Een Blatt an'n Boom

Kenn ich, dat kann'k mi vörstellen; dat een vun de poor Minschen, de sik bit hierhen dörklickt hebben, dat al mol hört hebben -"ik bün een Blatt an'n Boom...heff mi loslöst half in'n Droom".. so meen ik, geiht een vun de Versen vun Dieter Bellmann sien "Flegen Blatt" oder "Blatt an'n Boom". Man wo ik dat hier schriev, kann ik de ole Utgaav vun sien "Inseln ünner den Wind" nich finden, denn kunn ik sien ganze Dichten läsen; sungen heff ik dat uk, aver mit de Johren Text un Musik in mien ool Kopp verloren. Knapp mol een Gelegenheit hatt,  Bellmann sien Dichten na mien Musik vörtodreggen. Mien "Blatt an'n Boom" heff ik för een poor Dagen to Papier bröcht un schriev dat hier gau op, uk wenn dat letzte Woord dorvun noch gor nich dicht wurrn is.

Ik weer een Blatt an'n Boom
baben in een herrlig Kroon
erst mit een fiene Gröön
un wat weer de Summer schön
in'n Harvst dat bunte Kleed
un so veel as wat ik weet
nächst Johr kummt een anner we'r
un dorum deit mi dat nich leed.

Ik bün een Blatt an'n Boom
krieg bilütten Farv
de Tiet kummt
wo ik starv
mit de Küll
dor kummt de Harvst
dor kannst du nix an doon
ik bün een Blatt an'n Boom.

Ik bün een Blatt an'n Boom
nu mark ik, is't bald all
de Wind ritt an de Twieg
so lang as bit ik fall
dor kannst du nix an doon
ik bün een Blatt an'n Boom.

Ik bün een Blatt an'n Boom
nu kriggt de Wind mi faat
för't Fastholen is't to laat
he weiht uns weg
bit wi rünnergaht
dor kannst du nix an doon:
Ik weer een Blatt an 'n Boom.

Ik weer een Blatt an'n Boom
nu ligg ik an'e Grund
un wat gries weer, is nu bunt
een Kinnerhand, de hett mi funden
sodennig hett sik lohnt
ik weer een Blatt an'n Boom.

Ik weer een Blatt an'n Boom
baben in een herrlig Kroon
erst mit een fiene Gröön
un wat weer de Summer schön
in'n Harvst dat bunte Kleed
un so veel as wat ik weet

nächst Johr kummt een anner we'r
un dorum deit mi dat nich leed.


T.u.M. V.I.

Kaam man in, snack een poor Reegen

Was bleibt? Dieter Bellmann harr seggt, dat heff ik vun Bolko Bullerdiek, dor bleev vun't Ganze man blots een Dichten, een Stück - bi Bellmann wurr dat sach de Lüttjepütt ween, denn wohrschienlig hett he recht, uns Kopp, de mutt toveel opnähmen, vun uns Künstlers all warrt soveel sungen, dicht, vertellt, opschreven, dor bruukst al so'n Wunnercumputer, de dat www villich is un de dat villicht'n Tietlang fastholen kann un uk dor geiht wat verloren, uk wenn se uns wat anners wiesmaken wöllt. Kunn man sik dat utsöken as Künstler, wat för'n Stück dat denn is, denn weer disse Leed bi mi ganz vörn. De Geschicht dorto heff ik güstern jüst vertellt un de is binah länger as dat Leed sülven. Stellt sik vör de Scheersbarg bi Quern, dor is so'n lütte Kultur-Tegelie, dor warrt maalt, sungen, vertellt, vun de een Corona vun Lüüd un vun de anner. Ümmer we'r kamen dor Lüüd vun verscheden Sieden un laten dat ruut, wat se an Talenten in sik bören. Ik much keen Moment missen, de ik sodennig in Quern beläävt heff. Bi een Seminar leep ik blots so vun de een na de anner Künstler, snackte na se hen, dat wat ik villicht an't besten kann. Na de Middag heff ik mi denn een Dag an'n Flögel sett in den groten Saal un in een Rutsch keem disse Leed bi ruut, binah mit Punkt un Komma.Ümmer mol we'r hebben se dat bi 90,3 späält un eenmol heff ik dat in't Fernsehen sungen - dat weer denn uk mien öffentlich-rechtliches Enne- bi de Talkshow in de ool Aula vun mien HTS, de Hermann-Tast-School, wo nu so'n feine Hotel ut maakt wurrn is. Dor heff ik bi't Singen noch mol allens ruutlaten. Vörher harrn se bi Talk op Platt över de Windkraft snackt un ik weer wedder so vull Gift, as ik dat ümmer bün, wenn dat um de Landschafts-Utschänner-Dinger geiht. Dorbi is dat Leed egentlig een trurig Erinnern an mien Mudder, de dor Johr un Dag alleen seet in ehr Stuuv un nich een Nordstrander hett dat waagt un kieken na de Dör rin un fragen ehr, moin Lisa, wo geiht?

