Gifft soveel Saken

Klick oder Klack hett dat nich maakt, man föhlt sik een beten so an, as weer ik an een Melder vörbi lopen un dat Licht weer angahn. Ganz fremd un egenortig, aver villicht kunn dat ja so utsehen, ohn dat dor wat grootorig anners un smücker is. Weer sach uk keen Tofall, wat dat hiere Leed al so in de Richt geiht. Weer ja uk to schöön, sik to föhlen as anner Minschen. Wo't anner Lüüd geiht, wurr mi güstern an't Telefun bedüüd, wenn dor de Dokters ehr ganze Kunst opbeden mötten un de Minsch sik denn blots dor an freut, wat he noch dor is un in't Leven steiht. Gor nich slech för mi, fangst an, dien Sorgen sülven vun't Podest to halen. De beste Kur aver weer, sik dat Geld uttoräken, wat geven kunn, wenn dat nu all sien schull mit dat Marachen. Nä, so wiet bün ik nich, dat weet ik nu.

Gifft soveel Saken, dor schull een lever swiegen
uk denken doran, laat man lever blieven.
Gifft soveel, dat schullst in de Tünn rinsmieten
un sik nich an den olen Schiet fastbieten.

Gifft soveel Saken, schullst du nich mehr ruuthalen
un  nich in een Tour an denken un utmalen.
Wo oft wullt du den den sülven Kraam betahlen
de Saken doon nix anners as di rünnerhalen.

Gifft sovel Erinnern, Chott, worum ehr nich begraven.
Hest doch dien Kinner un de hebben sovele Gaben.
Hest di lang noog dat Leege we'r vörsaben.
Bliev vun weg un laat dat Dodenschipp in'n Haven.

Gifft soveel to beduren, schullst man laten.
Bleefst hangen an dien Truer över de Maten.
Tranen, dünkt mi, hest uk noog vergaten.
Weetst wat, gah ut't Huus un een Stück langs de Straten.

Schullst över de velen Saken lever swiegen
wat wullt du bi't Erinnern denn ruutkriegen.
Jedereener läävt in sien bet Tied
Wull kiekt in den Speegel un kann sik fein lieden.

Schullst versöken, di an jichenswat to freuen.
Dien Waag steiht buten vör de Döör, schullst man mit utneihen.
Kunnst de Wiespahl för dien Leven 'n beten dreihen
vun een bleuhen Bloom de Saat hier un dor utseien.

T..u.M.V.I.

Denk di hen

So'n Tofall aver uk - quelle coincidence - so wurr dat bi Ionesco heeten, aver jüst harr ik een Book över Nordstrand in de Hand, dor meld sik de Ruutgeverin bi mi, wat ik nich op Nordstrand läsen kunn. Dat wurr ik ja geern, man nich över Thomas Mann, lever wurr ik dat niege Book vörstellen. Man warr ik dat uk könen, dat gifft in mien Book Städen, dor kaam ik nich heel över weg - Redner hält inne - stunn dat in dat Protokullbook vun den Bundestag, as Otto Schily över een Unkel räden wull un dat nich trecht kreeg. Dat sünd ümmer so de Momenten, wo de Warmde opkummt, de du vun de annern kregen hest oder de du di villicht man blots wünscht hest un di inbildst, wat du ehr kregen hest. Dor warr ik noch mit de Dokter över snacken. Sunst weer't een ruhige Dag, uk wenn ik nich jüst veel henkregen heff, mien Dochter man so um un bi sehen, mutt scheußlig veel Schoolopgaven maken. Religion weer nu an de Reeg. Mien lütt Blog - dat sünd jüst uk so'n Oort Schoolopgaven, denn na bummelig 250 Stücken, de ik hier kumponeert heff, krieg ik de Leeder bilütten dör'nanner, liekers geven de Böker ümmer noch wat her. So as dissen Text, keem eerst bi't Singen dorhen, wat mi dorto dreven hett. Weer een Klöönsnack, wat de Lüüd vun mien Lieblings-Blatt Spex mit een vun de Grupp <Pulp> harrn, ik kennt de Minsch nich, he weer dor wull mol vun Bedüden. He fung vun dat Ies an, wat in de Arktis dalbreken deit, dor full mi denn in, wat se in de 70er Johren de Playboys Gletscher-Ies för de Whisky  ingflagen un serveert hebben. So bün ik denn it mien "Denk an"-Biller vun dat een na dat anner kamen. Harr ik de Möglichkeit, mit een anner Maschien optonähmen, wurr dat villicht in de Neegde vun so'n 90er Johren-Snack-Musik kamen.  Sunst kiek ik mi de Welt dör so een umdreihte Kiekrohr an un wunner mi över dat Hoochbören un Dalbreken vun de Minschen; dat is ja bald so, as wenn dor all 14 Daag eener vun de Promi-Politikers an de Kant bröcht warrn mutt, in een överdragen Sinn, kummt mi aver tominnst aapig un apartig vör. Is so'n Oort Vagelscheeten as bi'n Schüttenfest. Sunst spöör ik noch de groten Dichters achterna, much mi geern wat vun ehr afkieken. Röhrt di an, wenn du Müller mit den klogen Alex snacken sühst, över den Dood vun Seneca un hett sülvst man blots noch so'n beten Tiet.

