De Wind weiht ruut op't Meer

Rückfall - de Gefohr is groot, denn nu heff ik de Utsicht, we'r mol'n anderthalf Stünnen  Leedermoker un Muskant to spälen op een Bühne in Hamborg, wo ik ja  uk veel to wenig kamen bün. Dat is ja egentlig dat, wat'n Muskant bruukt, aver dat heff ik ja nu man nich mehr so veel un dorum will ik dat ja gor nich eerst we'r hoochkamen laten, denn ik heff't glieks we'r maarkt, wo veel Spaaß mi dat maken kunn. Heff glieks mol een Stutz vun de olen Leeder späält, wußt uk glieks, wat ik mien Programm in veer Deele inrichten kunn: de 70er Johren, as dat losgeeng mit "Disco" un de LP, denn na de stillen Johren (de 80er), in de 9oer we'r in de Gang mit "De Blaue Jungs"-Songs vun't Gigi; wat uk de Tiet weer, as ik mien Nordsrander Gedichten un de lütt Geschichten schreev, de ik hier un dor al'n poormol vörlääst heff. Denn weern dor de Johren na 2000, as de Kummerkamertiet anfung un ik uk blots so'n Stücken schreven heff, de een ja knapp mol vör Minschen spälen kann un nu is mit disse Blog de niege Tiet anfungen un mien Leeder hebben wer 'n beten "Zug". Denn heff ik hüüt avend uk ganz gegen mien Gewohnheit NDR 1 höört, dor weer Ernst Christ sien Stimm un achteran kummt Ina Müller mit ehr sinnige un schöne Leed vun Klock dree un wi twee, un sühst wull, denn weer de Opstand in mien Muskanten-Hart we'r dor, de ik ja egentlig gor nich mehr utholen will, denn de "Zug" na't Publikum heff ik al lang nich mehr; kann uk seggen, ik wull em gor nich mehr hebben,  ik höör noch een Madame mit häßlige Stimm seggen: Du brauchst das.Dat harr so wat vun: Hast Du wieder was getrunken?
Dat Leed hier is ja uk nix as twee Akkorde vun hier na dor, aver de Wöer hören na disse Tiet, wo een sik ja för de Japaners freut, wenn de Wind op't Meer ruut weiht.

De Wind weiht ruut op't Meer
un nimmt mit, wat hier allens weer.
Een poor Sorgen hier vun't Land
weiht he na een anner Kant.

De Wind is hüüt Dien Fründ
Man lang nich so as de truu sünd.
He ännert gau sien Richt
un dat Grugen na di driggt.

De Wind is't ennerlei
wat för'n Snack he jüst verweiht..
Dat vun Bedüden, wat se snackt
huult he ö'r weg sien "Kleih mi an de Hack".

De Wind weiht över dat Meer
du ahnst nich, wat he böört.
Dat Jammern, Süfzen, wat een klaagt
vun Minschen, de geeng't an de Kraag.

De Wind verweiht de Aten, kummt nich trüch
över een Boom, de steiht, ö'r een Minsch, de lüggt.
Nimmt sik keen Tiet för een "wo geiht?"
uk wenn de Tiet mol stahnblieven deit.

T.u.M.V.I.

Liggt sach an de Vörjohrssünn

Das Verfertigen der Lieder beim Pedden - kann di sogor seggen, wo ik op disse Leed keem, dat weer dor, wo't de Meierbrügg hoochgeiht un ik düchtig in de Pedalen vun mien Bäckerrad pedden mußt. Dor harr ik de Morgen al twee hübsche blonde Deerns sehen un dach, nu mutt mi blots noch de junge Mutti in de Mööt kamen, de ik denn bi't Vörbifohren gröten kann. Dat hett nich lückt, man ehrer ik bi de Arbeit weer, harr ik denn all dat Leed un heff't in de Draav gau to Papier bröcht. Kannst ja uk nich klagen, de Vörjohrssünn lett sik nich lang bitten, de schient nu al truu un gor nich schuu een poor Dage lang, weer't man blots nich ganz so koolt. Man ik fraag mi, wat ik de Vörjohrsunruh egentlig noch hebben will, dat Jichtern un Jachtern mutt een ja nu uk nich Johr um Johr ümdrieven, dor kann dat man ruhig wat stüttig togahn. Helpt ja nix, dat mutt so'n Winter-Minsch as ik eenfach utholen un sik düchtig vun den Vörjohrswind dörweihen laten.

Liggt sach an de Vörjohrssünn
dat ik so veel Schönes finn.
Blonde Hoor
hier un dor
un dor achtern al een Poor.

Liggt sach an de Vörjohrsluft
dat een op wat Gudes hofft
af un to
wedder froh
wenn ik di we'rsehen do.

Winter weer meist to lang.
Fröhjohr kummt nu we'r ran
un ik bün dor meddenmang
wunnerst di, wo't angahn kann.

Liggt sach an de Vorjohrsknööv
maakst un deist, bit dat stöfft.
Allens rein
allens fein
un een niege Schruuv rindreihen.