Kaam man in, snack een poor Reegen.
Heff Di so veel to seggen.
Kaam man in, snack een poor Reegen
nich lang överleggen.
De ganze Dag heff ik töövt
Kaam, vertell, wat hest Du beläävt.
Kaam man in, snack een poor Reegen mit mi.

Kaam man in, snack een poor Reegen.

Heff Di so veel to seggen:
Vun de Minschen un dat Läven
un wat de Lüüd all seggen.
De ganze Dag
weer ik alleen
keen Minsch is kaam
un dat hest Du denn sach ahnt.
Du kummst rin, snackst een poor Reegen mit mi.

Vörbi. Keen Minsch kummt vörbi.
Keen Minsch nimmt sik Tiet.
De Weg is sach to wiet.

Man Du kummst rin, snackst een poor Reegen.
Heff Di so veel to seggen
vun de Minschen un dat Läven
un wo dat fröher weer.
Wenn dat düstert warrt, denn kannst Du gahn
denn Du schallst ja uk mol wedderkaam
un denn snackst Du een poor Reegen mit mi.

Snack een poor Reegen mit mi.
Snack een poor Reegen mit mi.


T.u.M.  V.I.

Fridag avend

Nichts geht verloren in't www, naja, wenn't so is, denn schall disse Oldie uk noch mol sien Chanx kriegen. Opnahmen heff ik em nich, sungen hier un dor;  un weil dat Leed mit so'n beten Humpta kummt, keken uk de jüngern Lüüd vun mien ool Heimat hoch, as ik dat mol wedder späält heff. De olen Songs aver lockt'n se nich so ut ehre Tokunft ruut, wo se nu mol lever henhören doon. Un wenn'n Leedermaker oder Muskant weten will, wo gau dat geiht, mit dat Ut-De-Mood-Kamen, denn schall he man düchtig veel in sien Heimat singen, bi Dien teihnte Optritt blieven blots noch Dien poor ewigen Fans sitten, de dor noch na hören mögen. De Minsch, de dat vun de 15 Minuten seggt hett, de'n Künstler bleeven, um groot ruuttokamen, hett nich toveel verspraken. Dat is nich ümmer so charmant vun't Leven, aver dor sünd ümmer niege Künstlers, Makers, Talenten, Lüüd un för de is dat bestimmt nich lichter wurrn, op jehre 15 Minuten to kamen. Un Chott, wat weer't'n trurig Fridagavend, as ik'n Minschenleven na dat Leed över de Niestadt vun Husum lopen bün. Dat heff ik anners kennt:


Fridag avend un de Arbeid is daan.
Wuchenend schall nu kaam.
Op de Niestadt sünd se we'r in de Gang
un ik bün dortwüschen, meddenmang.

Un dat späält ja gor keen Rull
denn mien Hart, dat sleiht ganz dull:
Wull will slapen?
Hüüt Nacht sünd wi waken.
Ik much so geern wat maken
een poor Saken mit Di.

