Kannst mi gau mol

Kanst mi gau mol in den Arm nähmen
gor nich lang, man blots mol so?
Much mol bi een Minsch ganz neeg ween
weil ik dat gau mol bruken do.

Kannst mi gau wat liesen seggen
villicht man blots een, twee, dree Wöer?
Müßt t lang to veel drägen
Knaken flau, dat Hart ganz möör.

Kannst mi ruhig de Tranen drögen
schull't so wiet kamen, dat ik ween.
Mi's nich na Juxen un na Högen
dorför weer'k to lang alleen.

Kannst uk ruhig mien Hand anfaten
hett keen Knööf un is ganz week.
Mi eenfach een beten laten
so'n bet benaut un flau un bleek.

Kannst mi ruhig een beten warmen
dat warrt nu sinnig koolt, ik freer.
Bruuk een Hart un bet Erbarmen
fohrt lang ö'r'n gräsig swarte Meer.

Kannst mi eenfach n'beten utholen
dat ik hüüt bün, de ik bün.
Will mi nich mehr blots dat utmalen
dat ik Trost bi'n anner finn.

T.u.M.V.I.

Ja, ik heff dat bruukt

Du brauchst das - wurr mi mol bedüüd un de Stimm, de dorto de Wöer hören leet, weer nich dör un dör fründlig. Na und, anner Lüüd bruukt anner Saken; mi weer dat nu mol de Musik, wenn de Dokter nu sogor meent, ik harr mien Kunst "mißbraucht", dor mutt ik sach noch mol nahaken, dat Leven un de Klang, de dor to höört, dat paßt nich ümmer ganz un gor tosamen. Wenn de Musik hulpen hett, denn laat ehr klingen. Harr ik mien lütt Book op düütsch schreven, wußt ik uk, wo dat Book heeten kunn: Auf die Musik war immer Verlaß.

Ja, ik heff dat bruukt
dat singen för de Lüüd.
Ja, dat heff ik bruukt
mol ganz luut vun Tiet to Tiet.

Un schön weer't för mi uk
dat Stahn  in't helle Licht.
Weer froh, keem so mol ruut
wo sunst blots Plünnenkraam liggt.

Ja, ik heff dat bruukt
so keem ik mol ruut
ut de Kummerstuuv.
Ja, ik heff dat bruukt.

Ja, ik dä dat geern
een poor Stücken hier to singen
vun een smucke Deern
un bi de wurr ik geern liggen.

Ja, ik hört dat geern
dat Lachen vun de Lüüd
ik ünnerhoolt se
un wi harrn een feine Tiet.

Ja, weer de Musik
maakt mi to een anner Minsch.
Weer nich mehr stumm un schuu
Nä, ik dä, wat ik mi wünsch.

Ja, ik weer een Held
wengst in so'n lütt Rebeet.
Stücken noch vertellt
wo keeneen sunst vun weet.

Ja, ik heff dat mucht
mi vör annern dick to doon.
Weer oft mehr as genoog
de mehrsten kennt de Stücken schon.

Ja, ik heff dat bruukt.
Wat schall ik mi geneeren.
Annern doon dat uk
harrn sunst nix to verleeren.

Weer sach anners kamen
harr'k een anner Leven hatt
nich so veel alleen
Jux un Frünne satt.

Weer sach anners kamen
man kunn nich anners ween
Leven nähm de Bahn
weer sunst verloren un alleen.

T,u.M.V.I.

