Wünsch' mi dat weer allens gor nich wohr

Wat weer mien Döchting fröhlig, as ik ehr vun een herrligen Kinnerburdsdag afhaalt heff, denn dor weer dat gahn um "Verkehrte Welt", se harr denn graleert mit de Wöer:"Ich gratuliere herzlich zu deinem Todestag", wo sik de Mudder denn doch verfehrt harr, so verkehrt schull dat denn wull doch nich sien; "kondoleeren" kennt mien lütt Dochter nich, weer ja uk guud, wenn dat nich so fröh an ehr keem. Aver wunnerst di sülven, wo sik de Metaphern un Wöer um de Welt, nä, um dien Welt hensorteeren. Denn dat dor wat verkehrt is an de Welt, nä, an mien Welt, dat mark ik jüst mehr, as ik egentlig much. Ik harr ja meent, ik harr so'n Oort Freden henkregen, leet de annern lopen, leet se maken un kleih mi dor nich mehr so an, man denn wurr ik na Hogelund haalt, dat liggt achter Högel, wo ik glieks noch wat to schrieven warr. Dor laadt de Vulksbank in för een Avend mit Gröönkohl un Bilancen. 11 Avende maakten se sodennig in NF, twee- dreemol in de Wääk. Harr ik all besingen kunnt, mi dat Geld torüchverdeenen kunnt, wat ik för "Witt", mien lütte CD, utkleit heff. Dat geeng ja nich, ik weer ja in de School in de Knee gahn; so bleev dat blots - ut ik segg mol "Höflichkeit" bi de eene Avend, de anner övernähm Jottemm. Ik harr ja al keen Lust, dat is nu mol so, wat ik an so'n Avend blots mien Leeders mit den olen Charm singen mag vun een Welt, de ja uk för mi nu midlerwiel ünnergahn is. Liekers weet ik, wat se noch engermaten funktschoneeren, sünnerlig mien lütte "ei, ei, ei", wat enigen Lüüd in de Saal toletz denn doch een beten keef wurr, so veel warrt hier un dor sach uk gor nich mehr eit. Un denn heff ik de Lüüd toletz uk noch pedd. De Vulksbank-Minschen prahlten vun de 1000 Milljonen, de se umsetten, denn mit de Windgeldröder wöllt se nu all wat vun den EEG-Koken afhebben. "Goldgräberstimmung" as in dat Flach, wo dat keen Rägen geven schall. Lüüd nähmen Geld op, dat se uk Windbuern warrn könen. Dat freut de Vulksbank, de nu dat gröttste Huus vun Niebüll buut. 15 Windbürger-Parks wurrn nu noch gau mol buut, dat Enn is dat nich. Nf warrt nu mit Windröders tostellt un de een swöögt noch vun den lütt Fleeger, mit de sik dat Land nu vun baben ankieken wurr. Wat he sik dor denn an freuen kann, wenn he de Monsters, de he dor utseit hett, vun baben ankiekt.  Dor keem in mi dat ole Gift we'r hooch, mit fleegen Hänne heff ik mien Gitarr grepen, heff mien poor Leeders för ehr späält, de stillen un fründligen Lüüd, wo se doch mol vertellt harrn, wat se sik in Högel an jeden Sünnovend haut harrn - sunst weer't keen Fest ween, lacht mien Cousin , de mi dat vertellt. Ik seet aver 5 Minuten an den Avend in mien Waag; denn dat harr ik se seggt, ehrer ik mien letzte Leed singen schull: vör se stunn de gröttste Windröder-Hasser vun NF, een Bürgerwindpark, dor wurrn de anner Bürger op ankieken un wat ik mi de Wenn vun de Wenn wünschen wurr un dat mien Nf we'r dat ole Gesich kreeg. De Stimmung achteran könen jem sik denken. Na Huus geihst du bloooooots mit mi, heff ik noch gau bölkt. De lütte Lex, de ik hier schreven heff, warr ik nich vertonen, ik will dat allens gau vergetten, ik will NF vergetten, de Lüüd, de ehr Land utschännen un dor jüst so wenig op räken as domols, as se - de eenfachen Lüüd - de bi de Amrikaner in't Lager seeten un vun den Krieg vertellten -  dat Leven vun annern utschännen. Hauptsaak gifft Gröönkohl un fründlig Wöer achteran, sunst weer dat ja  verkehrte Welt.