Dat Deern dor achtern kiekt mi an.
Mol sehen, wat ik mit ehr ruutgahn kann.
Schull dat nich lücken, is dat jüst ennerlei.
Söök ik mi een frische, Baby byebye!
 
Un dat späält ja gor keen Rull
denn mien Hart, dat sleiht ganz dull:
Wull will slapen?
Hüüt Nacht sünd wi waken.
Ik much so geern wat maken
een poor Saken mit Di.

Bridge:
Un de Nordstrander Buurn, de söken we'r Striet.
Wenn Du nich oppassen deist, denn is dat so wiet.
Ik will keen Fellvull, ik will een Bruut.
Ik neih ut, ik neih ut, ik neih ut.

Wenn ik Di seh, denn warrt mi ganz warm.
Kann Di nich hören, Volkert Ipsen maakt Laarm.
Wullt Du een Wien, wullt Du een Glas Sekt?
Heff noch teihn Mark un ik glööv, wat dat reckt.

Un dat späält ja gor keen Rull
denn mien Hart, dat sleiht ganz dull:
Wull will slapen?
Hüüt Nacht sünd wi waken.
Ik much so geern wat maken
een poor Saken mit Di.


T.u.M. V.I.

Rägendruppen

Du kannst es nicht erzwingen, dat segg'k ümmer, wenn'n Antog oder'n Büx nich passen deit un so is dat uk mit't Dichten un Muskanteeren. An't besten geiht, wenn dor nix is, keen wat vun Di will, Du bang büst för Langewiel un denn geiht af un to in'n Nu. Dat Schrieven is't egentlig nich, Du schallst dat blots finden, wat't Dichten lohnt. So as dat hiere lütte Leed vun hüüt morgen:

Wo lang hett een Rägendruppen, wenn he fallt?
Höörst em an'e Schiev, denn is dat mit em all.
Hett he Tiet, dörmetten disse Welt?
Hett man blots een Richt, uk wenn de Wind em höllt.

Wo veel böört een Rägendruppen op sienen Weg?
Wo veel Water, wo veel Leven, dat he driggt.
Wo wenig de eene, wo veel de annern all?
Wo veel wiggt he, wenn he fallt?

Wat bedüüd de Rägendruppen för dat Meer
oder för dat Land, wo lang keen Rägen weer?
Wat bedüüd de Rägendruppen för een Minsch
de sik nix as Sünnschien för sien Läven wünscht?

Wat deit disse Rägendruppen för de Bloom?
Wo deep reckt de Wuddel vun den groten Boom?
Wat wurr ut de Rägendruppen in de Grund?
Wo veel Water in de Soot hebbt wi noch funnen?

Rägendruppen, Rägendruppen, weern so velen.
Op'n Deek, dor sühst de velen runden Wellen spälen.
Een vun de lütt Wunners, de dat um uns gifft
in dat Book, wat een anner för uns schrifft.


T.u.M. V.I.

Fröher

Ideosynkrasie - dor heff'k lang för bruukt, ehrer ik wußt, wat't bedüüd; so wat kunnst lehren in mien Musikblatt "Spex", schreven för scheußlig klooge Lüüd. Op platt kannst seggen "kann'k nich rüken". Gifft Saken un sünnerlig Lüüd, dor läppt di't Gräsen vun ganz alleen langs de Rüüch un kannst noch nich mol seggen, worum, woso. Vörhen weer't we'r so wiet, man geeng mehr um "kann'k nich sehen" un dat is so'n lütt Moderatersch op 3sat, de sik för luter Korrektness binah bedeit. Se fung an mit Fru Loth, de keek torüch. Na, wi weten, wat mit ehr passeert. Nu mußt denn ja glieks ut luter Wellerligkeit dat hiere Leed maakt warrn, denn wenn eener geern na achtern kiekt, denn bün ik dat. "Passéiste" hett mien Nahwersch seggt, dor hett se recht. Mit "Anpassungsunwilligkeit" keem mien Fru Dokter glieks achterna. Aver ik heff vun to veele Sieden hört: dat mutt anners warrn. Fraagst du, worum dat anners maakt warrn schall, heet dat, dat mutt; dat mutt nu mol anners warrn. Dor kummt dat Welt-Utschännen bi ruut, wo wi wull all nich noog vun kriegen könen.
Man hier, leve Lüüd, frisch opschreven un opnahmen, aver hier erstmol blots to läsen:

Fröher wull'k so veel
nu blots noch'n Deel.
Ik much't geern so hebben
as wurr'k noch jung ween.

