Wenig weer't

R.B. De Saal is vull - dat heff ik vör Johr un Dag mol riemelt, un nu heff ik dat denn uk mol beläävt, uk wenn nu jüst de beiden Stöhle neben mi lerdig bleven sünd. Man dat Huus weer utverköfft, wat de Erste Mann vun't Ohnsorg-Theater dor denn uk geern loswurr; as he vör de Lüüd  wat gau över sien niege Huus snacken un uk een bet swögen dä, dor wurr't glieks lebennig in den Saal, denn de niegen Stöhle, dor kannst mit de Fööt nich ünnerkamen, scheußlig, dor wull al al eener mit de Saag dorbigahn. As he denn för den Jubilar een "Happy Birthday" anstimmen wull, geev dat sogor Rabatz bi de Olen, dat wulln se lever op Platt singen, wat de Minsch vun't Theater denn as "auf Deutsch" verstunn, denn weer't man uk guud un de Vördrag geeng fix in de Gang. Wenn wat lückt hett, een Fest oder wat anners, denn seggt de Lüüd, "dor warrt noch lang um snackt". So weer dat uk, denn de Fru an mien Siet un ik, wi harrn uns na dissen Avend veel to seggen. Kunnst een beläven, de sien "Volk" regeert, de se vun't Juxen över't Smustern hen na't Nadenken un Swiegen föhrt un de Lüüd, sien Book, aver uk dat Platt keen Tort andä. Harr uk nich na dat nadenkern un stille Book passt, wo ut vörlääst wurr. Harr sülven al een Reeg vun Sieden ut dat Book lääst, wo een Jacob Steen över dat Leven räsoneert, wat för em een Reeg vun Geschichten is, wo he nu  över de leegen Momenten in de Kinnertiet nich dat Wieterleven vergetten deit un ganz wiet weg in Irland markt, wo schöön dat Leven is. De Vördrag wiest uk de Kunst, op een Punkt hen to vertellen, uk mol wat wegtolaten un tiedig to'n Sluß to kamen. Dat Fruunbild vun de Schrievers ut Distschiland weer uk hier so'n beten egen, Mudder steiht ganz baben op't Podest, de Ex man lang nich, as dat wull so is in't Leven. Wat sä mi jüst een an't Telefun, em keek sien Mudder noch ümmer över de Schuller. Un eenig weern wi uns, Cousin an't Telefun un ik un uk de Jacob Steen in't Book uk, ja seggen to en eenfach Leven, denn nu sünd wi dor.

Mit mien nich veel Wöer
heff'k blots 'n beten
vun de Eer utmetten
in  mien eenfach Leven
wat't allens gifft
rein nich ruutkregen.

Mit mien möden Ogen
henkieken wurr'k nich wagen
föhlt toveel in mien Hart
wat dor nie mehr ruhig vun warrt.

Mit mien doofen Ohren
blots wat luut weer, mi verkloren
wo de Welt ganz liesen weer
heff'k dat mehrste nich vun höört.

Mit mien weeken Hänne
heff ik nich veel räten
vun't wenig weer't een beten
harr geern mehr, as't weer, beröhrt.

Wenig weer't
un warrt uk nich mehr veel warrn.
Wenig lehrt un heel mi veel för Narr.
Wenig weer't
man liekers woog dat swoor.
Wenig weer't
liekers weer'k 'n beten dor.

Mit mien poor Gedanken
much ik jem nu faten
bleev ümmer geern mol hangen
de em bi mi mol weern.

Ut mien poor Erinnern
will ik jem nich laten
mim op allens besinnen
nix will ik dorvun verleeren.

Wenig weer't
man kunn rein nich mehr geven
keen Vertruun in't Leven
keen Vertruun in mi.

Wenig weer't
knapp noog weer't för't Leven
un langt nich för een Leven
blots de Stünnen un Leev mit di.

Wenig weer't
man mutt ik mit utkamen
geng de sülven Bahnen
hebben mi nich wiet föhrt.