Dor kamen se na't Lokaal

5 Euro al betahlt

dat Schrieven ? fein! vörbi

Weg na'n Saal, de is nu frie

Lecker Grönkohl gifft dat hüüt 

för sach an150 Lüüd

Dische; Stöhle allens op Schick

disse Avend, de lohnt sik

man worum bün ik blots dor

wünsch mi, dat weer allens nich wohr.

Vulksbank Niebüll laadt hüüt in

se wöllt fiern ehren Gewinn

ünnerwegens vun Dörp to Dörp

dat de Lüüd nu uk fein höört

wat de fründlig Mann vertellt

so guud sünd wi nu opstellt

un he swöögt jüst mit Genuß

sien Vulksbank is Aplus

man ik, wat schall ik dor

wünsch mi, dat weer allens nich wohr.

Kiek mol, wiest he uns ganz stolt

1000 Milljonen wurrn betahlt

wo se jüst wassen, dat's een Saak

wo he  herrlig Wöer vun maakt

hier een Windpark, dor noch een

över 15 warrn't nu ween

un dat is seker nich dat Enn

wo wi se kregen hebben de Wenn

vull Gift sitt ik nu dor

denk, weer dat allens doch nich wohr.

Lüüd kiekt, wat se dor all lehrt

hebben den Grönkohl gau vertehrt

Beer un Lütten achteran

seht sik de Bilancen an

hebben nu sülvst sik Geld opnahmen

wat vun den Windkoken afbekamen

sodennig uk wat dorvun hebben

wo se ehr Land nu fein utschännen

un ik sitt ganz alleenig dor

un ik wünsch, weer allens gor nich wohr.

Toletz dor kummt dat Showprogramm

hören sik den Leedermaker an

wenig Hoor un griese Boort

keem vun wiet weg na se fohrt

singt sien Tüüg vun ehedem

kennen deit em hier keeneen

man mit sien Platt den olen Charm

kann he de Harten 'n beten warmen

bit he se sä, dat een Woord

he wünscht, dat hier weer allens gor nich wohr.

T.u.M: V:I:

Bün so vull Leven

Dat weer man mol wedder een Nacht, tweiretten, aver nu heff ik wengst we'r een Leed, schreven um Klock twee oder dree, dat ik de Namiddag denn an't Klaveer trecht maakt heff. Un worum uk nich; sä doch een Keerl, warrst fröh waken, denn maak doch wat, freu Di, du büst an't Leven, nimm di een Book, schriev dien Gedanken op; heff ik maakt un den Sündag so'n bet bilanceert, de so wat vun riek weer, wo dat Leed so'n beten vun vertellt. An't besten weer, wat de Daak vun de Wääk vörher wegweiht is un sik uk de Maandag hüüt guud anlaten hett mit fründlig Wöer un een beten Doon.Geeng mit een Kolleeg um de Films, de wi sehen hebben. He vertellt vun "Wand" un "Band", ik vun den 110er, wo de Kummissar mit een Bagaluut den witten Barg hooch geiht un sik binah över de Schrääv na't helle Licht verleert. Dor hest wat to denken un mit dat Denken heff ik mi al ümmer veel befaat un sodennig, dat weet ik nu uk, mi een Welt trechtimmert, wo dat wull uk ehrer "inglisch" utsehg. "Scheef is inglisch un inglisch is modern", sä de Kittelkeerl vun 'n Tüv. Nu will ik dat geern allens een beten liek hebben un licht.

Bün so vull Leven, mag nich slapen

Kopp, Hart vull vun Räden, holen mi waken

denk mi sinnig in den Morgen torüch

dat'k in Gedanken noch ümmer bi di ligg.