Vergetten warrt nich gahn

Dat Bremslicht geeng nich mehr, bedüüd mi de Herr, de mi an de Ampel anheel; vielen Dank für den Hinweis - de Radar harr uk keen Chanx, een fründlig Minsch blinkt de Lüüd ja doch rechtiedig an, Licht wurr gau repareert, aver wat weer dat för een Leven, wenn dat Raden un Toseggen so eenfach weer as dat beten wat ik dor to beschicken un bedenken harr.Man heff hüüt aver uk
egentlig - toeerst noch ganz alleen - grote Steens anhaben un dalleggt, bit denn een anreep un hulpen hett; we'r een Last vun de Schullern oder vun't Hart nahmen.
So kunn dat wietergahn, man dor kamen de Momenten, de nich to vergetten sind un de ik nu aver anners läsen do as in de Tiet vör de Dage in  dat Huus an'n See. Hüüt vertellt een wat vun een "Gulden Käfig", wo em de Luft afknepen wurr; so kann dat uk gahn, nu riet de ín oder krieg em verköfft. Dat kunn mit een Bungalow ut de 50er Johren wat lichter gahn.


Vergetten warrt nich gahn
Huus blifft'n Tietlang stahn
uk wenn dor nu anner Lüüd in wahnen
un schull ehr dat uk bekamen
vergetten warrt nich gahn
man du warrst dor nich mehr kamen.

De Steens dor mit de Naams
de op den Karkhoff stahn
wo de olen Wiever gahn
ehrer se dor to liggen kamen
vergetten warr't nich gahn
man will dor nich mehr vör stahn.

De olen Biller swart, witt, gries
wo de Tiet infroren is
un jedereen sien Tähne wiest
as wenn dat Leven vull Sünnschien is
vergetten warrt nich gahn
man bekieken nich mehr lohnen.

De ole Mütz de över bleev
vun een kinnerhaftig Leev
wo dat doch nich veel för geev
umsunst sik sehnen, dat wurr keef
vergetten warrt nich gahn
man ik heff dat överstahn.

All de Straten un de Hüüs
wo du nix Smuckes mehr in sühst
de Hoff liggt still un is ganz wüst
Jungsparadies adüüss, adüüss
vergetten warrt nich gahn
Welt is eenfach wietergahn.

Blots in de Häven, Wulkenwind
un'n poor Momenten mit een Fründ
wo een de letzte Grund
för een Erinnern noch in find
vergetten warrt nich gahn
de Rest laat ik nich verkamen.

Dat ole Hart dat is uttehrt
sik gegen jede Insicht wehrt
wat een dor dacht, dat weer verkehrt
man nu heff ik dor ut lehrt:
Vergetten warrt nich gahn
man een lütte Stück bet wieter kamen..

T.u.M.V.I.

Sehg een gulden Hart

Sehg hüüt wunnerboor Farven - weer in dat lütt Museum vun de Voss-Stadt, dor weer regelrecht wat los för een Mittwuch-Nameddag. Dor hungen de Biller vun Fußmann, de he vun Sylt bit Gelting mit Pastell un Öl-satt maalt hett. Süht so eenfach ut, man bit du dor hen kamen kannst - Meisterarbeid. Geeng noch ganz na baben in dat Museum un keek mi dat Glas an, wat se dor maakt hebben, man dor kaam ik nich so ran, so smuck un fien dat weer. Denn schumpelt ik na Huus, weer so'n bet mööd vör de Tiet, harr mol een Breef schreven, as ik em sach nie we'r schrieven warr, denn so velen lopen in een Leven nich op, de den Weg mit di so wiet gahn sünd. Geeng in den Breef um een Novell vun Albert Camus, de heet "La pierre qui pousse" is vun een Steen, de ümmer swörer warrt, bit een denn kummt un nimmt em di af oder leggt di wengst mol de Hand op de Schuller un will di stütten. Dat is so'n Moment in de Bökerwelt, de ik nich mehr los warr. De mi kennt, weet uk worum. Is Tiet för Biller, uk wenn dat annern sünd as de vun Fußmann. Dor is dat Büld vun een lütt Vagel, de sik op een Graffsteen sett oder een Häven, de dor op eenmol opgeiht un lett een Sünnschienstrahl dorhen fallen, wo een jüst is to wüden un to graven. Vörgüstern keem mi disse Bild hier an vun een runde gulden Ding mit Döken un Bulen, kunn een Hart ween sien.

