moin un een gude niege Johr..heff mi dacht, worum denn nich de Dör we'r apen maken un we'r wat rinsetten uk wenn'k över de Johren vergetten heff, wo sik dat allens anstellen leet, wat eenst Dag för Dag lückt hett. Mol sehen, wenn ik nich blots as nu vun so'n lütte Ackersnacker ut wat rinstell. mol sehen, villicht geiht je uk een junge Minsch mit mi de niegen Mögligkeiten dör un denn schallst mol sehen. Dat Hiere heff ik just (klock negen) schreven, denn wat se nu een Windbürgergeld opbringen, dat unse Land wiet un siet wieter mit Windgeldröder tostellen könen. Dat Utschänden vun mien Heimat warrt ewig lang so wietergahn..dorum bün ik mit dat Radio vertörnt, wo se allens, wat de roodgröne Düwel will, fiern, dorum ganz un gor dorhen, wo blots noch Biller, Bökers un Leeder mien Leven regeeren. Sinnig/kummt dat/Licht op/disse Dag/warrt ohn veel/Sünnschien blieven/ warr een poor/ Reegen schrieven/ an een poor/ Frunslüüd denken/ mi een poor/ Billers schenken/ mit Lust/ den Hunger spören/ mi mit/ dat Radio/ vertörnen/ dat Land/ mutt ik/ opgeven/ vun'n Düwel/ de rood is/ un uk gröön/ wurr ik/ verdreven/ woveel/ Johren, Dage/ Stünnen an/ Leven/ hoff noch/ op'n poor/denn uk/ wenn'k/ dat eene/ wat de/ Mann to'n/ Keerl maakt/ al verlor/ lohnt't/ jede Ogenblick/ alleen för/ mi dat/ stille Glück/ vörbi(?)

Se buun een Diek

Fröhlig Wiehnachten för de Minschen un sunnerlig de, de sik noch för mien Leeders intresseeren mögen; wo lang heff ik al nix mehr postet. Warrt uk nich lichter warrn, denn ik bün offline gahn; een Telecum-Madame reep bi mi an; verköfft mi ehr ganze entertain-Paket. un so as Tukur as Kriminaal rääd ik as een Popp den Poppenspäler na; "Ja" un "Ja" un "Ja". As ik denn we'r bi Honneur weer, mien eegen Willen wedder funn, - heff ik ehr torüch betahlt - Widerruf und denn heff ik kündigt - Schluss - gifft uk een Leven ohn dat Wunnerwark un Biller- und Leederparadies, wo ik mi ümmer we'r binnen verloren heff. Vun alle Sieden nähmen se di an de Kanthaken, läsen mit un schrieven mit un vergetten di dat nich - nä, gah mi los un gah mi af. Dor heff ik mi överleggt, wat ik dat hiere Leed rinstellen much för de Paus, de ik nu maak oder wat dat Enn vun dissen Blog villicht nu is. Leed keem mi an, as wi op een plattdüütsche Versammeln in Niemünster weern; na, beten Langewiel harr'k dorbi un denn stunn de erste Reeg al op't Popier: "Se buun een Diek" - dat doon se ja nu op mien ole Insel - so'n Johrhunnert-Diek. De schall ja denn sach överall hen, in NF ; uk na Pellworm, wo disse Leed binah noch mehr henhöört. Weer midlerwiel in't Watt vör Pellworm un greep mi dor een Schar - wat ik in'n Mensing funnen heff, denn mien ganze Leven heff ik nie dat plattdütsche Woord för "Scherbe" bruukt. "Putt is twei", wurr dor seggt, dormit weer't all: na, "Mit-Die_Steine", so nöömen se op Pellworm den Wattengänger un Rungholt_Museums-Macker wiest uns de Warft vör Waldhusen - tofällig leeg denn dor ja uk wat in de Slick - een Schar vun een Putt; dorto noch dat Büld, wat ool Andreas Busch vun de Ploog-Spoor in't Watt vör Südfall maakt hett un denn hest du, wat du för een Leed bruukst - vun wegen Johrhunnert-Diek. Freu mi al dorto, wenn ik de Pellwormers dat in een poor Daag vörsingen do. Man de letzten Wöer schick ik noch na mien ole Heimat, England, wo ik in den Engländer Krog vör 120 Lüüd sungen heff, 20 weern um un bi mien Johrgang, ioo weern öller. Dat weer een Heimatavend, wo mien Leeders we'r dor weern, wo se her sünd un wo se henhören. Laat sik dat guud gahn, Lüüd, un gaht uk mol langs den Diek, as ik dat wengst in Gedanken ümmer wedder do. Hoolt sik. Se buun een Diek se meent, de heel nu 100 Johr. De hier steiht un kiekt is denn bestimmt al nich mehr dor. Wo wiet kannst sehen, maakst du een Dag de Ogen to? Wat warrt dor ween, wo ik so veel an denken do? De griese Slick de't Water över dat Land wegspöölt een wunnert sik, wo gau't sik över allens verdeelt. Wat hier mol stunn ut Holt, ut Steen, weer Minschenwark. Wat hebben se funnen? Vun'n Ploog een Spoor, vun'n Putt een Schar. Dor hangt een Koort. Se seggen, se weet, wo Rungholt liggt. Man dor's een Woord wat dat bedüüd, dat weet se nich. De Blanke Hans dat Water so ganz ohn Erbarmen wo lang, ja, kannst di holen mit dienen Minschenarm. De ole Kark wuzll hett dor preestert, wull hett bääd? De weer ja al in fröher Tieden een hillig Stääd. De hoghe Toorn Piraten hebben dor Füer leggt de geeng verloren as dat Schipp, wo'n Steen de Naam vun seggt. De kloge Minsch wat hett he hier nich allens studeert denkt sik herin wat vör de Minsch sien Tiet passeert. Een anner Land villicht sogor een Paradies achter de Kant wo du nu vun de Diek hensühst... achter de Kant wo du nu vun de Diek hensühst.