Bün so vull Sünnschien, kiek na't Düster nich hen

na de sworen Tieden mag'dat nich um mi hebben

spöör dien Kopp op mien Schuller, maakt de Slaap ganz swoor

keem sach vun de Leev, herrlig, deep un ganz wohr.

Bün so vull Lengen, wurr geern wat Gudes doon

Boom planten in'n Goorn , kreeg dorför mien Lohn

höör dien Atem, so stüttig, liesen un deep

mi warrt ganz licht, wenn'k denk, wo ik bi di sleep.

 Bün as unklook an't Fiern, mutt mi nich mehr plagen

mit Erinnern, de piern un de sülwigen Fragens

dien warme Huut, so zort un so week

denk an't Verlangen, mit de'k na di keek.

Bün so vull Föhlen, keem hen na een Freden

hett mi so fählt, wull't lang nich för mi geven

dien Hart an mien Hart, dat sülvige Maat

wat ik so bruukt heff un worum'k nu nich slaap.

T.u.M. V.I.

Dingsdag, een Oktobermaand

Na, dor is mi dat ankamen, hüüt morgen, as't al Klock viddel na söven weer, wat ik noch een poor Wöer gegen de Tiet anschrieven kunn. Dor is denn disse Gedicht bi ruutkamen. De Namiddag heff ik mi denn mol wedder na't Pianola hen plaagt un nu stell ik mol wedder een Leed hier rin, wo ik egentlig ja allens al still leggen wull. Aver Afscheed nähmen is gor to sööt, dorum ümmer noch mol we'r, bit een seggt, harrst glieks blieven kunnt. Storm "Sandy" hett midlerwiel de Lichter utgahn laten, de as Halloween an Midderweken torüchkamen warrn, uk dat hier warrt de Tiet ganz gau vergetten. Geeng in de letzten Dage veel um trurig oder nich. Dit hier schull egentlig nich trurig ween, denn de Dage sünd mi midlerwiel wat lichter as noch vör'n Tiet. Dorför is aver uk de Ehrgiez nich mehr dor, de Unruh, dat wat mi dreev. Will egentlig blots geneeten. Wuchenenn weer so wat vun schöön; fröher heff ik mi sülven ümmer bang maakt mit dat Betahlen, wat dor ja ümmer tohören dää, wenn wat schöön weer, dat bildt ik mi wengst in. So'n Katten-Schiet un Narrnkraam slepp ik nu nich mehr mit. De Klock wurr ümstellt. Wintertiet.

Sitt een Ogenblick ganz still
eenmol hier bi mi
Jack heff ik an
Arbeid töövt op mi.
Blieven kunn'k mi wünschen
helpen warrt dat nich
mutt los, man de Minuut hier
reckt för een Gedicht.

Weer jüst gau an't Lopen
bringen op Schick de Kraam
stunnen soveel Saken rum
weer binah ünnergahn.
Kann dor liekers uk mit leven
"guud" wurr ik nich seggen
weer't nich gor so koolt
kunn ik dat Hiere guud verdrägen.

Dingsdag, een Oktobermaand.

Gedanken an de Minschen
de dat gifft all wiet un siet
de eenen de sik wünschen
Storm wurr wenger mit de Tiet.
Annern, de sach töven
wat een Wehdaag wenger warrt
gifft sach uk de mit Lust
un de mit Kummer in ehr Hart.

Dingsdag, een Oktobermaand.

Denk an mien lütt Kinner
de ehr Mudder Fröhstück maakt
fraag mi, mit wat för Wöer
se ehr ut de Feddern lockt.
Geev  ehr een poor Gedanken
leve Wöer mit op den Weg
mutt nu sülven los
hoop, dat löppt sik allens torecht.

An'n Dingsdag, een Oktobermaand.

Liebe in ehr Hüsing
steiht bestimmt al in de Dör
Dag warrt we'r nich licht
toveel hebben se mit ehr vör.
Wünsch ehr för all dat dore
wat ehr Plichten sünd, veel Knööf
un wenn't kummt to't Berichten
anter ik mit Leev,

Dingsdag, een Oktobermaand.

