As't eenmol weer

Dat geiht ja nu rein gor nich - man in disse Leed, dor geev dat een Riemel "bün nu Hartz veer", aver so maakst dat denn ganz un gor to'n Kitschkramerie, wenn du in dien warme Lempel-Stuuvsittst uneen  kommodig Leven föhrst un dat Jammern för annern övernähmen wullt, man dor heff ik een to grote "Anti-Correctness"-Gen in mi, dor kummt al nix na. Liekers hett dat jedeen vun uns beläven mußt, wat he nich mehr dorto hen deit, is dat bi'n Football, wat du nich mehr in de Erste oder Tweete mitspälen schallst un froh ween kannst, wat se di bi de Ole Herren noch bruken; ik vergett nie, wo junge Keerls eenmol mit de Ogen rullt hebben, as ik versöcht, so'n beten op to Date to ween, dat hett dor denn ja wull rein gor nich lückt. Bün dorum uk lever een annern Weg gahn un dat weer de hen na een "Fröher", wat dat sodennig wohrschienlig gor nich geven hett, man weil ik dor ümmer so veel vun erinnert, kunn ik mi dor denn wat op inbilden. Mußt denn ja uk nödig mol een Oldtimer fohren. Een Porsche, as dat dor lütt Ding, wat hier op de Siet liggt, ja nu egentlig gor nich. Dor weer mi ümmer veel to veel "Volkswagen" binnen. Man de Jung will een hebben.Schall he dormit glücklig warrn. Mi reckt dat denn ja al, wenn'k tofreden bün, un dat kunn ik hüüt op duppelte Oort un Wies, as ik de Tüügnisse bekeek, de de Kinner na Huus bröcht hebben. Wenn ehr dat doch man blots een beten mehr egaal weer, wat de annern dor nu an Eensen hebben, aver löppt ja ümmer op't Verglieken ruut, schännst di sodennig ganz veel ut un kannst di an nix richtig freuen. As't eenmol weer, warrt dat nich mehr.

Ik harr een Hus
ik harr een Waag
ik harr'n Antog
Hemd mit witte Kraag
bruuk ik nich mehr
as't eenmol weer
is lang, lang her
warrt dat nix mehr.

Sitt vör de Dören
vun een Büro
ik mußt dat lehren
wat't gifft un wo
harr geern mehr
as't eenmol weer
is lang, lang her
warrt nu nix mehr.

Fraag mi noch
heff'k een Gesicht
in't deepe Loch
wo ik in ligg
dat heff'k kapeert
as't eenmol weer
is lang, lang her
warrt dat nix mehr.

De annern
de sünd merrenmang
för mi heet keen Arbeid mehr
al veel to lang.

Ik weer mol baben
nu warr ik pedd
jammern verbaden
ik do't nich we'r
lohnt nich mehr
so as dat weer
is lang, lang her
warrt dat nix mehr.

Wat helpt de Spriet
dat Nikotin
gegen de Tiet
mien gröttste Fiend
kann gor nich mehr
so as dat weer
is lang, lang her
warrt dat nich mehr.

Wo sünd de annern
wo bün ik
wat helpt dat Jammern
ik heff mi schickt.

Sitt in mien Stuuv
dat Fernsehen löppt
gah nich mehr ruut
de annern köönt
ik will't nich mehr
as't eenmol weer
al lang, lang her
warrt dat nix mehr.

T.u.M.V.I.