Sehg een gulden Hart
mit ganz veel Döken.
Heel maken will'k mol versöken.
Wat dat Hart wull bruukt
jüst as de Minschen uk?
Leev un Hänne
de dat in sik holen
villicht warrt we'r glatt un schier
ganz ohne Folten.

Sehg een giulden Hart
fraagt, weer dat mien
oder wurr dat vun een anner sien.
Hett uk een anner vör mi hatt
un heff ik uk sach wat
vun un will mi dat erholen
ohn mit mien Leven to betahlen.

Sehg een gulden Hart
mol in dien Hänne
de ersten Johren vun de Leev
noch lang wiet vör dat Enne.
Hett uns beide warmt
as wi uns domols harrn.
Een Dahg heel dat Hart niech mehr
as wenn dat nich mehr gulden weer.

Sehg een gulden Hart
wat al mien Vadder harr
wurr em doch nich lohnt
un wurr keen beten schoont.
Funn de Weg na em eenst nich
nu weet ik, wo dat an liggt
dat mien egen  Hart
so wenig Guld för annern harr.

Legg dat gulden Hart
ganz still alleen we'r op't Podest
villicht uk dorhen kamen warrst
Dat ik dat wies mol för den Rest.
dat ik't heff, dat heff ik wußt
man nich, wo' t bruken schullst
Nu kaam'k dormit an't Licht
hoff, dat wiest een Minsch de Richt.

T.u.M.V.I.

Himmel un Eer

Dat hett sach gediegen utsehen, as de lütt Dichter to seet mit fleegen Fedder un schrieven sien lütt Lex, as de wunnerboor lüchten Morgensünn över den See wedder een Fest för de Ogen geven hett. Weer't man nich so swoor, noch Wöer to finnen, wo een de Sünn överghaupt mit meenen kann. Löppt veel op Wöer ruut, ik lehr se utspreken un dat Itholen, se to hören. Nich all de doren Wöer doon mi guud; de liggen deelwies as Wackersteen, de keen Wulf in de Welt verdauen kunn, vör mi op den Disch. Dor stah ik denn dor un kann mi de Tähn dor an utbieten, wenn de Dokter se gau mol bi mi aflaad hett. Anner Wöer sünd as dat vör de lüchten Füerball dor an'n Häven veel to flau un week, dat se dat wat dor achter stahn kunn, dat Lengen vun een Minsch na Leev to'n Bispill, utdrücken kunnen.
So blifft dat hüüt bi een lütt Wöer-Danz um "Himmel un Eer.


Himmel un Eer
un wo bün ik?
Gah still un pedd
man wo gah ik?
Na baben, na nerren
wohen ik kiek
ganz alleen in de Merren:
wo bün ik?

Mann un Fru
wo bün ik?
Ik un du
wo bliev ik?
Se un he
stah un kiek
ganz alleen vör mi
dor bün ik.

Guud un leeg
wat dä ik?
Wat een seggt
wat segg ik?
Dit un dat
ja un nä
wat ik sä
wat dä ik?

Wiet un neeg
wo bün ik?
Lagen un wohr
wat glööv ik?
Dood un Leven
Schaam un Schuld
wat heff ik daan
wat heff ik wullt?

T.u.M.V.I.