Wo fröhlig

Vun Max Jensen heff ik dat Woord övernahmen, wat de Johren duppelt tellen; he meent dat domols so, wat de Johren över 70 oder 80 duppelt tellen; man ik denk, wat dat Johren gifft, dor liggt so veel binnen, dor hest een Recht un tellen ehr duppelt, kiekst du denn sogor achteran in den Speegel, muchst binah meenen, du kunnst ehr dreefach tellen. Ehrer ik dat hiere Leed schreev, deklineer ik mi vör, wat dor an Mallöör un Sükenhaftigkeit in de Neegde oplopen is, wat dat bedüüd, wenn een nu bestrahlt warrt un wo een Trost in finden kann, wat dat villicht helpen wurr, sik inbilden, wat de Sekunn, wo dat Hart noch sleiht un de Kopp dor noch wat vun markt, so riek is in sik an Leven un jüst so veel weegen deit as dat, wat wi op lange Sicht noch vör uns hebbt oder uns inbildt, wat wi dat harrn. Wohrschienlig heff ik to veel vun de Eso-Böker studeert, man dat Leven spören döcht mehr as sik in een Leven denken. Un wat weer ik froh, keem ik vun dat Gruveln mol ganz weg. Hett ja al hulpen, wat dat Erinnern nich so een grote Rull mehr späält. Nu keem aver vundag de Naricht, wat ik in mien ole Heimat noch eenmol vun mien Erinnern snäcken warr. Dor lääst ik noch mol een poor Stremels ut mien Tüüssadüüss - Book, chott, ik wurr heesch in een Nu - dat schull ik lever laten, mutt dor doch een ganz een niegen Lex schrieven. Leed lett sik leider nich hoochladen, schull sik mit Schipper-Klaveer-Klang so'n beten na een ole Film anhören. Een annermol warrt wedder lücken. Wo fröhlig wi mol weern nu lehren wi dat Verleeren marken nu, dor is nix ganz wiß wo taag de Tiet nu is. Wat weer uns allens licht in'n Sünnschien allens lücht vör uns leeg so veel Weg dachten, allens löppt sik trecht. Un wat weern wi fröher jung so veel lückt, wat wi anfungen sorteert sik na een Leven Straten, Hüser wurr't noog för uns geven. Nu liggt't al trüch so veele Johren dor weern wi noch de doren de wi so lang al nich mehr sünd dast Ool' een as Erinnern find. Vun domols köönt wi uns vertellen wat Nieges uns le'er nich vörstellen de olen Stücken hebben wi to veel höört un vun, wat nieg is, nich noog lehrt. Arms un Hart sünd mööd vun't Holen fast dat Erinnern an een Fröher wurr een Last sik bedrägen, inbilden, wat een lebennig weer dien Huus vull Tüüg, inwändig büst du leer. Wenn't op't Enn to geiht, spöörst du wengst, du läävst de Tiet kann keen betahlen, de du hest riek is nich de, de meent, em höört de Welt. Riek is, de weet, worum he sien Leven na Sekunden tellt. T.u.M.V.I.