Ganz fröh in de Morgen

De Dag hüüt un disse Leed krieg in nich verklöppelt, hüüt weer't een herrlig Sünnschienwä'er mit een koole dröge Wind, de uns över de Strand vun Gröms schaben hett, wo wi düchtig gegen de oplopen Wellen anbölken mußten; an't Enn vun disse Namiddag swögten wi vun een herrlig Mundvull Snack, Eten, Wind un uk een beten vun den Grömser Sand, den wi mit een Tass Kaff ut de Tähne spöölt hebben. Een Dag so'n beten utlehnt ut de Tiet, wo wi sunst ja mehr för annern wat doon mötten as för uns sülven. Dat Leed kreeg ik bi't Blädern in een vun mien Heften faat. Dor weer dat een Sündagmorgen, in Hamborg, wo een fröh waken warrn kann, wenn de Keerls na'n Fischmarkt henschumpeln un sik mit ehr Bölken graleeren, wat noch lang nich an't Utdunen to denken is. Wunnerst di över de Vagel, de gegen de Küll mit een lütte Sing un Sang quinquileert un öövst al mol dat Dichten un so hebben de hieren Wöer denn hier herin funnen, uk wenn dor een beten an to flickschostern weer, wat ik egentlig nich so geern do. Paris Romance heet de Schipperklaveer-Klang vun mien Pianola; Chott, dor fallt mi in, wo geern ik dat höört heff, wenn Grace Jones dör den Rägen vun Paris ünnerwegens weer. Heff ehr domols sehen in Buttstedt sien Fernsehstuuv, gewaltig, un Minüsterpräsident Bahlsen sitt in't Publikum un kiekt sik de Ogen ut den Kopp. Kunnst jüst so wenig verklöppeln de beiden as dat Leed un dissen Dag..

Vagel singt
fröh an'n Morgen
as maakt de Winter
un Küll keen Sorgen
Vagel is
hier in de Neeg
as weer de Tiet
mol wedder ut de Reeg.

Een Meew, de schriggt
över mi baben.
Wind, de driggt
ehr na den Haven.
röver na'n Schipp
so herrlig un witt
nimmt mi  bestimmt
wedder nich mit.

Mannslüüd bölkt
duun vun den Avend
wat kost de Welt
hebben sik övernahmen
vör't Alleen-Ween bang
Utdunen duert sach wedder
orig lang.

Water bruddelt
bit dat kaakt
an'n Sündagmorgen
Kaffe  maakt
vun een de
still sinneert
wowenig in
sien Leven passeert.

T.u.M.V.I.

Noch is he dor

Keem mi an, dit Leed, as ik vun de Tankstell na Huus fohrt un an de Familie vun mien Kolleeg dacht, de wi in een poor Stünnen na Jens-Jehann sien Kamp bringen warrn. Dor fullen mi de Wöer in, de ik in so een Stünn vun Afscheednähmen höört heff. Dor heff ik dat denn glieks to Papier bröcht. Een slechte Nacht liggt achter mi, een swore Dag vörut, hett sach dat een mit dat anner to kriegen. Wunnert mi sülvst, wo dat in dat Leed vun "he" na "du" geeng, aver so is dat nu mol, över dat Sik-Rindenken in een anner kummst ümmer we'r na di sülven.

Noch is he hier
noch is he dor
an Stünnen un Minuten
blieven noch een poor.
Noch is he dor
is noch nich gahn
sien Aten un Hart
bleven noch nich stahn.
Man wi sitten vull Bangween un Truer, wat kummt
un wi weet., sünd alleen, wenn't sowiet kummt.
Man noch is he hier
noch is he dor
bald heet't laten los un anners verwohren.

Noch liggt he hier
alleen in sien Bett
de Dokters, de Lüüd
se däen, wat se köönt.
De Druppen, de fallt
de nähmen di de Angst
man in een poor Stünnen
un Minuten büst mit langs.
Un wi sitten, snacken ruhig över een Tiet
de nie wedder kummt
liggt torüch al so wiet
un wi sitten un luern
dat't to Enn geiht sik quälen
man weeten un truern
du warrst uns so fählen.

Noch büst du hier
noch büst du dor
wat helpt dat Vörräken
so wenig un so veele Johren.
Wi weet, wi warrt leven un mött wieter gahn
man een Lengen kunn't geven
di natokamen.
Un buten de Welt is dat jüst ennerlei
wat hier dat Leven vun een Minschen vergeiht.
De Sünn will sik wiesen
de Wind böig weihen
de Köster an'n Karktorn
de Klock wieter dreihen.