T.u.M:V.I.

Disse Nacht

Wat för'n herrlig Avendsünn, de sik jüst över de Giebelstadt leggt, wo ik in een poor Minuten na een Büro bi den Dom schall, de sien unegalen Toorns denn ganz füerrood lüchten warrn un na Westen hen andüden, wat dat hier mol för een gewaltig Stadt ween is. Een ganz anner Farv hett de Stadt vun Notre Dame, wo Paul Nizon vun schrifft un em much ik geern dissen Post tostüern. Wat heff ik blots för'n Sott, wat ik nu - natürlig orig laat - op em kamen bün. Aver een Book un een Spraak, wo so schöön vun de Leev un de Fruuns schreven warrt, heff ik in disse Leven noch nich in de Hand hatt. "Dat Johr vun de Leev" heet't, heff man jüst un jüst 100 Sieden schafft un kunn dor noch ganz veel mehr dorvun finnen, wat een Eenspänner in de Giebelstadt rumdrieven deit. Leeg hüüt morgen mit ganz veel Denken un Lengen in't Bett un mußt mi denn mit dat hiere Leed över de Eenspännerhaftigkeit henweghelpen. Opnahmen heff ik dat uk al, aver villicht mutt ik dor nochmol ganz nieg bigahn. Liekers - weer't nich een Maandag vundaag, man een Fridag o'r Sünnovendavend, wo een mit sien Liebe dör de Stadt slurren deit, denn wurr't sik sach beter schicken, man denken kann een sik dor ja överall hen, na Hamborg, Fristadt, wo mien Söhn jüst weer, un natürlig Poris, wo uk een Maandagavend ganz un gor egen is..

Hest'n beten Tiet
kamen mit mi mit
de Avend is de Dör för disse Nacht.

Sünd Kopp un Ohren villicht frie
Stück vun Leev, dat lääs ik di
de Avend röppt ganz liesen disse Nacht.

Magst mit apen Ogen drömen
vun Hänne, Arms, de di fast nähmen
de Avend hett so'n Lengen na disse Nacht.

Rüükt dien Nääs den söten Wien
Druppen över dien Lippen glieden
de Avend hett so'n Dörst na disse Nacht.

Worum sünd wi hier kamen?
Wat hett uns hierhen bröcht?
Hebbt wi uns dat vörnahmen?
hebben wi uns gegensietig söcht?
Worum sünd wi so wiet kamen
nich um still na Huus to gahn
disse Nach fung an mit disse Avend.

Spöört dien Huut de Wind, de Küll
wo ik di vör wohren will.
De Avend will nich freeren in disse Nacht.

Hett dien Hartslag sik al schickt
glieks sleiht de Klock, hör, wo se tickt
De Avend will noch töven op disse Nacht.

Hest dat Bangween al verjaagt
is't al de Lust, de herrlig plaagt
De Avend will Leev un Leven in disse Naht.

Hest dat Geföhl, du büst ganz frie
nix, wat di höllt, allens geiht na di
de Avend will mit di blots disse Nacht.


Worum sünd wi hier kamen?
Wat hett uns hierhen bröcht?
Hebbt wi uns dat vörnahmen?
Hebben wi uns gegensietig söcht?
Worum sünd wi so wiet kamen
nich um still na Huus to gahn
disse Nach fung an mit disse Avend.

T.u.M. V.I.

