Wo fröhlig

Vun Max Jensen heff ik dat Woord övernahmen, wat de Johren duppelt tellen; he meent dat domols so, wat de Johren över 70 oder 80 duppelt tellen; man ik denk, wat dat Johren gifft, dor liggt so veel binnen, dor hest een Recht un tellen ehr duppelt, kiekst du denn sogor achteran in den Speegel, muchst binah meenen, du kunnst ehr dreefach tellen. Ehrer ik dat hiere Leed schreev, deklineer ik mi vör, wat dor an Mallöör un Sükenhaftigkeit in de Neegde oplopen is, wat dat bedüüd, wenn een nu bestrahlt warrt un wo een Trost in finden kann, wat dat villicht helpen wurr, sik inbilden, wat de Sekunn, wo dat Hart noch sleiht un de Kopp dor noch wat vun markt, so riek is in sik an Leven un jüst so veel weegen deit as dat, wat wi op lange Sicht noch vör uns hebbt oder uns inbildt, wat wi dat harrn. Wohrschienlig heff ik to veel vun de Eso-Böker studeert, man dat Leven spören döcht mehr as sik in een Leven denken. Un wat weer ik froh, keem ik vun dat Gruveln mol ganz weg. Hett ja al hulpen, wat dat Erinnern nich so een grote Rull mehr späält. Nu keem aver vundag de Naricht, wat ik in mien ole Heimat noch eenmol vun mien Erinnern snäcken warr. Dor lääst ik noch mol een poor Stremels ut mien Tüüssadüüss - Book, chott, ik wurr heesch in een Nu - dat schull ik lever laten, mutt dor doch een ganz een niegen Lex schrieven. Leed lett sik leider nich hoochladen, schull sik mit Schipper-Klaveer-Klang so'n beten na een ole Film anhören. Een annermol warrt wedder lücken. Wo fröhlig wi mol weern nu lehren wi dat Verleeren marken nu, dor is nix ganz wiß wo taag de Tiet nu is. Wat weer uns allens licht in'n Sünnschien allens lücht vör uns leeg so veel Weg dachten, allens löppt sik trecht. Un wat weern wi fröher jung so veel lückt, wat wi anfungen sorteert sik na een Leven Straten, Hüser wurr't noog för uns geven. Nu liggt't al trüch so veele Johren dor weern wi noch de doren de wi so lang al nich mehr sünd dast Ool' een as Erinnern find. Vun domols köönt wi uns vertellen wat Nieges uns le'er nich vörstellen de olen Stücken hebben wi to veel höört un vun, wat nieg is, nich noog lehrt. Arms un Hart sünd mööd vun't Holen fast dat Erinnern an een Fröher wurr een Last sik bedrägen, inbilden, wat een lebennig weer dien Huus vull Tüüg, inwändig büst du leer. Wenn't op't Enn to geiht, spöörst du wengst, du läävst de Tiet kann keen betahlen, de du hest riek is nich de, de meent, em höört de Welt. Riek is, de weet, worum he sien Leven na Sekunden tellt. T.u.M.V.I.

Snied dat Kabel dör

ik Die Freiheit des Mannes ist unantastbar, leet ik Hans Lord in een vun mien Vertellen seggen, wo dat een natürlig nich na't anner passen deit, denn dat muchen wi Lord Extras un Ober Stolzen sach geern, dat wi as Mannslüüd frie weern, na ja, aver ik nähm mi nu de Frieheit, denn dat probeer ik nu eenfach mol ut, wat't nich geiht mit een poor Saken, wat mien Leven de letzten Johren utmaakt hett, dor geeng dat denn meist dorum, wo kaam ik hier över de Runden, nich um, wat kunn ik dor noch mol ut maken, wo een ja uk Leven to seggt. Leven hett mi nu mol den Gefallen daan, dat mien Oog wedder heel warrt, süht so ut, dorum schull uk in een Oort un Wies dankbor sien un wat anners mit mien Leven opstellen un dorum snied ik dat een un anner Kabel dör, smiet den een un anner Streng weg un versöök dat, un pulen de Taue utn'anner, de mi in dat dor ole Flach fastheelen. Denk midlerwiel uk, dass ich ja auch bereits mehrfach versucht habe, die hochdeutsche Sprache zu meinem künstlerischen Medium zu machen, man jüst, wo ik de dor Wöer opschriev, mark ik, wo wiet weg de Hochspraak för mi is. Dor warrt noch veel Water de Priel langs lopen, hen un her, denn kriegt wi to sehen, wat dat lückt hett oder so vergahn warrt, as de Rook, de Hans Lord in August-Moritz sen Salon trechtsmöökt hett.

