denn kiek dor ganz anners hen. Man wat hett uns de Tsunami domols in de Gang bröcht, överall wurr dor wat maakt un sammelt, uk an unse School; dor heff ik dat hiere Leed denn in de Aula sungen. Un dor hett allens passt; as ik dat noch een anner Mol versöcht heff, keem dor nich de Stimmung op, de dor in sitten deit. Denn egentlig weetst Du ja uk, so veel Geld kannst gor nich bibringen; dat Elend un de Kummer kriggst sodennig nich ut de Welt, aver dat Helpen un dat Hulpen kriegen, dat is ja egentlig uk een Saak vun een to een, man geiht ja sodennig nich. Hüüt heff ik dat wengst versöcht, dat Helpen, un een lütte Stünn mit mien Fründ snackt, de in sien Huus op un dal geiht un för Truer um sien Fru gor nich weet, wo, worum, wodennig he't trechtkriegen kann, dat Leven ohn ehr. Dor heff ik dacht, disse lütte Leed kunn dor to passen.

Wenn ik Di helpen kunn
un dor Wöer för funn
nicht wiet weg weer
bi Di stunn.
Wenn ik Di man helpen kunn.

Wenn ik wat faten kunn
du kreegst we'r Grund
wat to Kehr geeng
verloren gung
Wenn ik Di man helpen kunn.

Wenn ik wat rieten kunn
dat dor we'r wat stunn
weerst nich alleen
keemst över de Runden.
Wenn ik Di man helpen kunn.

Wenn ik Di fastholen kunn
in de swore Stunnen
wenn Tranen kamen
un keeneen kummt
Wenn ik Di man helpen kunn.

Wenn ik Di helpen kunn
un dor Wöer för funn
nicht wiet weg weer
bi Di stunn
Wenn ik Di man helpen kunn.

Wenn ik man helpen kunn.

T.u.M. V.I.

De Luft is rein

Wiehnachten hen - Wiehnachten her, hüüt harr ik we'r wat anners in de Kopp; sodennig is so'n Wiehnachtsavend gau vergahn. De gröttste Lust weer, dat de Geschinke so ankamen sünd bi mien Kinner un ehr Mudder uk. De Rouladen wurrn düchtig wegneiht, uk wenn se 'n beten rieklig Pepper un Solt afkregen harrn.Weer ik nich so scheußlig bang vör dat Woord, wurr'k binah seggen: de Wiehnachtsavend - dat weer een Harmonie. De Sorgen un dat Bekümmern, dat heff ik för de Stünnen bisiet leggt, so'n Fest kriggst so licht nich we'r.Un wenn ik de Gedanken so'n beten rümschwadroneeren laat, kaam ik vun alleen we'r hen na de oole Insel, wo de Snee nu sach herrlig fein liggt, un denn geeng mi mit eens dat Stück vun Unkel Fiete dörch'n Kopp. Een Mann för alle Gelegenheiten un gewisse Stünnen ja uk. Dor kunnst 'n Theaterstück vun maken, tominnst een "Halunkinade"- een Snack, de heff ik höört in'n Komödienstadel, wo een Viz' we'r een ut de Buer sien Buddel hebben wull, he harr jüst so'n "Halunkinationen".
Ik schriev dat Leed hier gau op, ehrer ik dat Geklier in mien lütt Book nich mehr düden kann un ehrer ik keen Ursaak mehr heff, all dat ut de Weg to gahn, wat't sik op't Minschenhart leggt.

Unkel Fiete geiht we'r langs sien Fenn.
Wat süht he dor? Warrt jede Kötel kennen.
He kiekt nich na de Stall, he kiekt nich na de Koh.
op eenmol kriggt he't hild un he is froh.

Denn bi Tina hangt dat witte Laken ruut.
Dat heet, ehr Ool is hüüt we'r nich bi t'Huus.
Hung dat griese Laken vör
wurr't heeten, hüüt warrt dat nix mehr.
Man de Luft is rein un Fiete's glieks bi ehr.

Unkel Fiete, ja, dat weet hier jede Mann
is een Minsch, de Du allens totruun kannst.
Bi't Kniffel, Kortenspälen dor hett he ümmer Sott
man hüüt morgen hett he ganz wat anners in de Kopp.

Denn bi Tina hangt dat witte Laken ruut.
Dat heet, ehr Ool is hüüt we'r nich bi t'Huus.
Hung dat griese Laken vör
wurr't heeten, hüüt warrt dat nix mehr.
Man de Luft is rein un Fiete's glieks bi ehr.

Unkel Fiete is een, de nich lang överleggt
un weet uk, wat een Kavaleer so seggt.
Tina's Ool keem to fröh we'r, dor weer Fiete noch bi ehr
Man Fiete seggt de Mann, worum't so weer.

Nahwer, kiek, denn so wat hest Du noch nich sehen
beide Knöpe vun'e Büx af, nicht blots een.
Keem bi Tina gau vörbi
se neiht se an för mi.
Ik bäd Di, dor is doch rein nix dorbi.

Villicht Tina hangt we'r dat witte Laken ruut.
Dat heet, ehr Ool is hüüt we'r nich bi t'Huus.
Hung dat griese Laken vör
wurr't heeten, hüüt warrt dat nix mehr.
Man de Luft is rein un Fiete's glieks bi ehr.

T.u.M.V.I.