Wenig weer't
will ik mi nich för schamen
mi besinnen, in mi gahn
un föhlen, wo riek ik weer.

T.u.M.V.I.

So veele Johren (verloren)

"Wanderkonzert" - so schull dat egentlig heten, dat Wiehnachtskunzert, wat wi güstern harrn in de Jacobi-Kark, wo se sik düchtig Mögde geven, unse Musikusse, fein sungen un späält hebben. De schönste Moment weer, as dat "Laudate Dominum" vun Mozart geven wurr, so zort un fien späält un sungen, wo een sik freut, wat de Solisitin ut de 13.Johrgang so een schöne Beleevnis mit ut ehre Schooltiet in ehr Leven mitnähmen kann; denn dor geiht dat ja uk um; an dat beten Mitsingen in Bach sien Wiehnachtoratorium heff ik to'n Bispill ümmer geern we'r dacht. As dat Laudate dör de Kark sweven dä, weern se binah uk mol still un bleven eenfach sitten, de Lüüd, de sunst so däen, as weer so'n Kunzert een Wanderzirkus, wo jedereen so löppt un schaarst, as weer he bit'huus vör sien Fernseh-Apparaat. Wull toletz blots noch ruut, denn ik keem we'r in so'n Stimmung herin, as ik se ümmer hatt heff, ehrer ik na dat Huus an'n See opbraken bün. Dat wull ik jüst nich mehr hebben, uk de Unkel Dokter weer nich tofreden, as he mi sehen hett, denn wenn ik de Brill weglaat, sühst de möden Ogen un de Schadden dorto. Na dat Wiehnachtskunzert-Desaster wull ik mi bi een beten Blue Grass-Musik verhalen, aver dor weer dat nu ganz leeg vör luter Lüüd, vun de jedereen di anstötten mutt un in een Nu we'r dat ole Föhlen opkeem, wat du egentlig all blots in de Weg stahn deist. Nä, wo guud, wat ik an't Telefun güstern dreemol een feine Mundvull Snack harr un sik dor sogor eenmol dat helle Lachen vernähmen leet, wat ik denn in mien Slaap mitnahmen heff.
Mit dat Leed hier heff ik mi twee Dage lang afquäält, aver dor mutt doch mol we'r wat rin na den Blog. Schönen veerten Advent. Luja, sog i.

Weern't blots noch Dage
de mi noch blieven
oder blots Stünnen
vun ganz niege Tieden
wurr 'k ehr geern leven
dat eenfach probeeren
sik sülvst twüschen Häven
un Eer wedder spören.


Weern't blots Gedanken
sik vörstellen könen

wurr't mi al langen
vun bet'n Farven drömen
vun Blööm un Kinner
vun Singsang un Lust
heff veel to lang
rein nix dorvun wußt.

So veel Johren (verloren) nich läävt.
So veel Johren (verloren) dat Öllerngraff pläägt.

Weern't blots noch Stünnen
de ik mank jem bün
kann'k dat liekers geneten
dat'k nich alleenig hier bün
Blots eenmol ankamen
in disse Welt
nich in't Dustern ahnen
wat mi allens fählt.


So veel Johren (verloren) nix waagt
So veel Johren (verloren) nich dorna fraagt.


So veel Johren (verloren) för nix.
So veel Johren (verloren) um nix.


T.u.M.V.I.