Wo ik güstern weer
dor weern de Minschen smuck
man dat Leege weer
jüst so wiet weg weer't Leven uk
dat wat ik söcht
funn'k dor nich mehr
hett nich veel döcht
nu snied ik't Kabel dör.

Wo ik güstern weer
hett so fein na mi passt
dat weer een Streng
heel'k mi sülvst mit fast.
Man de dor Lien
will ik nu nich mehr
spören, wo't is: sien frie
inied dat Kabel dör.

Geev mi een Tang
denn kniep ik to
weer al to lang
dat ik dor an denken do
geev mi torüch
wat'k so lang nich harr
een niege Richt
heel mi to lang för Narr.

Wo ik güstern weer
dor geiht't nu mit to Enn
kunn uk wat anners sien
dor mutt ik mi an wennen
kunn angahn, warrt taag
un dat ik  buten freer
liekers dat warrt waagt
ik snied dat Kabel dör..

Wo ik güstern weer
hüüt will'k dor nich mehr hen
will noch'n beten mehr
hebben, vun wat ik nich kenn.
Gifft noch to veel
wo ik noch nie nich weer
will een lütte Deel
un snied dat Kabel dör.

T.u.M. V.I.
 

Du, de ik güstern sehen heff

Held in de Bottermelk - mutt ik jüst denken, weer uk mol wat för een Leed, man hüüt is een anner an de Reeg, wat ik Sündag anfungen un hüüt morgen to Enne bröcht heff, dat eerste Woord is sodennig al nich  mehr wohr, denn wat wi dor stunnen un bekieken uns, wo se I.M. ehr Nach-Snack optekent hebben, dat weer nich güstern, man dat is nu al länger torüch, sodennig is dat ja allens nich wohr, man liekers föhlt oder beläävt sünd dat Hiere so ganz lütte Momenten, de een över de Tiet helpen, de uk ehrer keef is, jüst wenn ik na de Arbeid mööd un, wenn de Kinner wedder na Huus gahn sünd, alleen bün. Wengst heff ik de Möglichkeit un ehren de dor poor Sekunnen und Minuten, wo dat Leven di mit Poesie bemött, mit een poor Wöer, dat denn wengst dor'n beten wat vun blifft. Is ja man doch gediegen, wo sik unse Leven egentlig blots mit een anner tosamen as Leven anföhlen deit, de Rest is ja man doch nix as Sinneeren, Studeeren un sik in wat weet ik nich Verleeren. Hüüt kunn ik mol een herrlig Stünn  mit de Kinner beläven; vertellt ehr vun den Romaan, de'k in een Rutsch lääst harr, wo een vertellt, wat he mit sien Jung  de is 16 un mag nich mehr na School, jede Wääk dree Filme ankieken un em över de Kalamitäten mit de Leev över weg helpen deit. Minsch, dor much de Jung na hören. Un denn mit de Dochter Stand by me späält, wat harr dat een Oort. Vadder an de Gitarr un Lütten an de Orgel. Achteran bekeken wi uns dat Coolste, wat dat op disse Welt in mien Ogen un Ohren geven hett: Divine Comedy süngt un späält "Our mutual friend" un över de junge Fru an de Oboe maak ik uk noch mol een Leed. Villicht warr ik op disse Tiet trüchkieken un uk een Book schrieven, wat heeten kunn: disse Johr weer allerbest.

 Du, de ik di güstern sehen heff
dor wo dat Fernsehen jüst wat maakt
wo een jedeen mol geern töövt
weil dat helle Licht em lockt.
Du, de ik di güstern sehen heff
dat erinnerst du sach nich
dat ik nu een lütte Bild heff
leider blots mit wenig Licht.
Du, de dor nu op't Bild büst
warrst mi seker nie nich kennen
wat schaad, man uk half so wild is
mit't Öller kannst du di an wennen.
Du, de du dor op't Bild büst
leider nich jüst veel to sehen
man liekers heff ik wiss
een Ahnen vun dien Foot, dien Been.

