Liebe ik will för di kaken

Leider kann ik mien Opnahmen noch nich wedder hochladen..digital warr ik in disse Leven nich mehr.aver uk in disse analoge Welt bin ik af in to opsmetten denn de Rookmelders in mien Huus hebben mi tweemol nödigt eenmol gau wedder vun HL na NF un denn de Nacht klock twee wedder Alarm un an Slaap natürlig nich mehr to denken. Schriev ik hier gau een poor Reegen op vin een vun mien "Lieblinge"Dit Leed heff ik maakt för de Mudder vun een ganz een feine Fru ut Kesdörp, de een wohrhaftigen Kaak heiraad hett. Dor dacht ik, ik schull mol mit mien Kaakkunst ' n beten prahlen. Liebe, ik will för di kaken ik seh, dat du hungerig bist denn warr ik uk glieks wat maken wo du sacht ganz lecker na bist. Vun güstern heff ik Kantüffel de hau ik nu gau in de Pann un dor is uk noch een Zibbel de snied ik denn glieks mol an. Güstern harr ik noch Botter Peper un Solt harr ik uk de Schinken, wo heff ik em laten geiht hier sunst allens ruckzuck blots de Eier de heff ik vergetten passeert mi sunst egentlig nie denn mött wi de Kantüffel so eten mit een luette Stück Mettwurst dorbi. Liebe, ik seh an dien Ogen du harrst uk geern grönen Salat heff ik nich,vaer dorfoer poor Gurken de stahn in dat Köhlschschapp parat denn deelen wi uns dissen Teller denn de anner de is just nich rein un dat passeert mi uk nich weller Mess un Gabel so to verkleihn. Wien heff ik nich, man dat Water vun Lubeck,dat is tämlig guud denn geev mi man noch mol dien Becher de wisch ik noch gau för di ut achteran gifft dat noch bet wat Soetes Fürst Pückler Ies ett ik so geern denn much ik di mien lütt Soeten so'n bet as Fürst Pückler beehren.

Ohne di

Du nähmst mi dat Woord/ ik musst swiegen/du nähmst mi dat Bild/ wat ik harr vun de Welt/ du nähmst de Musik/ dat weer so gediegen/ nu maarkt ik dat/ wat mi allens fählt.// Du nähmst mi dat Licht/wo schull ik söken/ du nähmst mi de Richt/ wo weer achtern, wo vörn/ du nähmst mi den Moot/ ik lehrt mi to schicken/du nähmst mi de Leev/ ik kunn mi nich wehren//Refr.:Ohne di weer'k nie/so wiet kamen/ ohne di.//du nähmst mi de Stohl/ik musst opstahn/ du nähmst mi de Stuuv/ ik musst nu ruut/ du nähmst mi de Slöttel/ ik lehrt dat nich we'rkamen/ du nähmst mi dat Hopen/ nix weer mehr guud.// Du nähmst mi dat Fröher/ harr doch keen morgen/ du nähmst mi dat Glöven/ as dat Fragen keem/ du lehrst mi de Hunger/ wusst nich to kaken/ du nähmst mi de Lust/ wat schull ik alleen// Ohne di...//Du nähmst mi de Kinner/ ik lehrt dat Lengen/ du geevst mi de Winter/ geneet dat to freeren/ du nähmst mi de Welt weg/ gifft doch keen anner/ dat Loch,wo'k dör wanner/ lehrt mi to verleeren// Du nähmst mi so veel/ wat is mi bleven/du schickst mi na nerren/ wo kaam ik wedder hoch/du nähmst wat ik weer/ wo schall ik mi finden/wo ik dat wat ik weer/ nu al lang nich mehr bin. Ohne di...