Snied dat Kabel dör

ik Die Freiheit des Mannes ist unantastbar, leet ik Hans Lord in een vun mien Vertellen seggen, wo dat een natürlig nich na't anner passen deit, denn dat muchen wi Lord Extras un Ober Stolzen sach geern, dat wi as Mannslüüd frie weern, na ja, aver ik nähm mi nu de Frieheit, denn dat probeer ik nu eenfach mol ut, wat't nich geiht mit een poor Saken, wat mien Leven de letzten Johren utmaakt hett, dor geeng dat denn meist dorum, wo kaam ik hier över de Runden, nich um, wat kunn ik dor noch mol ut maken, wo een ja uk Leven to seggt. Leven hett mi nu mol den Gefallen daan, dat mien Oog wedder heel warrt, süht so ut, dorum schull uk in een Oort un Wies dankbor sien un wat anners mit mien Leven opstellen un dorum snied ik dat een un anner Kabel dör, smiet den een un anner Streng weg un versöök dat, un pulen de Taue utn'anner, de mi in dat dor ole Flach fastheelen. Denk midlerwiel uk, dass ich ja auch bereits mehrfach versucht habe, die hochdeutsche Sprache zu meinem künstlerischen Medium zu machen, man jüst, wo ik de dor Wöer opschriev, mark ik, wo wiet weg de Hochspraak för mi is. Dor warrt noch veel Water de Priel langs lopen, hen un her, denn kriegt wi to sehen, wat dat lückt hett oder so vergahn warrt, as de Rook, de Hans Lord in August-Moritz sen Salon trechtsmöökt hett.

Wo ik güstern weer
dor weern de Minschen smuck
man dat Leege weer
jüst so wiet weg weer't Leven uk
dat wat ik söcht
funn'k dor nich mehr
hett nich veel döcht
nu snied ik't Kabel dör.

Wo ik güstern weer
hett so fein na mi passt
dat weer een Streng
heel'k mi sülvst mit fast.
Man de dor Lien
will ik nu nich mehr
spören, wo't is: sien frie
inied dat Kabel dör.

Geev mi een Tang
denn kniep ik to
weer al to lang
dat ik dor an denken do
geev mi torüch
wat'k so lang nich harr
een niege Richt
heel mi to lang för Narr.

Wo ik güstern weer
dor geiht't nu mit to Enn
kunn uk wat anners sien
dor mutt ik mi an wennen
kunn angahn, warrt taag
un dat ik  buten freer
liekers dat warrt waagt
ik snied dat Kabel dör..

Wo ik güstern weer
hüüt will'k dor nich mehr hen
will noch'n beten mehr
hebben, vun wat ik nich kenn.
Gifft noch to veel
wo ik noch nie nich weer
will een lütte Deel
un snied dat Kabel dör.

T.u.M. V.I.
 