Noch een Söten

Gönnen - dat lehr ik jüst un geiht uk ümmer beter; kummt sach dorvun, wo't nich blots beter warrt, man ehrer, wat ik dat uk wies warr; denn fröher geeng mi dat meist so, as mien Kumpel Gillus sä, "du läufst mit dem Kopp gegen den Briefkasten und fragst, wo ist die Post". Dor will ik mi nu keen Buul mehr halen un mi rechtiedig dat Gude vörtellen, wenn dat denn dor is. So as hüüt morgen fröh, wo de Tinnitus nich mehr ganz so luud piept as de annern Dage. Weer rein groff, as ik in de Marienkirch seet un dat Wiehnachtskunzert mit mien lütt Dochter anhöör. Ganz los warrst dat Schiet ja nich. Uk dat Wiehnachtsboom-Desaster heff ik engermaten överstahn, dor schull ik för den nächsten Wiehnachtsavend in Obernwohld een lütte Leed vörholen. Kummt nu aver erstmol nich dorto, denn vun güstern an bün ik platt binah blots noch Privatier, keen Optritt mehr in Sicht. Dorum mutt de Musik ja nich glieks utsetten. Heff ja uk noch dat een un anner in't Schapp liggen. So uk de Opnahm vun mien 40. Burdsdag. Dor heff ik ümmer blots dat Stück höört, wat ik mit mien Broer sungen heff: "One after nine o'nine". Verdorig, heff ik faststellt, wat hett sik mien Platt vör nu binah 20 Johr hoochdüütsch anhöört; dor bün ik in de letzten Johren doch recht wat smiediger wurrn in mien Snack, wengst bild ik mi dat in. Heff ja nu uk binah jedeen Dag Gelegenheit för een Mundvull Snack mit Liebe. Un dat letzte Gude för hüüt, denn in een Stünn mutt ik los na Arbeid, dat is mien lütte Riemelee vun hüüt morgen, harr dat Sott un gahn direktemang in so'n Oort Romeo un Julia- Ogenblick rin. Een Söten kreeg ik noch mit, se denn weg mit Rad, smuck, blond un rode Backen, he marscheert binah in de Draav na sien Auto, wat denn blots een Passat weer, wo de Leev so henfallen deit. Man worum schull ik em dat liekers nich gönnen.

Noch een Söten
noch een Söten
blots noc'n Söten
denn een Kuß.
Faten, kieken, griepen
vun allens een beten
un denn is för hüüt
mol Schluß.

Disse Ogenblick kann nich duern
op den nächsten mött wi luern
noch een Söten
noch een Söten
noch een letzten Söten
denn is Schluß.

Du un ik, wi keemen tosamen
kunn een vörher gor nich ahnen
Wiehnachtswinter ruut na Stadt
kieken. lopen, kopen wat.

Du un ik een Mundvull Snack
bi'n Punsch ganz vun alleenig klappt
so veel lachen un sik högen
un sik op'n Stutz glieks mögen.

Noch een Söten...

Du un ik, dat geeng so fix
wat vörher weer, dat tellt nu nix
wat dorna kummt, warrt anners ween
geneet mit eenmol 't niege Leven.

Du un ik nich allens op Maal
heff dien Nummer mit Vörwahl
SMS een lütte Woord
Hart is vull, heff'k lang op spoort.

Noch een Söten...

Du un ik, wat warrt dorvun?
Hebben uns faat un hebben uns funnen.
Morgen kummt een niege Dag
wo ik mi an freuen mag.

T.u.M.V.I.

Woher kummt dat Gift un Gall

Vun de velen Saken, de ik ut dat Huus an'n See mitnahmen heff, höört uk de Vöstellen, dat Giften un Truern verklöppelt sünd. Snackt annerletz mit bummelig teihn Schölers- de anner twintig weern to Stadt - um dat, wat in de School nich guud lopen hett, uk över de "bad moments". Dor keem denn doch uk mol ruut, wo de een kujoneert wurr, bit na den Direkter mußt un een weent binah, as se dor denn vun vertellt, wo se vun de Kamraden plaagt un vun den Schoolmeister keen Hülp kregen harr. Denn weer de Stünn vörbi, man een feegt mi denn na mien "bad moments". Nu mußt ik dor denn mit ruut; dat weern sach de Momenten ween, wo ik sscheußlig in de Brast weer un wild rumbölkt heff. Dor keem dat Giften ruut, man nu kunn ik mi dor uk een beten Pardon dorför geven, weer sach uk trurig ween, wat de Stünn nich leep, de jungen Lüdd sik dor nich för intresseeren muchen un de Stünn gegen de Wand leep. Lett sik natürlig uk lang nichallens mit verkloren, man de Last böört sik at lichter midlerwiel. Heff dor de ganze Wääk guud vun hatt un heff den Gruwelquäälkraam ut de Weg gahn kunnt. Schreev na een vun  mien Tanten, wat ik dat nu utholen lehren will, dat eenfache un eentallige Leven; villicht is dor denn uk dat Lück in to finnen, büst inverstahn, mit dat lütt beten, wat den Dag över passeert, un wenn't man blots so veel is, wat du as güstern an een Vörwihenachtssünnovend vun de een na de anner Laden geihst un de Priesen verglieken deist. Bemöttst de een un anner, de vun den Vörweihnachtsstress ganz möör un wild wurrn is, dat Quarken vun de Kinner un de Fru nich afstellen kann un an't leevsten we'r trüch wull na sien Hock.
Hüüt geiht noch eenmol to'n Advents-Tass Kaff na Obernwohld - bün ümmer noch verköhlt, aver will se dat Leed vun de Goos noch eenmol singen un denn uk vertellen, wat ik mi güstern een Danneboom andreihen leet, de krumm is as'n Flitzebogen, fein maakt, Ipe. Sülven schuld.