Du, de dor langs de Straat geengst
mit een Huulbessum in de Hand
dacht, kunn em di afnähmen
ole Keerl noch ganz charmant.
Du, de du di dorop inleetst
mit mi de Schrää hen na dien Bus
vun de ik nu so'n bet' weet
allens rein in't niege Huus.
Du, de du een Sünnschienbrill harrst
blonde Hoor un Sünnschienbruun
keen bet an mi denken warrst
wat will de Keerl vun junge Fruuns.
Du, de du mi een beten afgeevst
vun dien Leven een lütt bet' Tiet
much geern, dat du weetst
ik erinner di bit hüüt.

Du, de du mi gegenöver sittst
un nu in dien Blatt studeerst
wo een as Mozart ganz veel in schrifft
wat du nu inwendig höörst.
Du, mit de ik in de Snack keem
över de Keerl ohn een Billet
vertellst mi, dat dien eene Söhn
uk meist nie een Fohrschien hett.
Du, de du so starke Arms hest
een Fru, de wull uk ganz veel böört
so veel Kinner Hand un Hart reckt
bewunner di, as ik dat höört.
Du, de du mitkreegst, wat ik dor schreev
vertellt di, um mi wurr't ganz still
Tiet, de allens plöögt, dat nix bleev
ik di mit dit Leed hier gröten will.

T.u.M.V.I.

Dat Wunnerwark

La non-maîtrise du matériel fragilise la présentation -  is dat nich een herrlige Spraak - heff ik höört vun een, de uns wat vun de Simulatschoon as niege Saak för dat Ünnerichten vertellt un mit de Projekter nich rech umgahn kunn.Dat is ja uk een Sujet vun disse Leed un dor geiht dat uk bi mi sülven veel um, du schallst mit dat Material, all de doren Wunnerwarken, de du kopen kannst, so umgahn könen, wat di dat nich allens um de Ohren flüggt. So hett mi dat uk al mennigmol gahn in de Arbeid - bit denn dat Bild dor to sehen is, wo jedeen dat süht, is de halve Stünn um  un  uk mit disse Morgenleed will't nich henhaun. Aver dat gifft ja noch den Ümgang op de Oort, de Vadder uns Junges mol op platt  dikteert: allens in Maten un nix över de Maten. Kriggst dat nich hen, helpt toletz blots noch: snieden dat Kabel dör. Anners warrt de een un anner dor nich Herr över de Saak. Wurr mi güstern verdüütscht: de Kinner kamen vun dat Spälen mit ehr Cumputers nich weg, denn sünd se jüst bi den Ballerkrieg, wo dat ja um geiht, to een General opsteegen, nu dörven se op keenen Fall ophalen - Tant Meia is al to wiet - denn se sacken wedder af, un hest een Dag nich an de Knöpe setten, denn du mußt wedder ganz vun vörn bigahn. Un vun vörn heet we'r ganz vun nerren. Wull mag dat sodennig; un ik bün dor ja uk so wiet un segg, dat Kabel snied ik dör. Wat toveel is, maakt toletz keen Spaaß mehr, denn du markst, de Wunnerwarken un Minschen, de dor achter stahn, sünd di över. So hett mi dat mit de Bläder gahn; wat bün ik ehr in de 8oer Johren nich achteran lopen un heff ehr köfft, de Tip vun Berlin, Tempo, Wiener, Twen, The Face - Elaste, Spex, de Regalen sünd vull dorvun; man nu gifft man blots noch af un an een Blatt, de Spex ut luder Fründschop; gah na den Kiosk un du weetst, worum, dat gifft eenfach to veel, heff'k dat eene köfft, laat ik 100 annnern liggen. Nu mutt ik vun de Blogs Afscheed nähmen, du vergeihst, denn du verleerst di bi all de doren, de wat uk ümmer na de Minschheit henschrieven so as ik hier ja uk. Harr güstern den Blog vun den Schriever anfungen, de "Tschick" schreven hett, he is nu dor mit langs. Hett dree Johr lang schreven vun sien Krankspälen, wat ja uk een Oort Krieg weer, de he nu opeven hett. Sien Blog heet "Arbeit und Struktur". De schull ik egentlig noch läsen. Aver villicht doch eerst dat Book, wat ik hüüt morgen anfungen heff, wat vun een "allerbeste Johr" vertellt. Dor hett een Vadder uk dat Kabel dörsneden. Sien Söhn wull nich mehr na School un weer gor nich mehr bi sik Dor hett de Vadder entscheed:. De Jung bruukt nich mehr na School - wat seggst du nu? Man ik glööv, an't Enn dor steiht: he find sik sülven wedder.