Denk di hen na dat Ies
wat dor nich mehr lang is
un de Larm vun de Barg
de in't Water fallt un still is.
Denk di rin in den Mund
vun den Minsch, de dat Ies
in sien Glas hett un sien
niege Deern wiest.

Denk di hen na' t Hotel
hebben se Lüüd henbestellt,
dat eener, wat em dör
den Kopp geiht, vertellt.
Hett vör Johr un Dag
de Minschen bewegt
un mutt dor nu tosehen
wo't bi em still is un um em rum  läävt.

Denk di an een Strand
dor büst henflagen för'n poor Daag
na'n Land ganz ohne Sorg
wullt torüch kamen bruun
is dien Sünnschienhuut
man vun See is een Dunnern
nu hest nich mol mehr Tiet
halen dat Handy ruut.

Denk di hen na een Saal
wo he steiht een grote Disch
lütte Fahn, lütte Schild
wat du weetst, wo du sittst.
Achteran weetst gewiß
wat du seggst na't Mikrophon
wo op't Papier nu de Tallen
mit Punkt un Komma fast stahn.

Denk di hen na een Stuuv
bölkt dat Fernsehen we'r luut
kiek di an de Madame
dat weer mol'n smucke Fru
knapp noch Hoor, gor keen Tähn
lerdig Ogen,de nix sehen
wat för'n Dag, wat för'n Dag
wat för'n Dag warrt hüüt ween.

Denk di rin na een School
Kinner larmen Trepp hendal
Lehrers tappt gegenan.
Worum geengt hüüt nochmol?
nimm dat Book, schriev dat op!
Mark di dat in dien Kopp!
Hool mit Överleggen
worum un woto nu gau op.

Denk di hen na'n Kabuff
sööt Parföng, swore Luft.
Fru, een Mann in de Gang
nu maak nich so lang.
Tiet is knapp kalkuleert
kummst över de Hund
kummst över de Steert
so nu hest du di al noog amüseert.

Denk di hen na een Kist
wo du binnen bist
un du steihst, töven deist
bit an de Reeg du denn büst.
De Musik, denn de Wöer
Tranen, Süfzer, de een höört
rin in'n Aven, na de Flamm
mit eens de Hitten spöörst.

T.u.M.V.I. 