Noch is he hier
noch is he dor
ik höör dien Liebe seggen
disse eenfache Woord.
Se geiht mit ehr Hand
nochmol langs dien Kopp
disse Nach
hest noch schafft
de Sünn geiht glieks op.

T.u.M:V.I.

Keen Getier

So, nu heff ik wedder de ole Maakoort in de Gang, denn de dor liesen un afsnäden MP3-Dinger, dat hett mi nich so behaagt, nu stell ik mien lütt Kamera op een ole Stativ un film mi wat to mien lüttjen Leeders. Dat hiere heff ik denn mol in een grote Bunk vun Papieren funnen, heff ik mi sach utklabüstert, as ik Langewiel harr un vörn een bi to preestern weer. Leed fählt ja uk egentlig een Bridge, wat dat dore Middelstück is, wat een Leed egentlig erst to'n Song maken deit, man dat weer mi denn doch een beten veel för dissen Avend, wo ik man noch een poor Wöer dorto henkliert heff - keen Getier sotoseggen. Is ja man uk noch to fröh un singen een Winter achteran, de ja uk nich so ganz weet, wat he will un uns denn, wenn wi Fröhjohr un Ostern fiern wöllt, sach de Küll un Snee noch gau um de Ohren hauen warrt. Wöllt wi uns nich um tieren, uk op't Bild de Rosen vun disse Wuchenenn hebben nix döcht. Güstern sehg dat noch na "Blumenpracht" ut, wat mi güstern een beten spitz bedüüd wurr, man de Rosen sünd al mumifizeert, heff se so sach al köfft op den Brink, wo de feinen Lüüd vun de Giebelstadt sik Herrligkeiten düer inkopen un ik mi vun de Marktbeschickers ümmer we'r anschieten laat. Dor kummt denn dat ole Gift wedder hooch un ik denk mi trüch in de Tiet, as ik as lütt Jung ümmer de Eckstücken vun  den Kääs kreeg un mi dor tohuus noch för cujoneeren laten mußt. Man ik will mi nich mehr tieren - "Loslassen" ist das Stichwort.. Söök in dat, wat hüüt begäng weer, na'n beten, wat dat Fastholen lohnt un kann rein gor nix finnen. Villicht noch de lütte Rääd vun een junge Kolleeg, de nu dörtig wurrn is un sä, wat se dor knapp över trechtkeem, wat ik nu jüst so een lange Tiet, dörtig Johr op düütsch geseggt, in unse Arbeidsstää afretten harr un sodennig uk wat fiern wull. Dor sä doch een anner, "das ist ja gruselig". Wohrschienlig hett he mien dörtig Johr meent un nich de vun de lütt Fru. Keen Pietät..

Maak dat Finster apen 

Wind un Luft rinlaten 

binnen's so veel Stoff 

in de Plünnenkraam, dat is groff.

Laat de Sünn man schienen

warrt nich ewig sien

denn de Dag, de is we'r kort

un de Avend vör de Poort.

Ammer, Dook un bet' Water

un een lütt Stünn later

is we'r allens schier

wat schall denn dat Getier.

Winter hett uns lang noog quäält

dat's de Sünn de fählt

dorum hooch un dorum ruut

na de Kroog, dor singt wi luut.

Een Glas Beer, een Madame

un de haal ik na mi ran

un is se smuck un schier

gifft dat keen Getier.

Sik poor niege Steveln kopen

in de olen nich wieter lopen

böög af un hah nan Putz

kunn ween, wat dat noch nutzt.

Ruut ut't Schapp een niege Hemd

büst de Farv rein nich mehr wennt

dat Parföng, wat uk fein rüükt

un denn büst we'r smuck un püük.