Wat is blots in mien Kopp

wat is blots in mien Kopp los dat süht ja trurig ut bin de ganze Tiet an't Söken man kummt rein nix bi ruut sunst weer ik so vull Leeder sung vun de Leev un dat wat ik dä so geern mol wedder man hüüt is allens för de Katt. Wat is blots mit mien Hart los dat warrt ja gor nich froh fröher geev dat soveel Saken wo'k nu nix mehr föhlen do so vele Deerns un Fruunslüüd över de maakt ik een Leed man dat süht ganz trurig ut hüüt lang keen mehr an mien Siet. Hoff, dor kamen we'r anner Tieden denn bin ik wedder meddenmank kann mi uk ganz guud lieden kaam veel beter mit mi langs bit dorhen dor mött wi glöven hapen, allens warrt wedder guud un noch 'n beten töven denn sing'k mien Leeder wedder luut. Wat is blots mit de Welt los ik kenn ehr gor nich mehr dat duert allens so lang un denkst wo schön dat froeher weer helpt ja nix dat veele Jammern man egentlig deit dat jede Minsch wo ik mi jüst so as de anner we'r een gude Leven wünsch. Nä, Lüüd, wat för'n Quälkraam is dat, een lütte Leed mit dat Plietschphone intogeven..wull dat mol wedder versoeken aver is een Aggewars. Töven un glöven riemelt sik so fein op Platt..un op dat niege Breetband luert wi just as op de Coronaspruett.. gah mi af..wull mi blots mol melden un seggen, wat mi dat noch gifft.Hoolt sik

moin un een gude niege Johr..heff mi dacht, worum denn nich de Dör we'r apen maken un we'r wat rinsetten uk wenn'k över de Johren vergetten heff, wo sik dat allens anstellen leet, wat eenst Dag för Dag lückt hett. Mol sehen, wenn ik nich blots as nu vun so'n lütte Ackersnacker ut wat rinstell. mol sehen, villicht geiht je uk een junge Minsch mit mi de niegen Mögligkeiten dör un denn schallst mol sehen. Dat Hiere heff ik just (klock negen) schreven, denn wat se nu een Windbürgergeld opbringen, dat unse Land wiet un siet wieter mit Windgeldröder tostellen könen. Dat Utschänden vun mien Heimat warrt ewig lang so wietergahn..dorum bün ik mit dat Radio vertörnt, wo se allens, wat de roodgröne Düwel will, fiern, dorum ganz un gor dorhen, wo blots noch Biller, Bökers un Leeder mien Leven regeeren. Sinnig/kummt dat/Licht op/disse Dag/warrt ohn veel/Sünnschien blieven/ warr een poor/ Reegen schrieven/ an een poor/ Frunslüüd denken/ mi een poor/ Billers schenken/ mit Lust/ den Hunger spören/ mi mit/ dat Radio/ vertörnen/ dat Land/ mutt ik/ opgeven/ vun'n Düwel/ de rood is/ un uk gröön/ wurr ik/ verdreven/ woveel/ Johren, Dage/ Stünnen an/ Leven/ hoff noch/ op'n poor/denn uk/ wenn'k/ dat eene/ wat de/ Mann to'n/ Keerl maakt/ al verlor/ lohnt't/ jede Ogenblick/ alleen för/ mi dat/ stille Glück/ vörbi(?)