Dor liggt dat Wunnerwark
töövt, dat ik dat nähm
weet, wat ik dat wedder warr
kann mi nich betähmen
maakst du an - denn geiht se op
de Dör hen na de Welt
haalst di allens in de Kopp
fraagst, wo he dat uthöllt.

Dor steiht de Kassen op den Disch
dat rode Licht, dat lockt
in dat eenzige, wat lücht
in dien ool Kummerhock.
Maakst em an, zäppst dör't Programm
Narichten un Sabbeln, kiekst di allens an
Jawoll, Herr Kommissar
weet nu uk, wull dat weer
Pütt un Pannen kaken se nich leer.

Dor liggt dat Blatt verwohrt vun ehedem
kiek, dat dor Büld heff ik noch nich sehen
Farven sünd man blots swart, witt gries
as in mien ole Kinnerparadies.

Dor dat Book, heff ik eenmol köfft
dor sach nich in funnen
wat, wo ik domols na söcht
haal't ut't Regaal
lääs en Reeg
wat schull ik sunst
sünd keen Miinschen in de Neegd.

Dor dat Papier
hool ik in de Hand
schriev een poor Riemels
gau de Reegen langs
geiht ganz fix
binah vun ganz alleen
steiht egentlig nix
as dat hier, dat is mien Leven.

T.u.M. V.I.

Dat witte Pulver

Hüüt Nach harr'k leege Drööm, is sach uk Prä-OP, as de Opnahm vun  mien Lung, de nich gefull. "Haben Sie geraucht?" wurr ik fraagt, ja, aver man  blots op de Räken vun anner Lüüd, de eersten Johren Juno Rund um die Uhr un denn  wat dat geev, vun  Roth Händle bit Chanel No 5, de Mischung rüükt ik bi de eerste Fru,  bi de ik ünnerkrupen durvst. Herr, gedenke nicht der Sünden meiner Jugend. Gegen dat, wat ik annerletz höört, weer't man aver uk harmlos, dat beten Appelkoorn, wat een Kameraad mi opnödigt hett, een Namiddag, de wi in't T2 seeten un de so keef weer, as knapp een annereen, hool op, een slech Geweten ohn Ursaak, dat wurr uns antraineert in de jungen Johren, de sik dat Harten nähm as ik: sülven schuld. Dor weer dat natürlig een ganz anner Snack, de ik höört, as een vun dat Scheunenfest vun die Landjugend vun Pellworm vertellt, wat se dor dat witte Pulver in de Gang hatt harrn. Dorto noch Nordstranders, de sik dat Hauen anfangen. Wo pienlig is dat denn? Na, as ik mit't Rad we'r ünnerwegens weer na de Stuuv, de wi uns op Pellworm nahmen harrn, harr ik dat halve Leed al trecht: Koka -in, nu wöllt se hier uk vörnähm sien... Nu weer ja jüst ool J.J. vun uns gahn, de ja dat ewige Stück vun "Cocaine" kumpeneert un sungen hett, de wull ik sodennig uk gröten. Dat Leed rumpelt un pumpelt so'n beten boogiemäßig, de Fingers sünd dat op de Gitarr noch nich so ganz un gor wennt. Dorum laat ik dat mol mit de Wöer alleen hier so stahn.

Wat hebben wi fröher sapen
weern sprietmiegenvull
kunnen nich mehr lopen
Hauptsaak, de Wagen rullt.
Wat hebben wi uns nich geven
Jägermeister, Kümmerling
mit Rum in unse Brägen
maakt dat "Dingelingeling".