Wenn blots de een un anner höört

Nu bün ik al över 8 Wäken nich na Arbeid gahn, twee dorvun heff ik krank späält, de annern weern ja disse gediegen Ferien vun een gediegen Summer, de hüüt ja uk noch eenmol allens wiest, harte Rägen, fründlig Sünnschien un de Wind so un so. Vun de Welt binah nix mitkregen, Ideen binah keen; heff mi wedder op de Reis na fröher maakt, lääst wat vun de starken Nordstranders, mußt ja lachen, wat dat glieks an'n Anfang vun een lütt Book stellt wurr, wat dat so starke Nordstranders geven hebben, wo twee vun se een Dörpskroog vun Mildstedt "keerlsfrie" prügelt hebbt; de een - de Dicke Jins - haalt se ruut, de anner nimmt ehr buten ut'nanner; an't Enne smeet de Kröger ehr ruut, denn hebben se sogor pareert. De anner -Cornelius - kunn scheußlig veel drägen, 300 Pund in een Weetensack. Noch een - Franziskus - smeet in'n Brast een ganzen Mistwaag um. Een anner Dag wiest he de Weg na Noorn un nimmt dorfor gau mol de Eenhand-Ploog mit de eene Hand hooch. Herkules is uk düchtig rumkamen, un wenn een dor an denken deit, woveel vun de Cheest, vun de Nedderlannen un uk ut Brabant na uns Insel keemen, is dat doch keen Wunner, wat dat so tarke Nordstranders geven hett. Wat de Perfesser in Rungholt nu in Echt noch wat vun de ooln Minoer funnen hett, dor schöllt sik annern um strieten. Denn geeng ik in den klogen Alexander sien DCTV noch gau mol achter stupor mundi her, de een denn uk gau mol 20 Kinner naseggen dä, de Dusendsassa-Kaiser Fri 2, man dor bün ik bi't Tohören inslapen; krank spälen tehrt ut. Nu schull denn ja uk wengst noch wat na'n Blog herin, aver is man blots een B-Siet wurrn; liekers is dat een Erinnern, wat mi wat bedüüd, wo ik mit mien feine Kolleeg un Fründ A., de dat nu rein gor nich wohr hebben will, wat ik hier opstell, mi een Opnahm vun een Kunzert mit all de groten anhöört un ankeken heff (Blueray is das Stichwort). Natürlig denk ik ümmer, harrst denn nich dat versöken kunnt, Musik bit in de Puppen, aver is ja nu mol anners kamen.

Laat mi dat mol sehen
wat de annern könen
utholen, dat kunn
bet mehr as dat lütt beten ween
wat ik de Minschheit geev
un dat, wat ik hier lääv.
Laat mi dat mol sehen
weer wat anners möglig ween.

Laat mi dat verstahn
kann uk anners kamen.
Mußt bet dorför doon
denn kunnst wieter kamen.
Weerst to fröh dorvun af
harst villicht mehr schafft.
Nu is dat so kamen
is nich wieter gahn.

Geneeten laat mi't uk
geeng ach nich allens ruckzuck.
Hebben sach all ganz veel öövt
an sik glöövt, dat hebben se uk.
Lüüd kunnen se fein lieden
heelen dör över lange Tieden.
Hebben sach uk mol wat verbuckt
nich wenger as ik uk.

Laat mi dat mitnähmen.
Musik, dat weer uns Leven.
Wat wi allens eenst hörten
so veel hett't för uns geven.
Dat Jetzt un Nu un Hüüt
dat Recht vun junge Lüüd
de schöllt ehr Recht an hebben
kannst uk so noch veel mitnähmen.

Laat mi dorvun wat lehren
för hüüt un morgen tehren
eenfach froh ween, dat
wi een lütt bet dorbi weern.
Kunn nich allens verdrägen
kunn nich allens leven.
Schaad, ik weer nich in de Merren
stunn buten vör as nu un hören.

Drömen will'k hüüt avend we'r
dat ik een vun se weer
de späält för all de Minschen
de geern uk na mi höört.
Uk mien Singsang harr sien Recht
för'n grote Leven sach nich döcht.
Man bigahn warr ik we'r
wenn blots de een un anner höört.

T.u.M.V.I.

Ik versöök dat nochmol

Witterung hett eeniges to beeden an so'n Sündag in'n Summer 2011; nich allens magst mitnähmen, to'n Bispill de Rägen, de een hier an de Ostsee oder dor an de Nordsee inhaalt, wo een Kolleeg henfohrt is un mi nu dorvun vertellt. Hört harr he dor ja al veel vun, denn he kennt velen vun mien Leeder, na ja, harr villicht nich nödig daan, wat he nu jedeen Minschen in dat Lokaal an den Norderhaven fraagt, wat de mi noch kennt, aver warrt sodennig uk keen um den Slaap bringen. De Ruh hett mi hüüt fählt, erst leep ik dör de Hamborger Spiekerstadt so'n beten benaut, denn versüümt ik noch de beiden Toren, de mien Dochter schaten hett - dat harr guud daan, wo mien Vereen vun't erste Spill al um den Aftsieg spälen deit un dat sach uk henkriegen warrt. Denn schreef ik na een vun mien Frünne för't Leven un dat röhrt een Masse op, bit ik denn doch we'r dalhaalt oder ehrer hoochhaalt wurr vun mien Spikuleeren um dat, wat warrt un warrn kunn. Dortwischen heff ik mi noch mit de Musik ut'nannersett, wull nich recht lücken, dat eene Stück do ik uk gor nich erst rin, dor weer so veel Verlegenheit binnen, dat mutt ja keen andaan warrn. De hieren Wöer heff ik noch in de lütt Stuuv in dat Huus Tingeltut opschreven, wo ik för een poor Dage ween bün. Hüüt aver hett de Lex vun dat "ik versöök dat nochmol" een ganz niege Bedüden. Un wo de Moot nich ganz so groot is, geiht dat mehr vun tämlig Moll na ganz Moll.