Woher kummt dat Gift un Gall
wat een erst utholen schall?
Kummt ümmer we'r un warrt nich all
weetst nich, wat'n doran maken schall.

Hört sach uk een Truer to
fraagst di blots, de Grund liggt wo.
Hört sach uk een Truer to
Sünn de schient, man warrst nich froh.

Wo kummt denn de Truer her?
Liggt in dat, wat fröher weer.
Kunn ween, dat is lang, lang her
los warrt dat dien Hart nich mehr.

Hört sach uk een Gift dorto
kummst nich överweg, piert af un to.
Hört sach uk een Gift dorto
höllt nich op un quäält di so.

Wo kunnst du een Hülp för finnen?
In dien Hart deep in di binnen
schullst di op di sülvst besinnen
kunnst villicht een Trost bi finnen.

Denn dor sitt de Truer fast
de du nu ruutlaten schallst
un hest ehr faat, begriepen schallst
een Dag böörst nich mehr de Last.

T.u.M.V.I.

Dat dörvst du mi nich andoon

Der Kriminalist - dor bün ik so'n beten Fan vun: ik seh em egentlig ganz geern; dorbi mußt du natürlig nich in de Tiss kamen, wat du em meenst, den vörnähmen Minschen oder den Keerl, den he vörstellen deit. He gefallt mi sodennig aver beter as de Preester, de he annerletz späält hett, dor weer de Kieler Kummissar beter ween, denn se aver man blots so'n beten blangenbi mitspälen leeten,. Man ehrer ik mi hier nu ganz in mien ool-niege Kiekkasten-Süük ganz verleeren do, will ik doch blots dit lütte Leed vun ehrgüstern morgen verdütschen, denn dor heff ik dat opnahmen, wat se in den Film vun Friedag wiest hebben, wo de Fru an de Siet vun een versüükte Minsch, de sik frie maken wull, dat gor nich tolaten kunn, denn, wat sä mol een B-Promi-Oolsch:"Was wird dann aus mir". Hören veelfach twee to, un dor kann ik dusend Leeder vun singen, wo taag un hart dat is, vun een Minsch oder man uk blots dat beten, wat een sik inbillen deit, lostokamen.Geiht sach Milljonen vun Lüüd nich veel anners, mutt ja uk man nich ümmer glieks um krankhaftig veel Bramien oder' t Fütern gahn, um dat dor böse Word uk mol hentorschrieven, dat geiht uk mol um nix anners an een Leev un dat Lück, wat dor mol to höört. Wull ja egentlig den Film nich sehen, de schöne Iris B. wurr mi meist to veel, man hett liekers lohnt, denn geeng doch ünner de Huut, wenn du sühst, dat Hen un Her vun Wöer, de man doch nich helpen to verklaren, wat dat in't Leven gude Johren gifft un denn een Dag dat Lück verloren is un de Kummer blifft un sik in keen Wien un keen Lüttdeernkamer versupen oder vergetten lett.