Du, de ik güstern sehen heff

Held in de Bottermelk - mutt ik jüst denken, weer uk mol wat för een Leed, man hüüt is een anner an de Reeg, wat ik Sündag anfungen un hüüt morgen to Enne bröcht heff, dat eerste Woord is sodennig al nich  mehr wohr, denn wat wi dor stunnen un bekieken uns, wo se I.M. ehr Nach-Snack optekent hebben, dat weer nich güstern, man dat is nu al länger torüch, sodennig is dat ja allens nich wohr, man liekers föhlt oder beläävt sünd dat Hiere so ganz lütte Momenten, de een över de Tiet helpen, de uk ehrer keef is, jüst wenn ik na de Arbeid mööd un, wenn de Kinner wedder na Huus gahn sünd, alleen bün. Wengst heff ik de Möglichkeit un ehren de dor poor Sekunnen und Minuten, wo dat Leven di mit Poesie bemött, mit een poor Wöer, dat denn wengst dor'n beten wat vun blifft. Is ja man doch gediegen, wo sik unse Leven egentlig blots mit een anner tosamen as Leven anföhlen deit, de Rest is ja man doch nix as Sinneeren, Studeeren un sik in wat weet ik nich Verleeren. Hüüt kunn ik mol een herrlig Stünn  mit de Kinner beläven; vertellt ehr vun den Romaan, de'k in een Rutsch lääst harr, wo een vertellt, wat he mit sien Jung  de is 16 un mag nich mehr na School, jede Wääk dree Filme ankieken un em över de Kalamitäten mit de Leev över weg helpen deit. Minsch, dor much de Jung na hören. Un denn mit de Dochter Stand by me späält, wat harr dat een Oort. Vadder an de Gitarr un Lütten an de Orgel. Achteran bekeken wi uns dat Coolste, wat dat op disse Welt in mien Ogen un Ohren geven hett: Divine Comedy süngt un späält "Our mutual friend" un över de junge Fru an de Oboe maak ik uk noch mol een Leed. Villicht warr ik op disse Tiet trüchkieken un uk een Book schrieven, wat heeten kunn: disse Johr weer allerbest.

 Du, de ik di güstern sehen heff
dor wo dat Fernsehen jüst wat maakt
wo een jedeen mol geern töövt
weil dat helle Licht em lockt.
Du, de ik di güstern sehen heff
dat erinnerst du sach nich
dat ik nu een lütte Bild heff
leider blots mit wenig Licht.
Du, de dor nu op't Bild büst
warrst mi seker nie nich kennen
wat schaad, man uk half so wild is
mit't Öller kannst du di an wennen.
Du, de du dor op't Bild büst
leider nich jüst veel to sehen
man liekers heff ik wiss
een Ahnen vun dien Foot, dien Been.

Du, de dor langs de Straat geengst
mit een Huulbessum in de Hand
dacht, kunn em di afnähmen
ole Keerl noch ganz charmant.
Du, de du di dorop inleetst
mit mi de Schrää hen na dien Bus
vun de ik nu so'n bet' weet
allens rein in't niege Huus.
Du, de du een Sünnschienbrill harrst
blonde Hoor un Sünnschienbruun
keen bet an mi denken warrst
wat will de Keerl vun junge Fruuns.
Du, de du mi een beten afgeevst
vun dien Leven een lütt bet' Tiet
much geern, dat du weetst
ik erinner di bit hüüt.

Du, de du mi gegenöver sittst
un nu in dien Blatt studeerst
wo een as Mozart ganz veel in schrifft
wat du nu inwendig höörst.
Du, mit de ik in de Snack keem
över de Keerl ohn een Billet
vertellst mi, dat dien eene Söhn
uk meist nie een Fohrschien hett.
Du, de du so starke Arms hest
een Fru, de wull uk ganz veel böört
so veel Kinner Hand un Hart reckt
bewunner di, as ik dat höört.
Du, de du mitkreegst, wat ik dor schreev
vertellt di, um mi wurr't ganz still
Tiet, de allens plöögt, dat nix bleev
ik di mit dit Leed hier gröten will.

T.u.M.V.I.