Ik versöök dat nochmol
ik versöök dat nochmol.
Schallst mol sehen
schallst mol sehen.
Ik gah dor op dal
ik gah dor op dal.
Ik will't sehen
ik will't sehen.

Will mi't wiesen
dat ik kann.
Will nich kniepen
nieg antofangen.
Ik versöök't
denn ik glööv
dat ik't kann.

Ik versöök dat nochmol
ik versöök dat nochmol.
Gah na vörn, gah na vörn.
Nich mehr allens bargdal
nich mehr allens bargdal
un vertörnt
un vertörnt.

Jem schööt weten
jem schöllt sehen
ik will doon
wat ik verdeen
kamen in de Gang
ik versöcht't
weil ik glööv
dat ik't kann.

Ik versöök dat nochmol
Ik versöök dat nochmol
ik bün frie
ik bün frie.
Meen, nu heff ik de Wahl
un ik weet, heff de Wahl
blifft dorbi
blifft dorbi.
Nich mehr bang
ik versöök't
denn ik glööv
dat ik't kann.

T.u.M.V.I.

Bi di, mien Deern

So as de Witterung uk deit, wat se will, so is dat uk in een Minsch binnen, dor kann dat noch so guud sien, nix will verschälen, un annern, de möten sik dör een Ackewaars vun Sorgen dörwöltern un sind bestens tofreden. Hüüt is een Hochtietssünnovend un de Wagens sünd ünnerwegens mit dat Bruutpoor. Leider fohrt een Peerwaag jüst lerdig; hett hoffentlig noch nich ganz utspäält, denn weer doch to schaad, wenn dor nich een smucke Bruutpoor in to sitten keem. Heff jüst mien Jung na'n Football fohrt, he späält nu tweete, aver lett sik nich so ganz ünnernkriegen, uk wenn he güstern trurig keek, wat he nich mit na de erste schull. Haupsaak he späält un dor fallt ümmer mol een Tor af. Wi hebben güstern snackt över dat Utgahn un to Mallöör kamen. Dor full mi een Namiddag in, wo wi na de T Zwei-Kaschemme in Husum geengen, Schoolkamraad un ik. He harr en Buddel Appelkorn mit un de wullen wi heemlig leddig maken, aver in dat T Zwei liekers een Cola vertehren. Dat schull nu wat sien, man dat weer sotosegggen de "unlustigste" Namiddag, de ik mi uk hüüt noch vörstellen kunn; sünd uk mit dat Duunwarrn nich to Potte kamen. Hool op. Dor hoff ik, wat mien Jung dor beter un anner Ideen hebben warrt as sien Ool in de griese Stadt. Gries is de Giebelstadt hüüt aver uk un dor is veel, wo ik över sinneeren do. Kann mi gor nich gegen de Daak wehren, de sik över de Gedanken leggt. Heff al een Leed hier opspäält un we'r ruutnahmen, man disse hier is schöön un passt na de möden Schuurn, de mi ankamen af un to. De schönen Ogen, de op't Video to sehen, hören na een franzöösche Madame, man ik kam nich mehr op ehren Naam, Kopp is traag wurrn..

Bliev bi mi, mien Deern
ik bün so mööd.
Paß'n beten op
bruuk 'n beten Slaap
un denn, mien Deern
un denn, mien Deern
un denn, mien Deern
drööm'k een lütte Stück vun di.

Bliev bi mi, mien Deern
nähm mi in dien Arm.
Ik denk an all de schönen Dage
de wi harrn
de weern, mien Deern
de weern, mien Deern
de weern, mien Deern, so schön mit di.