Fröher leggt ik mi't torecht
hett dat allens wat döcht.
Ik much't geern so hebben
as wurr'k noch jung ween.

Fröher klung een Leed
as wenn dor Leev un Lust in seet.
Fröher weer't een Klang
de keem binah an "Morgen" ran.

Fröher weer't mien Ool
de allens för mi betahlt.
Ik much't geern so hebben
as wurr'k noch jung ween.

Fröher hett mien Mudder töövt
un binah allens glöövt.
Ik much dat geern so hebben
as wurr'k noch jung ween.

Fröher weer't so wiet
vun de een na de anner Siet.
Fröher schient allens kloor
dat Hiere lagen, dat is wohr.

Fröher hört de Kark de Häven
wullen fromm un flietig streven.
Ik much't geern so hebben
as wurr'k noch jung ween.

Fröher hest du wußt
wo du vun wegblieven schullst.
Ik much't geern so hebben
as wurr'k noch jung ween.

Fröher so veel Weg
de noch vör uns leeg.
Fröher nich bang för Striet
wi geengen man all blots mit de Tiet.


Fröher kennt wi vun de Welt
wat de Buer sülvst bestellt.
Ik much't geern so hebben
as wurr'k noch jung ween.

Fröher kennt wi Lust un Lengen
ruut ut' Huus, dor weer't to eng.
Ik much't geern so hebben
as wurr'k noch jung ween.

Fröher, ach wo schön
so warrt nie we'r ween.
Fröher kummt nich we'r
nix as Sünnschienwä'er.

Fröher klung een Leed
as wenn Leev un Lust in seet.
Fröher keek dat Deern na mi
nich as güstern jüst an mi vörbi.

T.u.M. V.I.

Ik help di, wo ik kann

Mobbing - wat warrn se op Platt dor wull to seggen? Ik meen, dat kunn dat Woord "spiechen" ween, dat höör'k mien Ool noch seggen; oder een "ik bün nich Dien Püttjersnott" fallt mi dor in, dat sä de Gesell, as em'n beten veel op Mol opdragen wurr. Denn kunn dat ja kamen to'n "Mitarbeitergespräch", dat weer al ümmer'n grote Gewääs, denn dat heet in fröher Tieden: "Buer, kann ik mi Di snacken".
Dat Leed hier is sodennig een ganz oole; aver veel heff ik dat de Lüüd nich vörspäält. Eenmol weer aver Vadder dorbi un dor heff ik em unrecht daan, denn "Kostgeld" hett he vun sien "Bettelstudent" nie nich nahmen un vör't Fernsehen seet he an't leevsten blots Dingsdagavend bi "Es darf gelacht werden", sunst weer em de Tiet dorför to schaad. Aver so is dat nu mol: so'n Singsang, op de eene un de anner Oort mutt dat trecht un mußt ja lang nich allens glöven, wat Ool Ipetähn dor gröhlt.

Sorgen in't Büro
Ärger mit de Chef
wellerlig is he so un so
mit de Lüüd in sien Geschäft.
Quarken deit he jede Dag.
Du dröömst dorvun al in'e Nach
un all dat för so'n beten Lohn.
Dat Wuchenend, wat is dat schon.