Dat Wunnerwark

La non-maîtrise du matériel fragilise la présentation -  is dat nich een herrlige Spraak - heff ik höört vun een, de uns wat vun de Simulatschoon as niege Saak för dat Ünnerichten vertellt un mit de Projekter nich rech umgahn kunn.Dat is ja uk een Sujet vun disse Leed un dor geiht dat uk bi mi sülven veel um, du schallst mit dat Material, all de doren Wunnerwarken, de du kopen kannst, so umgahn könen, wat di dat nich allens um de Ohren flüggt. So hett mi dat uk al mennigmol gahn in de Arbeid - bit denn dat Bild dor to sehen is, wo jedeen dat süht, is de halve Stünn um  un  uk mit disse Morgenleed will't nich henhaun. Aver dat gifft ja noch den Ümgang op de Oort, de Vadder uns Junges mol op platt  dikteert: allens in Maten un nix över de Maten. Kriggst dat nich hen, helpt toletz blots noch: snieden dat Kabel dör. Anners warrt de een un anner dor nich Herr över de Saak. Wurr mi güstern verdüütscht: de Kinner kamen vun dat Spälen mit ehr Cumputers nich weg, denn sünd se jüst bi den Ballerkrieg, wo dat ja um geiht, to een General opsteegen, nu dörven se op keenen Fall ophalen - Tant Meia is al to wiet - denn se sacken wedder af, un hest een Dag nich an de Knöpe setten, denn du mußt wedder ganz vun vörn bigahn. Un vun vörn heet we'r ganz vun nerren. Wull mag dat sodennig; un ik bün dor ja uk so wiet un segg, dat Kabel snied ik dör. Wat toveel is, maakt toletz keen Spaaß mehr, denn du markst, de Wunnerwarken un Minschen, de dor achter stahn, sünd di över. So hett mi dat mit de Bläder gahn; wat bün ik ehr in de 8oer Johren nich achteran lopen un heff ehr köfft, de Tip vun Berlin, Tempo, Wiener, Twen, The Face - Elaste, Spex, de Regalen sünd vull dorvun; man nu gifft man blots noch af un an een Blatt, de Spex ut luder Fründschop; gah na den Kiosk un du weetst, worum, dat gifft eenfach to veel, heff'k dat eene köfft, laat ik 100 annnern liggen. Nu mutt ik vun de Blogs Afscheed nähmen, du vergeihst, denn du verleerst di bi all de doren, de wat uk ümmer na de Minschheit henschrieven so as ik hier ja uk. Harr güstern den Blog vun den Schriever anfungen, de "Tschick" schreven hett, he is nu dor mit langs. Hett dree Johr lang schreven vun sien Krankspälen, wat ja uk een Oort Krieg weer, de he nu opeven hett. Sien Blog heet "Arbeit und Struktur". De schull ik egentlig noch läsen. Aver villicht doch eerst dat Book, wat ik hüüt morgen anfungen heff, wat vun een "allerbeste Johr" vertellt. Dor hett een Vadder uk dat Kabel dörsneden. Sien Söhn wull nich mehr na School un weer gor nich mehr bi sik Dor hett de Vadder entscheed:. De Jung bruukt nich mehr na School - wat seggst du nu? Man ik glööv, an't Enn dor steiht: he find sik sülven wedder.


Dor liggt dat Wunnerwark
töövt, dat ik dat nähm
weet, wat ik dat wedder warr
kann mi nich betähmen
maakst du an - denn geiht se op
de Dör hen na de Welt
haalst di allens in de Kopp
fraagst, wo he dat uthöllt.

Dor steiht de Kassen op den Disch
dat rode Licht, dat lockt
in dat eenzige, wat lücht
in dien ool Kummerhock.
Maakst em an, zäppst dör't Programm
Narichten un Sabbeln, kiekst di allens an
Jawoll, Herr Kommissar
weet nu uk, wull dat weer
Pütt un Pannen kaken se nich leer.

Dor liggt dat Blatt verwohrt vun ehedem
kiek, dat dor Büld heff ik noch nich sehen
Farven sünd man blots swart, witt gries
as in mien ole Kinnerparadies.