Dat dörvst du mi nich andoon
dat kannst du so nich meenen
du kannst doch nich so weggahn
un laten mi alleen.

Dat dörvst du mi nich andoon
wi hebben doch so veel schafft
kannst nich eenfach weggahn
so doon, as weerst vun af.

Wo kannst du dat denn glöven
du keemst alleen torecht
dat geev een anner Leven
du geengst dien egen Weg.
Wo kannsrt du denn glöven
du weerst een Dag we'r frie
dat gifft doch keen Leven ohne mi.

Dat kannst du mi nich andoon
du höllst di sülvst för Narr
du kannst nich eenfach ruutgahn
wat schall denn vun mi warrn.
Dat kannst du mi nich andoon
doon as wenn nix weer.
Dat Hiere noch gau dörstahn
denn strieten wi nich mehr.

Du kannst doch nich so doon
tellt wat güstern weer nich mehr
een Verwohren wurr nich lohnen
du wull dat allens nich mehr.

Du kannst doch nich so doon
as geeng dat ohne mi
wo schull sik een Leven lohnen ohne di.

T.u.M.V.I.

Much geern slapen

Hüüt morgen wull ik al dat dor Leed rinstellen, denn de letzten Dage heff ik so möde Schuuren, scheußlig, sach uk een vun de Grünne, worum dat hier in de letzte Tiet so weenig blogt. Is al een Leed vun vör ganz veele Johren, heff ik al mol "unplöged" opnahmen in dat Fool's Woodstudio in Ditschiland; na ja, villicht spääl ik dat nochmol op Platte in, dorum kummt dat hier blots mit de Wöer herin. Is ja uk een Leed vun de ole Tiet, as dat mit dat wenig Slaap een grote Last för mi weer, dat geiht nu wedder, man mööd bün ik liekers; hett de Fru an mien Siet mi verdüütscht, na dat Huus an'n See weer ik noch nich bi Normalnull ankamen. Weer ja uk groot an't Jammern, denn an't levsten wurr ik den ganzen Dag bi't Huus blieven, de Utsicht op een Optritt kann mi nu rein gor nich recht locken. De Slepperie vun de Anlaag, dat Fohren Hen un Her un denn de ewig Sorg, wat för Leeder ik denn spälen schall. Scheußlig is uk, dat ik bang bün, dor sitt een in't Publikum, de hett de Leeder al mol höört un de schall dat doch nich keef warrn bi mi. Helpt nix, morgen avend geiht ruut na de schöne Lauenbörger Kant, un ditmol heff ik sogor dat Book wengst to't Ankieken mit; een Unikum, denn se hebben dat mit dat Papier verkehrtrum druckt. Kunnst binah meenen, Murphy harr dor de Fingers twischen. Midlerwiel sünd dor bummelig 70 Stück op denWeg bröcht wurrn na den Verlag. Dor gahn bummelig 30 as Geschinke weg un de Rest wöllt wi denn verköfft kriegen. Dor maak ik mi nu rein gor keen Illuschion. Dor helpt uk keen Rezenschion to'n Bispill in'n Quickborn oder annerwegens. Dat Verkopen is taag, wenn du nich in't Radio to hören oder in de Flimmerkiste to bekieken büst. Heff de erste Book na een ool Caballero ut de Nordstrander Dage hensleppt. De een un anner warrt dor sach in blädern; an ehr Plattdüütsch warrt nich liggen, man de mehrsten sünd dat Läsen vun dat Plattdüütsche nich wennt; dat is jüst för Plattdütschen gor nich so licht.


Much geern slapen
bün so mööd.
Stünnenlang waken
in mien Bett.
Dreih mi hen
dreih mi her
denk, wat fröher weer.

Disse Nach de warrt we'r lang
dusend Saken in de Gang.
Segg, wenn is dat denn mol al
weet nich, at ik maken schall.