Dat Alleen-Ween maakt uns möör

nu nähmt wi uns wat anners vör

Dat Leven, dat warrt fiert

dorum gifft dat keen Getier.

T.u.M.V.I.

Stille Gedanken un Wöer

Dat ruhige eenfache Leven - gifft Dage, dor blifft een uk gor nich veel anners wat över, denn wo schull een in so'n Rägen un Wind ruutgahn na Stadt oder na't Water? Dat weer to gräsig - un nu, wo dat ruhig wurrn is, is't to laat, de lütt Waag is jüst na Hamborg afrauscht un disse lütte Leed sing ik em achterna, natürlig nich de Waag, sunnern de, de dor binnen an't Stüer sitt un hoffentlig guud na Huus kamen warrt. Wedder gahn Saken mit op de Reis, wo ik mi al lang harr vun lösen schullt, aver dat ööv ik ja nu jüst un so geiht dat man uk peu à peu. Uk dat Utholen lehr ik ümmer beter, wat annern könen un sünnerlig uk dusendmol beter könen as ik, un dat weer uk de schöne Stünn, de een hett, wenn he oder se sik I.M. ehr Nach ankieken deit, wo de Fernseh-Caballeros ja regelrecht Rabbatz maken doon, de reinste Kultfabrik, kunnst binah seggen, un de Fanclub is ja man nich jüst lütt, sunst kunnst sach nich glieks allens nochmol in't Internet bekieken, as wi dat güstern däen. Man erst hebben wi uns vertellt, wat wi dor allens höört un lehrt hebben. Is ja uk egentlig een ganz gewaltig Ünnerscheed, wenn een I.M. ehren Umgang mit de Talkies un de Muskanten gewohr warrt. Mit de een geiht mehrstendeels blots um ehr lüttjes Een un Alles, bi de Muskanten geiht dat um ehr Leeder un de könen richtig schöön ween, as R.C. sien "Moment" oder Maxim sien Leed vun "sien Wöer". Kriggst Lust un maken sülven we'r wat. Heff mi man aver uk noch gau över T.M. sien "Tonio Kröger" hermaakt, wegen de "Fluch vun de Kunst", wo ik jüst een beten över nadenken do. Büst denn uk glieks benaut, wenn du Tonio dor rümpreestern höörst, wo wenig Schick dat hett, wenn een "Dilettant" dor bigeiht un keeneen een Gefallen deit, sik sülvst nich, de Lüüd, de dat anhören mötten, de "echte" Künstler nich un de Saak geiht dorbi uk to Schannen. "Bilse un ik", fallt mi een Lex vun Thomas M. dorto in. An't Enn vun't Vertellen aver kummt he denn doch so wiet, de Schrieverskeerl, un warrt een "Schrieversminsch", hölpt een lütt Mademoiselle op de Föte un seggt ehr sogoor twee, dree gude Wöer. Nu kann he denn uk dat Leven alleen sien Recht laten. Un dat weer uk, wat een lehren kunn, as een Minsch dat Fridagavend bi "B."uns dat verdüütscht, denn he harr so scheußlig groot ruut wullt, weer ganz erbärmlig op de Frett fullen un nu blots froh, wat he an't Leven un in't Leven weer. Dat is sach mehr to achten, as dat grote Kunst-Ackewarrs, wo een denn in sien Kunstkummerkamer sitt sik to tieren.

Wat blifft vun disse Dag
stille Gedanken un Wöer
Erinnern an dien zorte Huut, de ik noch spöör.

Wat blifft vun disse Dag
Rägendruppen un Wind
weern so veelen
dat wi lever bleven hier binnen.

Kregen dat trecht
keeneen, de wat  seggt
du mit een Book
ik vull Gedankenrook.

Wat blifft vun disse Dag
hebben wi op wat töövt
oder dat eenfach Leven
ohn veel Gedoo tohopen öövt.