Liggt sach an dat Vörjohrshart
dat mi't wedder so warm warrt.
Puckert luut
föhlst de Huut
treckst di in Gedanken ut.

Liggt sach an de Vörjohrslust
vergetten Wintergift un Frust.
Jedereen
lett sik sehen
kiek dor al de blanken Been.

Liggt sach an de Vörjohrssünn
dat ik so in Unruh bün.
Söken hier
kieken dor
villicht warrn een poor Drööme wohr.

T.u.M.V:.I.

So velen

Werde endlich erwachsen - dat harr ik weg, wurr mi bedüüd vun mien Mudder, as ik jammer, wat Vadder mi nich helpen kunn un ik dat nu ganz alleen henkriegen mußt, Lüüd to fragen, wat se mi mit dat Klaveer helpen kunn, wat för de Ümslag vun mien Langspäälplatt in't Water stellt warrn schull. Hett all uk lückt, de Saak mit dat Klaveer, dat anner, dat weet ik egentlig nich, dorför is mien Denken un Doon nich oolt noog wurrn. Liekers is Vadder nu al vör 21 Johr sturven, in't Krankenhuus in Husum um un bi Klock 5 de Namiddag, as ik jüst över de Damm fohrte un denn to laat keem. Wenn ik denken do, wo ik in mien Kummer domols an't levsten achteran wull un nu froh bün, dat ik bit hüüt so wiet in't Leven kamen bün. Dorför sünd annern al an de Reeg ween un sünd dor nu mit langs. So hett't gor nich lang duert mit dat Opschrieven vun disse Reegen hüüt morgen, ehrer ik gau los schull un mien lütt Dochter na School bringen kunn. Geeng noch so'n beten hen un her, fählte een Slöttel un een lütt Book. Aver een Ursaak to schimpen is dat nicht, denn mien Kinner könen dor ja nu mol nix vör, wat ehr Öllern sik mit ehr Ut'nannerdivideeren ehr dat Leven kumplizeert maakt. Dorför geev dat herrlig Nieges to vermelden: dor is een Buuwaag köfft wurrn för mien Jung; dat hett denn natürlig Oort, so'n Töge mag'k lieden.

So velen sünd so lang al gahn
vun velen verloren al de Naam.
Vun weckeenen bleev wengst dat Huus
süht hier un dor as fröher ut.

So velen harrn hier ehr Leven
Johr um Johr neeger an'n Häven.
Nich bi jedereen sünd velen folgt
in't Dodenriek späält sach keen Rull.

So velen nu gahn all ehren Weg.
Af un to is een, de driggt
mehr as wat he sülven wiggt.
Kunn angohn, dat lohnt em een villicht.

So velen un hebben all betahlt
een Leven op de Eer, liekers stolt.
Se hebben dat schafft, sünd dor mit langs
uk wenn du dor ganz dull an hangst.

So velen sünd noch dor
hebben noch se weckeen Johr
blieven noch hier in de Welt
wo de Jungen nu dat Leit vun höllt.

So velen - noch bün'k een vun se.
Nich allens hett döcht, wat ik dää.
Man de Olen kunnen mi't lohnen
heff veel för dat Erinnern daan.

T.u.M.V.I.

Wohr di vör de Wöer

FAZ - heff'k mi denn doch noch mol köfft, wegen de Artikel, de Schirrmacher schreven hett un wo he de "Atom-Wohrheiten" ut'nanner plückt. Dor mutt ik hendör as de Lüüd vun Baden-Württemberg, de nu vun een Windröder-Minüsterpräsident regeert warrn. Wi in SH ja uk, P.-H.C, weer ja een vun de ersten "Windbuern", sodennig geiht ja nu ganz Düütschland an de Kraag. Gah doch na Japan, warrn mi de Fukushima-Gewinnlers vun de Grönen bedüden. Ik hool lever op, denn wenn ik dor so'n beten bi bün, kriegen de Wöer so veel Gewalt un Gift, dat kannst gor nich wedder guudmaken. Heff in fröher Tieden Breefen schreven un versöcht, de 5.Gewalt in de Giebelstadt för mi hertodrieven. Hett aver uk nich hulpen.Vör'n poor Daag hett't mi drapen wegen mien Bookstaben-Akschoon un dor mußt denn disse Leed ruutbookstabeert warrn. Dat Schrieven, sünnerlig dat op hooch, kriggt licht so'n Twist vun Pathos un Lachhaftigkeit. Liekers hett't piert.Gifft licht een Mallöör - wohr di vör de Wöer. Nu mutt ik an de Arbeit al twee Lüüd ut de Weg lopen, wat uk so'n beten Umstand bedüüd. Op't Bild is de Mensing-Siet opslagen; dor kann ik noch wat över Wöer lehren.

Wöer denken
Wöer schrieven
Wöer bölken
laat dat blieven.
Wohr di vör de söte Lust
seggen, wat blots denken schullst.
Gifft licht een Mallöör.
Wohr di vör de Wöer!