Nich schöön, man so is dat ween.

Weckeen weern an't Smöken
- Panama Red.
Wurr hüüt keen mehr jöcken
wo se ganz wat anners hebbt.
Letz vertellt mi eener
wer Wind säet, erntet Storm
se harrn dat witte Pulver
op dat Teltfest vun Pellworm

Cocaine - kann't knapp glöven, is so ween.

Bi Tantemeia
stunn een mit een Buscherump
bi de een, auweia,
allens kriegen kunn
de een wat för de Nääs
de anner för de Tung
un Opa hett wat för sien
lütte Teeputt bruken kunnt

Cocaine - wull't noch glöven - is
so ween.

Bridge: Uk ik kaam vun't Land
            kenn de Langewiel
            weet, wat begäng is
            twischen Havenkant un Priel
            man nu heff ik höört
            wöllt se vörnähm sien
            Schiet wat op Küstennebel
            Nu gönnt se sik een Lien

Cocaine, magst nich glöven, is so ween.

Ebb un Floot
Water kummt un Water geiht
markst eerst ünnerwegens
wo de Wind sik dreiht
Rumfallera
drinkt hüüt meist keen Matroos
un dat witte Pulver
sünd wi een Dag wedder los.

Cocaine - schmiet Schiet weg, ik will't nich hebben.

T.u.M. V.I.

Denk an

Dat  wat ik in mien Kinnertiet nich guud lehrt heff un dorum midlerwiel, wo ik al tämlig anjohrt bün, so'n lütte beten ööv; dat is dat Danke seggen, dat velen Dank, wo wi Nordlichter ja geern seggen: Dor nich
för, oder na een Fest säen wi, weer scheußlig schöön. Lachhhaftig kannst dor blots to seggen; nu weet ik ja uk, wat dor de Schaneerligkeit an schuld weer, villicht uk so'n beten de Minnachtigkeit, wat sik vun Mudder ehr Königsberg-Mentalität na  mien Kinnerstuuv op de ole Insel röverrääd harr, man so natürlig dankbor ween un dat liekherut to seggen, dat kunnen op jeden Fall annern beter as ik. Heff aver in de letzten Dage ümmer mol we'r dat Geföhl vun Dankbor-Ween hatt, wo dat in disse Leed um geiht; dat keem mi an, as ik in Ameriko över allens nadenken dä, eenen lütten Lex för mien Jung opschreev un em bedüüd, wat ik em to danken harr, denn he hett mi ja nich blots sien Kinnertiet schinkt, man uk deelwies mien egen torüchgeven kunnt. Un na een Wuchenenn, wo ik mi wedder berappelt heff, denn de verleden Wääk kunnst ja bald as "Lost Week" afdoon, keem mi dat hüüt in de Zug trüch na de Giebelstadt an un denn heff  ik mien Pianola mol wedder in de Gang kregen un segg mol "Danke" för een Leven, mien Leven. As ik na de lütt Reis an't Huus ankeem, geeng dat uk glieks in de Snack um den Dank des Vaterlandes. So meent de Nahwer, Mr.S. schullen se dat Bundesverdeenstkrüüz geven, de harr ja nu regelrecht  Schaden vun unse Land afholen; naja, tominnst ahnt wi, wat för'n Schaden uns al andaan wurrn is. Wir sind kein Überwachungsstaat", meent ja Fru M. man leider een "überwachtes Volk", dat meen ik.

Denk jüst, gifft een Grund
dankbor ween
harr't al mol kunnt
dat de annern seggen
eenfach sik freuen
büst hier merren
op disse Flag vun de Eer
mit veele Johren Freden.

Denk jüst an dat Land
hett so veel an sien Naam
böös Erinnern kann di
ümmer we'r ankamen
so veel Schann un Schuld
meenen wi, hebben dat gor nich wullt
stunnen wedder op
un de annern hebben dat duld't.

Denk jüst an de Stadt
wo ik ümmer wedder kaam
so veel in de Gang
is een Kamen, is een Gahn
so veel Lüüd
ennerlei, wat se bedüüd
maken ehren Dag
maken ut mien Hüüt.