Holen de Ruh ut
un de Langewiel
mötten nich ruut
wenn een nich will.
Holen dat ut
wenn dor gor nix passeert
uk de stillen Stünnen
mit di, de sünd dat wert.

Wat blifft vun disse Dag
een poor Reegen, de ik för mi schriev
vun twee Minschen un ehren söten Tietverdriev.

Wat blifft vun disse Dag
Slag vun Parpendikel un Hart
hoff, dat't in een Wääk
wedder so schöön warrt.

Ik kaam na di
du freust di op mi
so fein tosamen
wdder na di kamen.

T.u.M. V.I.

Hett di sodennig nich geven

Dat weer hüüt een ganz gewaltig Deel, wat de Avend an't Telefun vun de Giebelstadt na de Frie Hansestadt hen un her vertellt wurr, man dat dä sach nödig un passt villicht uk to de swarte Himmel, de ik hüüt sehg, as ik na Stadt fohren mußt. Weer nu mol so, harr de Wöer vun disse Leed noch gau op't Papier kliert, ehrer ik na Arbeid schull, denn de Film, de dorto höört, is mi tämlig nagahn, "Der letzte schöne Tag". Villicht hett de een un anner vun Jem sehen, wo dat wiest wurr, een Vadder mit sien twee Kinner un de mött nu alleenig dor mit trecht kamen, denn de stille trurig Fru un Mutter harr sik op de letzte grote Reis maakt un de annern alleenig laten. An't Enne stunn dor wat vun 10.000 Familien, de in't Johr in Düütschland dor mit trecht kamen mötten. Un so wiet weg is dat allens gor nich, dat bedüüd mi de Kolleeg, mit de ik hüüt namiddag still tosamen seet un de dissen Film nu rein ganz un gor nich antokieken waagt, wo dat bi ehr Verwandten erst een poor Maand her weer. Denn vertellt de anner vun een Kolleeg, de sien Hart op mol stahn bleven weer un  harr doch ümmer so fein un krall utsehen, de Johren kunnst em rein gor nich ansehen, man nu weer't all, un as weer dat noch nich noog, wurr mi hüüt vun'n Dokter uk een Speegel vörholen, de du na de een un anner Richt dreihen kunnst. Weer nu mol so, bedüüd he mi, de Lüüd wöllt man blots de eene Siet vun'n Künstler geneeten, dor wo he sik in dat Licht aalt un maakt un deit. Dor wo't bi em na binnen egiht, wo dor ken Sünn, man villicht man blots een lütt Talliglicht flakern deit, dor mögen se nix vun weeten un  sehen.
To sehen gifft in disse Dage hier nich jüst veel, denn ik heff mien Kamra versingbüdelt un de niege Oort, de Leeder hier hören to laten, lückt nich recht, dat Enn snitt dat Programm af, wo de MP3 Datei umschreven warrt.


Hett di sodennig nich geven
oder doch 10000 Maal
Lüüd de nix sehen mehr in't Leven
un sik denken, hest keen Wahl.
Hett di sodennig nich geven
as wi di sehgen dor op't Bild.
Man gifft so velen, de um uns wäven
de bören vör sik dat Schild:

"Kann nich mehr.
Mag nich mehr
nich een Stapp
nich een Schrää
bün so möör."
"Kann nich mehr
will nich mehr
glööv, nu is't beter
wenn'k nich mehr
bi jem weer."

Hett di sodennig nich geven
man so velen sünd hier un dor
so as de annern ünnerwegens
un hebben al de Richt verloren.
Hett di sodennig nich geven
man dusend Maal de sülvig Pien
in disse lude, bunte Leven
un mag so een as du nich ween.

"Kann nich mehr..."

Hett di sodennig nich geven
man so oft hest dorvun höört
Minschen, süht ut. as stunnen se nerren
mang de anner, de ehr ehrt.
Hett di sodennig nich geven
man vun een anner kenn'k de Naam
sehg dat Wunner nich in't Leven
un is still un liesen gahn.