Dien Ool sitt bit'Huus un schimpt.
He will nu Kostgeld hebben.
Sunst kiekt he blots na't Fernsehen rin
snacken kannst du nich mit em.
Wat sittst du dor un spikuleerst?
Du büst alleen, dat hett keen Wert?
Söök di een Fründ, de tohören kann.
De blifft bi di un seggt di dann:

Kaam, vertell mi, wat di fählt.
Ik help di, wo ik kann.
Kaam, vertell mi, wat di fählt
ik help di, wo ik kann.
Kaam, vertell mi, wat di fählt
un wat dien Hart so quäält.
Ik help di, wo ik kann.

Un dien Waag is we'r twei.
De Bund schickt di een Breef.
Dien Deern is di utneiht
de Segen hangt we'r scheef.
Wat sittst du dor un spikuleerst?
Du büst alleen, dat hett keen Wert!
Söök di een Fründ, de tohören kann
de blifft bi di un seggt di dann:

Kaam, vertell mi, wat di fählt
ik help di, wo ik kann.
Kaam, vertell mi, wat di fählt
ik help di, wo ik kann.
Kaam, vertell mi, wat di fählt
un wat dien Hart so quäält.
Ik help di, wo ik kann...

T.U.M. V.I.

Klapp Klapp

Die beste Krankheit.....stimmt, de döcht nix, op Düütsch nich un op Platt nicht. Wo man liekers ja noch so'n beten nadenken mag, is över dat Woord "krank spälen", dor is so'n lüttje Twiefel mit inbuut. So as wenn een seggt: Korl-Fiete späält Buer oder Hans Nielig sien Jung späält nu Suldat. Is he nu Buer oder Suldat oder nich. Man ik bün un spääl nu krank; heff mi düchtig een opsackt un bün nu bi Fru Dokter ween. Dat schöne 3-Bookstaben-Woord is ehr aver rein uk överhaupt nich infullen: Kur. Maakt nix, bliev ik fein to Bett un maak mi so miene Gedanken. Jüst as in disse lüttje Halunkinade, de noch nich ganz ferdig is, aver ik heff mol de erste Spoor in mien Kriddelkraddelbook dorvun opnahmen. Dat Klapp klapp - dor bruuk ik keen Tondatei, dat kann sik jedereen vun mien Kollegens utmalen, dat hett em sach uk mol gahn as mi un he hett bi sik dacht: "villich kummt se torüch."

So smuck sehen de Kriddelkraddelheften nich mehr ut, aver 2005 heff ik dor mit anfungen,'n beten gegen dat Fröhstück alleen antoschrieven. Op disse Siet geiht um'n Optritt in RZ in't Zentrum, wo mi V. u. W. H. den olen Künstler ümmer mol een Bühne opstellt hebben. Velen Dank dorför. "Amanda wurde vermißt" steiht ganz ünnen.

In de Tüffel vun mien Sööte
gahn op un dal ehr lütte Fööte
lopen hen un lopen her
in Gedanken bün ik dor
wo se jüst weer.

Klapp, Klapp - hör, wo se stappt
vun de Disch bit hen na't Schapp
man villicht kummt se torüch
na de Puuch, wo'k noch in ligg.

Wo se geiht un wo se steiht
wo se sik al wedder dreiht
gah'k in Gedanken achteran
Plier, wat ik vun ehr seghen kann.

Se hett so'n lütte fiene Hemd
dat heff ik an ehr noch nich kennt
wat ik nich seh, stell ik mi vör
ik mag rein allens, rein allens an ehr.

Klapp klapp - hör wo se stappt
vun de Disch bit hen na't Schapp
un villicht kummt se torüch
na de Puuch, wo'k noch in ligg.

Wat se so fröh al wedder röhrt
wat se hierhen, dorhen böört
Mess un Gaveln, Pann un Putt
ach, mien Liebe, nu hool op.

Klapp klapp - kaam gau torüch
na de Puuch, wo'k noch in ligg
treck dien lütten Tüffeln ut
denn du warrst hier wedder bruukt.

Klapp klapp - mien lütt Madame
Klapp klapp - nu kaam mol ran
treck dien lütten Tüffeln ut
denn du warrst hier wedder bruukt.


T.u.M.V.I.