Se buun een Diek

Fröhlig Wiehnachten för de Minschen un sunnerlig de, de sik noch för mien Leeders intresseeren mögen; wo lang heff ik al nix mehr postet. Warrt uk nich lichter warrn, denn ik bün offline gahn; een Telecum-Madame reep bi mi an; verköfft mi ehr ganze entertain-Paket. un so as Tukur as Kriminaal rääd ik as een Popp den Poppenspäler na; "Ja" un "Ja" un "Ja". As ik denn we'r bi Honneur weer, mien eegen Willen wedder funn, - heff ik ehr torüch betahlt - Widerruf und denn heff ik kündigt - Schluss - gifft uk een Leven ohn dat Wunnerwark un Biller- und Leederparadies, wo ik mi ümmer we'r binnen verloren heff. Vun alle Sieden nähmen se di an de Kanthaken, läsen mit un schrieven mit un vergetten di dat nich - nä, gah mi los un gah mi af. Dor heff ik mi överleggt, wat ik dat hiere Leed rinstellen much för de Paus, de ik nu maak oder wat dat Enn vun dissen Blog villicht nu is. Leed keem mi an, as wi op een plattdüütsche Versammeln in Niemünster weern; na, beten Langewiel harr'k dorbi un denn stunn de erste Reeg al op't Popier: "Se buun een Diek" - dat doon se ja nu op mien ole Insel - so'n Johrhunnert-Diek. De schall ja denn sach överall hen, in NF ; uk na Pellworm, wo disse Leed binah noch mehr henhöört. Weer midlerwiel in't Watt vör Pellworm un greep mi dor een Schar - wat ik in'n Mensing funnen heff, denn mien ganze Leven heff ik nie dat plattdütsche Woord för "Scherbe" bruukt. "Putt is twei", wurr dor seggt, dormit weer't all: na, "Mit-Die_Steine", so nöömen se op Pellworm den Wattengänger un Rungholt_Museums-Macker wiest uns de Warft vör Waldhusen - tofällig leeg denn dor ja uk wat in de Slick - een Schar vun een Putt; dorto noch dat Büld, wat ool Andreas Busch vun de Ploog-Spoor in't Watt vör Südfall maakt hett un denn hest du, wat du för een Leed bruukst - vun wegen Johrhunnert-Diek. Freu mi al dorto, wenn ik de Pellwormers dat in een poor Daag vörsingen do. Man de letzten Wöer schick ik noch na mien ole Heimat, England, wo ik in den Engländer Krog vör 120 Lüüd sungen heff, 20 weern um un bi mien Johrgang, ioo weern öller. Dat weer een Heimatavend, wo mien Leeders we'r dor weern, wo se her sünd un wo se henhören. Laat sik dat guud gahn, Lüüd, un gaht uk mol langs den Diek, as ik dat wengst in Gedanken ümmer wedder do. Hoolt sik. Se buun een Diek se meent, de heel nu 100 Johr. De hier steiht un kiekt is denn bestimmt al nich mehr dor. Wo wiet kannst sehen, maakst du een Dag de Ogen to? Wat warrt dor ween, wo ik so veel an denken do? De griese Slick de't Water över dat Land wegspöölt een wunnert sik, wo gau't sik över allens verdeelt. Wat hier mol stunn ut Holt, ut Steen, weer Minschenwark. Wat hebben se funnen? Vun'n Ploog een Spoor, vun'n Putt een Schar. Dor hangt een Koort. Se seggen, se weet, wo Rungholt liggt. Man dor's een Woord wat dat bedüüd, dat weet se nich. De Blanke Hans dat Water so ganz ohn Erbarmen wo lang, ja, kannst di holen mit dienen Minschenarm. De ole Kark wuzll hett dor preestert, wull hett bääd? De weer ja al in fröher Tieden een hillig Stääd. De hoghe Toorn Piraten hebben dor Füer leggt de geeng verloren as dat Schipp, wo'n Steen de Naam vun seggt. De kloge Minsch wat hett he hier nich allens studeert denkt sik herin wat vör de Minsch sien Tiet passeert. Een anner Land villicht sogor een Paradies achter de Kant wo du nu vun de Diek hensühst... achter de Kant wo du nu vun de Diek hensühst.

Wo fröhlig

Vun Max Jensen heff ik dat Woord övernahmen, wat de Johren duppelt tellen; he meent dat domols so, wat de Johren över 70 oder 80 duppelt tellen; man ik denk, wat dat Johren gifft, dor liggt so veel binnen, dor hest een Recht un tellen ehr duppelt, kiekst du denn sogor achteran in den Speegel, muchst binah meenen, du kunnst ehr dreefach tellen. Ehrer ik dat hiere Leed schreev, deklineer ik mi vör, wat dor an Mallöör un Sükenhaftigkeit in de Neegde oplopen is, wat dat bedüüd, wenn een nu bestrahlt warrt un wo een Trost in finden kann, wat dat villicht helpen wurr, sik inbilden, wat de Sekunn, wo dat Hart noch sleiht un de Kopp dor noch wat vun markt, so riek is in sik an Leven un jüst so veel weegen deit as dat, wat wi op lange Sicht noch vör uns hebbt oder uns inbildt, wat wi dat harrn. Wohrschienlig heff ik to veel vun de Eso-Böker studeert, man dat Leven spören döcht mehr as sik in een Leven denken. Un wat weer ik froh, keem ik vun dat Gruveln mol ganz weg. Hett ja al hulpen, wat dat Erinnern nich so een grote Rull mehr späält. Nu keem aver vundag de Naricht, wat ik in mien ole Heimat noch eenmol vun mien Erinnern snäcken warr. Dor lääst ik noch mol een poor Stremels ut mien Tüüssadüüss - Book, chott, ik wurr heesch in een Nu - dat schull ik lever laten, mutt dor doch een ganz een niegen Lex schrieven. Leed lett sik leider nich hoochladen, schull sik mit Schipper-Klaveer-Klang so'n beten na een ole Film anhören. Een annermol warrt wedder lücken. Wo fröhlig wi mol weern nu lehren wi dat Verleeren marken nu, dor is nix ganz wiß wo taag de Tiet nu is. Wat weer uns allens licht in'n Sünnschien allens lücht vör uns leeg so veel Weg dachten, allens löppt sik trecht. Un wat weern wi fröher jung so veel lückt, wat wi anfungen sorteert sik na een Leven Straten, Hüser wurr't noog för uns geven. Nu liggt't al trüch so veele Johren dor weern wi noch de doren de wi so lang al nich mehr sünd dast Ool' een as Erinnern find. Vun domols köönt wi uns vertellen wat Nieges uns le'er nich vörstellen de olen Stücken hebben wi to veel höört un vun, wat nieg is, nich noog lehrt. Arms un Hart sünd mööd vun't Holen fast dat Erinnern an een Fröher wurr een Last sik bedrägen, inbilden, wat een lebennig weer dien Huus vull Tüüg, inwändig büst du leer. Wenn't op't Enn to geiht, spöörst du wengst, du läävst de Tiet kann keen betahlen, de du hest riek is nich de, de meent, em höört de Welt. Riek is, de weet, worum he sien Leven na Sekunden tellt. T.u.M.V.I.