Bi mi, bi di, so geern, mien Deern
de Leev, de'k heff un glieks di geev.

Bliev bi mi, mien Deern
hool mien möden Kopp.
Paß'n beten op
kunn sien, ik snack wat in mien Slaap
Wöer, mien Deern
Wöer, mien Deern
Wöer, mien Deern
bliev een lütte Tiet bi mi.

Bi mi, bi di, ganz neeg mit mit mi
mit di, mien Deern, is allens in de Reeg.

T.u.M. V.I.

Geiht uk ohne

Hankelbastig - heff dat Woord noch nich nakeken, aver kunn mi vörstellen, wat dat een vun de wenigen Königsberger Wöer is, de ik in mien fröhen Johren vun mien hoochdüütsche Mudder annahmen heff. "Ruscheldubs" weer een anner. Man ik mutt nu jeden Dag, de ik to Huus sitten do, an dat dore "hankelbastig" denken, denn mien Discher oder Timmermann, de dissen verdreihten Winnergoorn vör mien Wahnstuuv-Finster binah Dag um Dag, Stünn um Stünn, ganz un gor alleen opbuun deit, riskeert jede Dag Kopp un Kragen, dat is een Klattern dör Gerüsten, över Bräer un mit een lütt Läer; ik mag dor gor nich henkieken. Blots weil se an een richtige Gerüst sporen. Dat is scheußlig. He süht dorbi aver ganz tofreden ut un hamert un klöttert dat sinnig trecht. Dorbi weer hüüt een Dag, wo ik uk mol wat trecht kregen heff, uk wenn sik dor nich lohnt, veel vun to snacken. Lehrt heff ik uk we'r wat; harr ik weten schullt un heff ik sach uk wußt: wenn du di krank melden deist, sünd dat annern, de entscheeden, wo dull  un wo lang du dat büst. Dat heff ik nu dorvun, villicht hebben se dat meent, as se säen, ik harr tämlig Moot wiest, dor mit vör't Brett to gahn. Nu entscheeden annern, wat ik we'r na de Arbeid kaam oder nich. Ik bün ja nu so wiet un kriegen dor Grund rin, muchst ja uk geern mol een Minschen seggen, wat, wodennig un woto. As de Dokter mi hüüt fraagt, wat ik dor denn nu över de verläden Weken dacht, sä ik, dat weer, as wurr ik ut een Krieg torüchkamen, wo ik  mi verbiestert heff as de japansche Suldat, de gor nich mitkregen hett, wat dat al to Enne weer. Man nu schall dor Freden ween; dor mutt sach noch lang över palavert un verhannelt warrn as domols in Münster un Osnabrück; man wi fangt an. Dat is al wat. Bi de Arbeid wurr ik nich vermisst; dat heff ik mi al dacht, denn dor is uk so'n beten Gegensietigkeit. Dorum disse lütte "Verlegenheitsleed", aver ohne bloggen geiht ool Ipe nich to Bett.Erst mutt aver de frische Luft, de Dunner un Blitz uns bröcht hebben, in de ool Kamer rinweihen.

Geiht uk ohne mi
Lüüd gahn wieter mit de Tiet
Geiht uk ohne Striet
geiht doch allens ohne mi.
Leppt sik allns trecht
geiht uk ohn
dat ik wat segg
ümmer find sik een Utweg
leppt sik allens trecht.

Herrlig is dat nich to gahn
wenn de annern al opstahn
heff ik ja uk fröher daan
man nu geneet ik nich to gahn.

Binnendöör
nix vör
un nich fragen
wo dat weer
harr'k wat vör
wurr'k blots stören
beter is't
heff nix vör.

Geiht uk ohne dit, dat is wohr
Sorgen hebbt wi noog, sünd uk morgen dor.
Geiht uk ohn dat ik mi dor an quääl
geiht uk so, wenn ik we'r fähl.

Dat Beduern lohnt doch keen Stück
laat se luern kriegen all op Schick
Mark, dat Truern bringt mi nix mehr
Laat dat, wo't begraven weer.

Binnen blieven
denk an ole Tieden
sik nich um de niegen strieden.
binnen blieven
sünd Tieden
för de niegen.

T.u.M.V.I.