Denk an de Spraak
un denk an de Wöer
wat se allens bedüüd
heff'k mit de Tiet eerst lehrt
uk wenn de Moot
mi af un to verleet
de Hand nich geven much
tutsig in de Eck dor seet.

Denk an de Talenten
de ik so lang al heff
chott, weer to veel
dat een dat allens läävt
nich allens hett verschäält
geeng verloren oder twei
keen Wunner, wat dat quäält
wenn't nich lücken deit.

Denk an mien Deern
denk an mien Jung
denk an ehr Mudder
bi de ik nich blieven kunn
geev un kreeg
duppelt, dreefach we'r torüch
för mien Leven een Richt
un in de Nacht uk wedder Licht.

Denk an trurig Momenten
de dat uk mol geev
Kummer un de Sorg
wo ik soveel vun heff
hört allens dorto
is een Deel vun dat Leven
räken mi ut
warrt noch mehr dorvun geven.

Denk an de Fru
de mi soveel geev
de'k vertruu
wat se mi lehrt vun de Leev
is nich blots Bangween, Lengen
uk de Lust un uk de Droom
sik de Wohrheit seggen
un sik een Gefallen doon.

Denk an jedereen
de mi grött un de mi süht
de mi ümmer geven hett
een lütt Stünn vun siene Tiet
mi kamen jüst de Tranen an
much binah wedder weenen
nich ut Truer, denn kann ahnen
ik heff een herrlig Leven.

T.u.M.V.I.

Süht schön ut

Awakened from a dream - na wi wöllt nich överdrieven, dat Word heet uk een lütt bet anners un heff'k domols 1969 lääst, as de Rullen Steen ehr Gitarrenkeerl B. vun Jens-Jehann ut't Leven nahmen wurr - he has awakened from the dream of life- de Naam vun den Dichter heff ik jüst nich paraat - hüüt wurr een as Eckardt.T. vun de "Form" snacken, wo wi mit uns beten Ego an hangen un dorum uns nich op dat Leven inlaten könen un dat Lück nich finnen. Dat is ja nu uk överdreven, denn egentlig heff ik blots dat Geföhl, wat ik nu den "Hoorbüdel" vun de Reis utduunt heff, ut mien Stuuv ruutkamen bün un mi wedder in't Leven rinbewegen do. Mutt dorbi uk ümmer an David Foster Wallace denken, wat he seggt vun den olen Fisch, de de jungen fraagt, "wo is dat Water" un dorbi meent, "wo is dat Leven". Geev uk glieks an de Traav bi't Funambules Appelkoken mit Schlackermaschüü un denn keem ik aver so wat vun an't Schrieven un Dichten, dor heff ik glieks een junge Fru hernahmen, de dor mit een anner seet un ganz fein un fröhlig in de Snack weer. Sehg eenfach schön ut,  dat Tableau, denn noch een beten mit mien plattdütschen Wöer optakelt - fertig ist die Laube. Fröher weer ik denn ja noch so egohaftig, wat ik denn de arme Muse den Lex glieks in de Hand leggt heff, aver dat wöllt wi nich mehr.

Süht schön ut
wo dat Gröön
wat hier wasst
sik in 'n Stroom speegeln deit
na dien rode Hoor passt.

Süht schön ut
wo dat Witt
vun dien Been un de Arms 
sik in den Avendwind
un den Sünnenschien waarmt.

Süht schön ut
dat Smustern in dien Ogen
dat Lachen um dien Mund
de Snack vun de Nahwer'
is sach de Grund.

Süht schön ut
vun de Siet lett dien Nääs
as de vun de König
all ehr Königin
(uk wenn ik överdriev
wo ik dat schriev.)

Süht schön ut
dat Glinstern
vun de Maandsteen an dien Hand
dicht ik dien Ogen an
de di an'n Avend in den Speegel sehen
wat uk mien geern däen.

Süht schön ut
man wo lang
kann'k mien Erinnern
un de Wöer hier truun
vun den Ogenblick. de schön weer
man so gau vergung.

Süht schön ut
weer een Wunner
man liekers wohr
denn een Deel, dat is wiß
wi weren dor
jüst as dat Gröön
wassen dä 
blots för dien Hoor.

Ik weet, ik överdriev
wo ik dat hier schriev.

T.u.M. V.I.