In't Huus an'n See

Adrenalin - egentlig heff ik dor nie nich so veel op acht; man in disse Daag, dor is de Produktschoon in de Högde gahn; mi keem't so vör, as wurr mien Chef mi de ganze Dag achterna lopen un sik bekieken, wat ik dor bi de Arbeid maak un mi dorbi mit een gnatterig Gesicht ankieken. Oder kunnst seggen, jede Dag Examen mit de Fragens, warr ik dat schaffen oder is dat denn doch to swoor, heff ik we'r dat Falsche lehrt oder seggt. Dat nich blots över 45 Minuten, nä, dat geiht stünnenlang, dagelang - sodennig tehrt de Tiet, in de ik bün, gewaltig ut. Dorum is dat denn uk so, dat de Dokter di seggt, dat du krank büst, wo een Plattdütsche blots "krank spälen" to seggt. Liekers is dor noch een grote Ünnerscheed to dat Krankspälen, wat ik kenn, dat is dat een hier nich alleenig bi is. Woveel du lehrst vun de annern, de du reschpekteerst, denn bit een na dat Huus hier an den See kummt, hett he al Stücken achter sik, dor is he oder se al düchtig vörher in de Knee gahn. Schull natürlig noch een beten mehr mit de Minschen hier snacken, aver dor heff ik ja nich Tiet to. Kannst uk sehen, wo eenigen vun de Kollegens op de een un anner Oort een beten mehr opfallen as de annern. Fröher bün ik dor ja uk vörweg lopen, dat Brösen, Swögen, Braschen, Scharsen, dor weer ik Baaskeerl, nu bün ik still wurrn. Höör een beten hier, kiek een beten dor un schriev mien lütte Stücken.


In't Huus an'n See
dor sünd so veel Geschichten.
De warrn vertellt
vun de Minschen, de kamen.
Jedeen kann sien egen berichten
wenn em de Wöer
för dat överhaupt kamen.

In't Huus an'n See
dor sitten de Dokters
un hören ehr to
de Minschen, de kamen.
Wunner verspräken
sich sach blots de doren
de noch weten
wat dor för Sorgen achter stecken.

In't Huus an'n See
bün ik nu kamen.
In't Huus an'n See
vertell ik mien Leven.
Ut't Huus an'n See
dor will ik we'r ruutgahn
hoff dat vun fröher
deit denn nich mehr so weh.

In't Huus an'n See
dor kannst di verpusten
na all dat Gejachter
vun Minschen, de kamen.
Jedeen hett wat in sik, dat's duster
dor kaam nu achter
geiht gediegene Bahnen.

In't Huus an'n See
dor versöcht se to helpen
de nich wieter könen
mang de Minschen, de kamen.
Nich allens köönt se minnern
villicht n'bet linnern
dat se find niege Bahnen.

T.u.M.V.I.

Dor is een Licht

Sittst över dien lütt Book un spintiseerst di we'r n' Grund för een Gedicht heran. Dat AB(C), wat ik ut mien groten Finstern seh, heff ik nu al in dree Dage dördeklineert, aver so gau bün ik nich dor vun mien Riemelkunst af to kriegen. Hüüt weern de lütten grönen Männers mit Knippels op de Loop, wat ja Nordic Walking to seggt warrt; een lütt Fru sä, se maakt dor nich mit, de Knippesl, dor wurrn ehr to veel Miegemcken mit doothaut, na, wenn dat man de Grund weer. Aver hest ja licht mol een Saak, de di opstöten deit, dat dor nix nakummt. Ik bün ja ganz un gor nich so. Dat is blots, dat ik keen Bade-Pantüffeln, Badebüxen, Swemmbäders, Sport-Montuuren, Gymnasiastik-Disco-Musik, Turnhallen-Rook afkann. Wat sä mien Nahwer jüst, mußt blots töven, denn kummt dat Leven na di, wat du dat nu lieden kannst oder nich.


Dor is een Licht
in disse Nacht
wiest di de Richt
vörschreven sach
wenn wat mallöört
wenn't mol passeert
nich lang överleggen
sunst löppst verkehrt.

De Mann op't Schild
is op de Loop
he hett dat hild
he is in Not
villicht dat't brennt
he weet, wohen
keen Tiet to överleggen
wenn eener rennt.

Schild is gröön
is allen bekannt
hest al veel sehen
in Stadt un Land
de Füerwehr
de schrifft dat vör
bruukst sülvst nich överleggen
worum, wennehr.

Dat Schild un ik
in disse Nacht
bruuk uk een Richt
ganz veel an dacht
weer op de Loop
harr dat so hild
mit Överleggen mien Not
as de Mann op dat Schild.

T.u.M.V.I.