Dor dat Book, heff ik eenmol köfft
dor sach nich in funnen
wat, wo ik domols na söcht
haal't ut't Regaal
lääs en Reeg
wat schull ik sunst
sünd keen Miinschen in de Neegd.

Dor dat Papier
hool ik in de Hand
schriev een poor Riemels
gau de Reegen langs
geiht ganz fix
binah vun ganz alleen
steiht egentlig nix
as dat hier, dat is mien Leven.

T.u.M. V.I.

Dat witte Pulver

Hüüt Nach harr'k leege Drööm, is sach uk Prä-OP, as de Opnahm vun  mien Lung, de nich gefull. "Haben Sie geraucht?" wurr ik fraagt, ja, aver man  blots op de Räken vun anner Lüüd, de eersten Johren Juno Rund um die Uhr un denn  wat dat geev, vun  Roth Händle bit Chanel No 5, de Mischung rüükt ik bi de eerste Fru,  bi de ik ünnerkrupen durvst. Herr, gedenke nicht der Sünden meiner Jugend. Gegen dat, wat ik annerletz höört, weer't man aver uk harmlos, dat beten Appelkoorn, wat een Kameraad mi opnödigt hett, een Namiddag, de wi in't T2 seeten un de so keef weer, as knapp een annereen, hool op, een slech Geweten ohn Ursaak, dat wurr uns antraineert in de jungen Johren, de sik dat Harten nähm as ik: sülven schuld. Dor weer dat natürlig een ganz anner Snack, de ik höört, as een vun dat Scheunenfest vun die Landjugend vun Pellworm vertellt, wat se dor dat witte Pulver in de Gang hatt harrn. Dorto noch Nordstranders, de sik dat Hauen anfangen. Wo pienlig is dat denn? Na, as ik mit't Rad we'r ünnerwegens weer na de Stuuv, de wi uns op Pellworm nahmen harrn, harr ik dat halve Leed al trecht: Koka -in, nu wöllt se hier uk vörnähm sien... Nu weer ja jüst ool J.J. vun uns gahn, de ja dat ewige Stück vun "Cocaine" kumpeneert un sungen hett, de wull ik sodennig uk gröten. Dat Leed rumpelt un pumpelt so'n beten boogiemäßig, de Fingers sünd dat op de Gitarr noch nich so ganz un gor wennt. Dorum laat ik dat mol mit de Wöer alleen hier so stahn.

Wat hebben wi fröher sapen
weern sprietmiegenvull
kunnen nich mehr lopen
Hauptsaak, de Wagen rullt.
Wat hebben wi uns nich geven
Jägermeister, Kümmerling
mit Rum in unse Brägen
maakt dat "Dingelingeling".

Nich schöön, man so is dat ween.

Weckeen weern an't Smöken
- Panama Red.
Wurr hüüt keen mehr jöcken
wo se ganz wat anners hebbt.
Letz vertellt mi eener
wer Wind säet, erntet Storm
se harrn dat witte Pulver
op dat Teltfest vun Pellworm

Cocaine - kann't knapp glöven, is so ween.

Bi Tantemeia
stunn een mit een Buscherump
bi de een, auweia,
allens kriegen kunn
de een wat för de Nääs
de anner för de Tung
un Opa hett wat för sien
lütte Teeputt bruken kunnt

Cocaine - wull't noch glöven - is
so ween.

Bridge: Uk ik kaam vun't Land
            kenn de Langewiel
            weet, wat begäng is
            twischen Havenkant un Priel
            man nu heff ik höört
            wöllt se vörnähm sien
            Schiet wat op Küstennebel
            Nu gönnt se sik een Lien

Cocaine, magst nich glöven, is so ween.

Ebb un Floot
Water kummt un Water geiht
markst eerst ünnerwegens
wo de Wind sik dreiht
Rumfallera
drinkt hüüt meist keen Matroos
un dat witte Pulver
sünd wi een Dag wedder los.

Cocaine - schmiet Schiet weg, ik will't nich hebben.

T.u.M. V.I.