Wat is los

Egentlig - so kunn ik de Lex hier anfangen; aver hüüt is dat so, wat de Dag ruhig un schöön anfung un uk so wietergahn is; binah een beten eentallig un ik fraag mi, wat ik hüüt lehrt heff, lääst heff ik en ganze Hümpel Texten, hier un dor, man nix is hangen bleven. An't ehrsten kann ik ümmer op de Texten, de Riemel-Stücken torüchkieken, de an den Dag ruutbottern un wo ik, wenn't lückt, noch een Leed vun maakt heff. Wull dat Leed vun güstern weglaten, denn dat weer ruutbottert ut so'n slechte Stünn, wo dat in mi binnen blots verdweer leep; dat Radfohren, wat Fru Dokter mi afverlangt hett, hulp rein gor nich, erst dat Schrieven vun disse Reegen maakt mi ruhig. Heff se denn uk egentlig to ruhig inspäält, denn as mi dat dör den Kopp geeng, weer't orig luut un kresig. Heff dat hüüt avend nochmol hört un dach, stell dat man doch ruhig rin; de ruhige Ton, de sik över dat Vertwiefelte leggt, hett uk wat. Leed duert villicht to lang; mol sehen, wat de ool Apparaat dat laadt. Villicht lohnt an't ehrsten to berichten, wat wi uns hüüt avend över Architekt Libeskind ünnerholen hebben, de in Lünborg wull so'n Oort Soltkristall henstellen will. Wi funnen sien Museum in Berlin grootorig un anner Saken, de he buut. Wi hörten, wo de Foto-Keerl vun't Blatt richtig füünsch wurr, as de Fru, de op't Bild schull, nich mitspälen wull. He wurr man uk blots sien Arbeid maken. Liekers een Bild is een Bild, dat hört de Minsch ja to.Lütt Book heff ik verschickt na de Pellwormers, de ik sehen un snackt heff. Natürlig harr ik bi de Probe-Utdruck nich sehen, wat dor ganz un gor nich paßt. Volle Huschnusch.Maakt mi nich veel ut, uk de poor anner Saken, de nich ganz lückt hebben. Ich lass das jetzt so oder scheef hett Gott leev. Fraag mi nu natürlig, wo ik de lütt Band verschickt heff, at de Lüüd dor wull to seggen warrn, dat verriemelt Erinnern an een poor Dage, wo ik so ganz un gor ut de Tuut weer un allens opsaben heff, wat um mi rum passeert. Leet sik doch ümer we'r een Grund finnen, so richtig veel in Arbeid un Maken un Doon to investeeren. Man leider is dat jüst dat swöörste.

Hüüt weer een Dag
dor hebben de anner Hüser buut.
hüüt wewr een Dag
dor sehg dat bi annern smücker ut.
hüüt is een Dag
dor is jedereen to Stääd
för mi weer't een Dag, wo mi jedereener pedd.

Hüüt is een Dag
de fung verdweer al an.
Hüüt weer een Dag
wo rein nix verschälen kann.
Melk för de Kaff
weer de Morgen al suer.
So quäält mi dat
in een Tour.

Wat is los?
Wat is los?
Wat is in mi binnen los?
Kaam nich los
kaam nich weg
stah mi sülven in de Weg.

Hüüt is een Dag
dor hebben de annern een Richt.
Kiek in de Sünn
un finn liekers keen Licht.
Hüüt is een Dag
de hört de annern to
is ennerlei
wo ik hüüt bigahn do.

Wat is los?
Wat is los?
Kaam nich vun de Stääd.
Stah hier in dat Rad un pedd un pedd.

Hüüt is een Dag
de fohr ik gegen de Wand.
Kunn so schöön ween
un is doch een Schand.
Hüüt is een Dag
wo ik nich wieter kann
hoff, de Möhl in de Kopp
höllt een Dag mol an.

Hüüt is een Dag
dor lacht de annereen
ik bün hier to gruveln
för mi ganz alleen.
Stah dorför
is Tiet ümtodreihen.
hett keen Sinn
versöken uttoneihen.

Mark, kaam to Ruh
dat Gröfftse, dor bün'k mit trecht.
Fohr em ganz sinnig
trüch den olen Weg.
Kopp hooch un dat
Gift sweet ik ut
denn ik weet
wat ruut mutt, mutt ruut.

T.u.M.V.I.