Wo büst du
hüüt nacht?
Wo liggst du
hüüt nacht?
Is dien Bett uk warm?
Segg, wull höllt di
in sien Arm?
Wo büst du
hüüt nach?
Wo liggst du
hüüt nacht?
Büst du al to Bett?
Much geern weten
wo du sleppst.

Waag höllt buten in de Straat
Nahwer kummt torüch we'r tämlig laat.
He is ünnerwegens
he hett wat vun't Leven.

Achter't Finster warrt dat hell
de erste Vagel hett sik meldt.
Legg dat Küssen över mien Kopp
segg, wenn höllt dat denn mol op?


Wo büst du
hüüt nacht?
Wo liggst du
hüüt nacht?
Is dien Bett uk warm?
Segg, wull höllt di
in sien Arm?
Wo büst du
hüüt nach?
Wo büst du
hüüt nacht?
Büst du al to Bett?
Much geern weten wo du sleppst.

T.u.M.V.I.

Is gediegen

Gediegen is dat seker, worum mi so velen Leeder ankamen sünd, wenn ik ünnerwegens weer; dat hiere keeg ik man jüst un jüst so techt, as ik vun den Hauptbahnhoff na Reeperbahn mit de S-Bahn ünnerwegens weer. Weer ave uk gediegen, dat Hamborg een mit Sünnschien opnahmen hett, wo de ole Giebelstadt so ganz un gor in Daak afsapen weer. Sunst hest du an de Elv ehrer mol Rägen un slechte Wä'er, man dat is ja uk so'n apartig Harvst ohn een Druppen Rägen. Hett sach we'r wat to bedüden, dor mötten de Apokalyptikers we'r den Ünnergang besingen. Dor weer mi aver verleden Sünndag gor nich na to Moot, denn för een poor bunte un fröhlig Biller un Saken ut een grote Stadt, dor geiht mi ümmer dat Hart för op. Sünnerlig wenn Du an dat Avendsünnschien-Haven-Lichter-Fest denken deist, wat du dor jeden Dag baden kriggst. Dor kunn leider de Kunst nich gegenan kamen, de se dor an de Elv utstellt un verköfft hebben. Funn man binah gor nix, wat mi so gefull, dat ik dat mit na Huus nähmen wullt harr bit op dat Kinnerogen-Bild vun een Künstlerfru vun Peerknippel, wat man blots wenig Euro bi so'n Auktschoon inspäält hett. Kunnst aver uk lehren bi den Herrn, de dat "zum ersten, zum zweiten" dördeklineer, wat een dat annern uk gönnen schall, wenn se de Kunst för wenig Gruschens mitnähmen könen. Is so för uns alltomaal, köfft warrt dor lang nich so veel un dull, as wi uns dat vörstellen un wi produzeeren. Keem mi ümmer al so vör, wat wi midlerwiel mehr Musikers as Striekers sünd, mehr Lüüd wat henstellen as Lüüd, de dat noch vertehren könen.

Is gediegen
de grote Stadt
de kenn ik sunst mit Rägen.
Is gediegen
wat de grote Stadt
sik hüüt in Sünnschien aalt.

Mag ik lieden
de grote Stadt
de velen Lüüd
bunten Biller wiet un siet.
Is gediegen
mag ik lieden
de grote Stadt
an'n Sünnschiendag.

So veel Sieden
hett dat Leven
so veel Minschen, so veel Städen.
So veel Sieden
hett nich geven
op dat Land dat ole Leven.

Mag ik lieden
wat dat hier un dor allens gifft
mag ik lieden wat för een as mi
hier över blifft.
Is gediegen
Mag ik lieden
dat vele Leven
an een Sünnschiendag.

Gau opschrieven
junge Fru dor in de S-Bahn
mit ehr Rad.
Gau opschrieven
smuck süht se ut
paßt mit ehr Oort fein in de Stadt.

Mag ik lieden
man weten warrt se dat sach nich
mag ik lieden so as't is
bleev blots Tiet för een Gedicht.

Is gediegen
mag ik lieden
all de smucken Fruuns
an dissen Sünnschiendag.

T.u.M.V.I.