Vertell

Dat keem mi hüüt morgen an, wat E.F. mi an'n Fridag vertellt, as ik för ehren Schwager G.F. singen wull. Se wunnert sik, wo se dat schafft harr, vun de eene Binnendiek op Nordstrand na de anner to trecken, wo se nu noch läävt un de Bäckerie in de Gang höllt; dat weer ja egentlig een Wunner, lacht se. Denn dat Maat för unse Leven un de Welt, de dorto höört, wat weer dat to uns Kinnertiet kort oder lütt. Man dor meenten wi, blots in dat Enge Land weern wi bi t'Huus. Af un to bildt de een un anner sik dat hüüt noch in, aver ik heff' t nu lehrt; dat is nich möglig; wi sünd ja binah ehrer in dat London to Huus, wat se güstern in de Nacht wiest hebben, wo de Leeder klungen, de wi in de 60er Johren höört hebben un wo een Landei as ik uk mol dör Ray Davies sien Waterloo Station kamen is. Herrlig Momenten geev dat Spektakel her un is ja regelrecht lögenaftig to vertellen, aver  ik seet op mien Sessel un heff dor för mi alleen applaudeert. Eenmol as se dat Gesicht vun John Lennon wegen sien "Imagine" tosamenleggt harrn un dat anner Mol, as de Mann över't Seil na den anner keem, de Füer fung un een kennt den Kufferkeerl op't Album vun Pink Floyd we'r. Wat hebben se dat fein maakt, de Lüüd vun Olympia. Bi den Bidrag ut Rio bün ik denn uk fein inslapen. Weer ja uk laat wurrn un to wiet weg. Wat blifft denn in so'n grote Welt för so'n Inselmuskant ut fröher Tieden noch to bestellen? De Avend an'n Fridag  in't Kiefhuck weer egentlig schöön, weer ik man blots een beten ruhiger ween, aver dat will nu jüst nich lücken, an de Dag nich un in de Nacht eerst recht nicht - drööm mi dor een Mist trorecht. Gah mi af. Sluten will ik mit de Geschicht, de mi G.F. noch an't Enn vun de Avend vertellt. Ik harr in't Tor stahn bi'n TSV, harr een ganz eenfachen Ball so dörlopen laten. "Harr mi smieten schullt", harr'k achteran seggt. G.F. much mi dat ümmer noch nich  vergeven. 90 Minuten quäälst du di un denn maakt Ipe so'n Mist. Gräsig. Ik hoff ja noch ümmer, he meent egentlig mien Cousin; wenn ik dat denn doch weer, heff ik 50 Johr, dat steiht fast, den falschen Spoort utprobeert. "Der Ball ist nicht sein Freund", dat kreeg ik ümmer mol seggt. Harr mi wat anner söken schullt. Sodennig kummst to so'n Stück Musik. Un wenn de lütt Keerl dor op sien Moped ünnerwegens is, hett dat uk mit den Avend in't Kiefhuck to doon. G.F. sien Motorrad-Frünne keemen un harrn nich veel över för mien Musik. Dat leeten se mi un de anner marken. Aver "Born to be wild" höört nu mol nich to mien Programm.

Vertell mi dien Geschicht
vertell mi, dat ik dat lehr
so veel Saken weet ik nich
kennt geern een beten mehr
vun de Minschen um mi rum
wo ik keen Oog för harr
ehr "woher", "wohen", "worum"
denn doch begriepen warr.

Vertell mi
wat du läävst
wat du föhlst
wat du däst
wat du meenst
wennehr du lacht hest
oder weent.

Vertell mi vun Oolt un Jung
den lütten Ünnerscheed
wat neeg weer un wat wiet
un di ut dien Hüsing reet.
Vun de liesen un luten Wöer
wat se bedüüd
vun groten un vun lütten
lang verloren Lüüd.

Vertell wat du sehen hest
föhlt, höört oder daan
wo de Truer di ankeem
de Stolt un de Schaam.

Vertell uk de Stücken
de ik al kenn
mit de wi uns fiern
Helden weern wi denn
Trurig wenn wi in't düster Güstern
bleven weern
nich wagten
anner Weg to't Licht to probeeren.

Vertell wat du
dankbor för büst
wat di lückt
wo't Lengen na blifft
wo du
vun söchst
noch'n Stück.

T.u.M. V.I.