Snied dat Kabel dör

ik Die Freiheit des Mannes ist unantastbar, leet ik Hans Lord in een vun mien Vertellen seggen, wo dat een natürlig nich na't anner passen deit, denn dat muchen wi Lord Extras un Ober Stolzen sach geern, dat wi as Mannslüüd frie weern, na ja, aver ik nähm mi nu de Frieheit, denn dat probeer ik nu eenfach mol ut, wat't nich geiht mit een poor Saken, wat mien Leven de letzten Johren utmaakt hett, dor geeng dat denn meist dorum, wo kaam ik hier över de Runden, nich um, wat kunn ik dor noch mol ut maken, wo een ja uk Leven to seggt. Leven hett mi nu mol den Gefallen daan, dat mien Oog wedder heel warrt, süht so ut, dorum schull uk in een Oort un Wies dankbor sien un wat anners mit mien Leven opstellen un dorum snied ik dat een un anner Kabel dör, smiet den een un anner Streng weg un versöök dat, un pulen de Taue utn'anner, de mi in dat dor ole Flach fastheelen. Denk midlerwiel uk, dass ich ja auch bereits mehrfach versucht habe, die hochdeutsche Sprache zu meinem künstlerischen Medium zu machen, man jüst, wo ik de dor Wöer opschriev, mark ik, wo wiet weg de Hochspraak för mi is. Dor warrt noch veel Water de Priel langs lopen, hen un her, denn kriegt wi to sehen, wat dat lückt hett oder so vergahn warrt, as de Rook, de Hans Lord in August-Moritz sen Salon trechtsmöökt hett.

Wo ik güstern weer
dor weern de Minschen smuck
man dat Leege weer
jüst so wiet weg weer't Leven uk
dat wat ik söcht
funn'k dor nich mehr
hett nich veel döcht
nu snied ik't Kabel dör.

Wo ik güstern weer
hett so fein na mi passt
dat weer een Streng
heel'k mi sülvst mit fast.
Man de dor Lien
will ik nu nich mehr
spören, wo't is: sien frie
inied dat Kabel dör.

Geev mi een Tang
denn kniep ik to
weer al to lang
dat ik dor an denken do
geev mi torüch
wat'k so lang nich harr
een niege Richt
heel mi to lang för Narr.

Wo ik güstern weer
dor geiht't nu mit to Enn
kunn uk wat anners sien
dor mutt ik mi an wennen
kunn angahn, warrt taag
un dat ik  buten freer
liekers dat warrt waagt
ik snied dat Kabel dör..

Wo ik güstern weer
hüüt will'k dor nich mehr hen
will noch'n beten mehr
hebben, vun wat ik nich kenn.
Gifft noch to veel
wo ik noch nie nich weer
will een lütte Deel
un snied dat Kabel dör.

T.u.M. V.I.