"Kann nich mehr..."

Hett di sodennig nich geven
man dat Wehdaag spöört een so as du
is so mööd un möör vun't Leven
Kind hier, Mann hier, un dor een Fru.
Hett di sodennig nich geven
man dat Duern um jem all
wünschst, geev för jem een Häven
wo allens sik we'r utglieken schall.

"Kann nich mehr..."

Hett di sodennig nich geven
man all de Tranen, de wurrn weent
vun de annern, mött nu leven
un siet den Dag sünd se alleen.
Hett di sodennig nich geven
man so veel annern laat wi los
in disse unse Leven
dor helpt dat leven blots.

T.u.M.V.I.

So veele Johren

"V.I. ist ein Angeber", noch hüüt heff ik dat in't Ohr, wat Susanne U. mi achteran bölken dä, as ik op mien schöne Rixe-Rad un mien niege rode Hemd op Süden bi dat Dree-Eck vör Tedje Fisch sien Huus mien Runden dreiht heff. Dor weer ja sach wat an, liekers geeng mi dat domols neeg un hüüt, bummelig fofftig Johr later noch na, Lethe wullt mi nich mol helpen to vergetten? Bün sach noch de Angeber bleven, denn wat sunst kann dat denn ween, wat mi dissen Blog noch so in de Gang holen lett, dat ik de Minschheit, dat sünd in mien Fall villicht so 2,3 Lüüd, de hier af un an herinkieken, wiesen mutt, wat ik Leeder schieten kann as een Schaap Köttel an den Diek. Kunn ja uk versöken un laten de Leeder eenfach sik verleeren in so'n Oort Leederspieker, wo ik denn sülven keen Slöttel mehr för heff. Naja, dat kann ja ümmer noch kamen; wenn wi doran wennt sünd, allens wat uns datenmäßig tohöört in so'n Wulken-Kabinett to laten, wo de Engelschman "cloud" to seggt. Wulken harrn wi vundag keen, sünd herrlig lopen dör dat Schöner-Wahnen Quarteer langs de Elv, bit wi denn bi den Museumshaven ankamen sünd. Dor geev dat veel to kieken un to denken. Wo groot se dor buut hebben un wo lerdig de Hüser weern, keeneen seet dor, de wiede Blick na'n Haven to geneeten, wo se doch noch de schönen Bööm gau wegneiht hebben. Dor keem mi meist een Grimm an, as ik em Johr un Dag kennt heff un de ik nu rein nich mehr in mi binnen hebben mag. Dach aver uk dor an, wat disse Lüüd denn nu dat Recht hebben, sik so dick to maken in disse lütte Welt. Man so wull ik ja gor nich mehr denken un heff dat mit Gewalt dalsluckt. Dor sä de Fru an mien Siet op Maal: Was zuckst Du eigentlich immer so?"

So veele Johren heff ik de Leev
un de Lust, de't för mi geev
in een Dodenkamer sparrt
wo nix, wat zort is
wasst un warrt
wo't blots Schuld gifft, sik geneeren
un sik mit sik sülvst vertörnen.

So veele Johren heff ik nich wußt
wo warm un hell de Leev, de Lust
in't Hart vun'n Minschen lüchten kann
seet blots in't Düstern
disse Mann
Henkers Kleed un de Kapuuz
sik sülven quäält sik sülven utst.

So veele Johren vergahn umsunst
gries anmaalt, mien swarte Kunst
sik wat annern 'n Segen weer
slecht maken
as wenn't' n Verbreken weer
weer een Slaav un binah dood
Pest, Pech, Mallöör un Noot.

So veele Johren un nu is't all
keen Swarte mi regeeren schall
de Dodenkamerdöör's nu dicht
will herut na't Leven un na't Licht
eenfach dat, wat ik mi wünsch
't Leven leven as een Minsch.

T.u.M:V.I.