In'n Häven is doch so veel Licht

Na, güstern kreeg ik mi wedder an't Pianola un fummelt mi dor wedder wat trecht, de Wöer heff ik al op de "Schönste Insel der Welt" schreven, wo ik we'r hen un weg weer wegen den hohgen Häven, wo ik mi gor nich an satt sehen mag, sünnerlig wenn dor düchtig Wulken vun den Wind över weg dreven un jaagt warrn. Na, dor geev dat noog vun, leider uk an Rägen, man is mi veel lever as de brütten Hitten, de wi ja nu uk noch kennt hebben dissen Summer. Finn leider nich mehr ruut, wat mi disse Wöer op't Papier dikteert hett, aver dat is sach de grote Ünnerscheed ween twischen den hohgen Häven un de leegen Gedanken, de sik in een ümmer mol wedder dörsetten doon. Dorbi freu ik mi jede Dag, wo mi dat geiht, bruuk mi man blots vörtoleggen, wo leeg dat weer nu vör nipp un nau een Johr. Villicht liggt ja uk dor an, wenn du mol so richtig afsackt büst, denn kannst du dat nich mehr af, wenn annern oder du sülvst di wedder an de Grund fastholen wöllt. Dorum steiht dat hier vun de Preesters, denn dat hört nu mol to mien Heimat-Denken to, wat se de Lüüd un Preesters vun Rungholt nasegt hebben. Man dor sünd uk noch annern - de Klima-Ünnergangs-Preesters, de jüst so wenig dögen as de doren, de sik den Ünnergang al vör 100 un mehr Johren rannerwünscht hebben, dat leep op den Ünnergang vun  ganz bestimmte Lüüd ruut. Gah mi af; laat uns den Häven licht , hooch,  apen un wiet holen un nich vun de doren Preesters un sünnerlig vun de in uns tweipreestern.

In'n Häven is noch so veel Licht
wat maakt de Welt so düster.
Dat fien Gesicht, wat so fein lücht
wat maakt dat denn so düster?
De Preester preestert Ünnergang
dor töövt he op nu al so langeen Rägendruppen un de Wind
siene Tügen sünd.

De Häven, de is doch so hooch
worum büst du wiet nerren?
Eeen Stück kunnst du doch wieter noch
de Trepp na baben pedden.
De Preestert preestert Sünn un Schuld
dat hett de Leve Gott nich wulltMit jeden Sünnschienstrahl
geiht för em den Barg hendal.

De Häven de is doch so wiet
worum wullt em nich geneeten?
Du hest doch blots'n beten Tiet
un tierst di mit Geweten.
De Preester in di maakt Alarm
as harr dat Leven nich sien Charm
kiekst na achtern as Fru Loth
stiev as Steen un binah dood.

De Häven över mi is doch apen
wat schall de Slötten in de Fuust?
In Gedanken de Klink eenfach anfaten
nich seggen laten, dat du't nich durvst.
De Preester stellt sik vör de Dör
he deit sik dick, lett di nich dör
gah doch an em vörbi
de Minsch as Minsch is frie.

T.u.M.V.I.

Alleen, alleen

Alleen, alleen - is dat de Ursaak för allens, hett ool Aristotel dat nich al nipp un nau seggt, wat de Minsch na anner Minschen höört, so is't man ja lang nich ümmer un överall, dor helpt uk de ganze Welt um di rum nich, wenn dat Alleen-Ween den Minschen uttehrt. Wenn mi dat sülven ümmer jüst ankummt in de dor Summersünnschientiet, denn sünd dat sach de ewigen Wäken in dat dor Jungsparadies "An't Ehrenmal" ween, wo du di de Teit um de Ohren slagen mußt. Das Nichten des Nichts. Chott, wat mutt dat een Langewiel ween hebben - dat Freeren kummt regelrecht an, wenn ik dor an denk, dorum mutt ik dor nu wull in jede Ferientiet ümmer so gegenan un dor gifft dat Dage, wo dat engermaten lückt un annern nich (hüüt). Aver güstern lückt mi dat un ik  kreeg disse lütte Melodie för de Wöer , de ik al vör Johr un Dag instellt heff. Heff mi een beten Tiet laten mit dat Bloggen, aver glööv man nich, wat ool Ipetähn dat Muskanteeren instellt hett. Schöne Dage, schall imit Liebe mol wedder na NF, dor freu ik mi denn doch op, uk wenn de Daak op mien eene Oog noch ümmer nich ruutgahn will.