Wöer maken
över Saken
Wöer, de drapen
lever laten.
Wohr di vör dat groot Begehr
de ganze Minschheit schull wat lehren.


Wöer eien
Wöer pieren
Wöer kleien
Wöer klieren
Wohr di vor dat grote Book
nich jedereen is lieke kloog.
Gift licht een mallöör
wohr di vör de Wöer.


Wöer, de leven
Wöer, de geven
Wöer verspräken
Höl un Häven.
Wohr di vör wat allens bedüüd
schullst ehr schonen, de velen Lüüd.
Segg man nix to ehr.
Wohr di vör de Wöer!


Wöer, de Breef
de du schreefst
Wöer, vun de
mi een dreep.
Wohr di vör "dat heff'k nich wullt".
Harrst den Breef nich schrieven schullt.
Nu hebbt wi dat Mallöör
Wohr di vör de Wöer.


T.u.M.V.I.

Ut dat Truerlock ruut böört

will you still love me tomorrow - so'n beten höört sik dat Stück so an un is uk so meent, denn na de Leev höört uk dat Truern um de Leev, wenn du ehr verloren hest. Fraag mi, wo dat de anner Minschen maken, wo lang ehr dat in de Knaken oder in de Kleeder sitt, wat se dor gauer över weg sünd un eenfach un stüttig leven könen. Mi keem't hart an, as ik vun mien Lütten ehren Burdsdag weg geeng, se mi geern fastholen harr, ik aver in mien niege Leven torüch wull. Wodennig ik an den Avend liekers we'r ruut funn ut disse Truergedanken-Möhl, dat kannst in disse Leed naläsen, wat ik hüüt morgen schreven heff mit mööde Ogen, wo se uns doch we'r een Stünn stahlen hebben. Uk een vun de veelen Saken, wo wi nich um lang fraagt warrn. De Saak, wo ik jüst de letzte Tiet veel um snackt heff, is, wat wi unse Kinner uk noog Leev un Tovertruun mitgeven hebben. Wi - dat sünd de Nakriegskinner, vun de se seggen, wat se uk nich ümmer regelrecht willkamen weern un se dat denn uk spöört un leider an ehr Kinner wietergeven hebben. Ik heff een Mudder vun domols begööscht. Junge Öllern mötten nu mol so veel lehren un maken un doon, dor is licht mol vun dat eene to wenig un vun dat anner to veel. Un vör uns all un sünnerlig för uns Kinner schull doch noch een "tomorrow" un de "Leev" dorto affallen, uk wenn de een un anner dorför uk mol rund um de Welt fohren mutt.

Kreeg dat trecht, heff mi ut dat Truerlock böört.
Wo is dat kamen? Wennehr is't passeert?
Weer mit eens dor binnen, as ik ut de ole Dör
vun dat Huus ruutgeeng, wat uk mi mol höört.
As ik de alleen leet, de noch ümmer dor sünd
maarkt ik, wat ik andaan heff, mien Leev, mien Kind.
Geeng na de Dör, wo een anner Minsch töövt
de jüst as ik een niege Glück öövt.

Kreeg dat trecht, wat de Truer mi nich över weer.
De anner kunn dat ahnen, wat in mien Hart passeert.
Versöcht we'r ruut to finnen, wo de Kummergrund liggt
weer al een lütt bet verwunnen, wenn een maarkt, wo een an driggt.
Is een Deel vun mien Leven, is de Sorg um mien Kind
warr'k nich opgeven, wat ik dor bün..
Dat Pieren warrt ringer, gifft een di dat Recht
mußt nich wat verbargen mit allens, wat een seggt.

Kreeg't torecht un heff mi we'r truut
mit Tohören un Snacken keem ik dor we'r ruut.
Een ole Musik strakelt liesen mien Hart
de Sorg lenkt di af, wat vun de Welt nu wull warrt.
Kummst weg vun dat achtern, kiekst'n lütte bet' na vöörn
kiekst na de anner hen un magst em tohören.
Op eenmol wurr't licht in mi un denn is't passeert
dat ik mi ut dat Truerlock ruut böört.

T.u.M.V.I.

De grote Klock

Fehmarn - Inselschool. Dor hangt se, de grote Klock, de stahnbleven is, jüst so as de School, de dat dor vörher geev, wat een Gymnasium weer un nu in een gewaltig Gemeinschaftsschool opgahn un verloren gahn is, mit Niebuu, Rotunde op'n Schoolhoff un een gewaltig Pipapo. Ik keek bi de Tagung, wo dat um Unesco - dat heet um de Welt - geeng, un segh de dore Klock dor hangen un heff mi de poor Reegen op't Papier rääd, wieldes een vun dat Geld swöögt, wat Du för'n guden Zweck innähmen un utgeven schallst. De Tagung, de Witterung, de niege Inselschool, allens hett nich jüst Lust maakt, noch eenmol mehr na Fehmarn to fohren. Dat gude Inselleben is't sünnerlig an de dor grote School al lang nich mehr, dorför sünd to veelen na de Insel gahn, de so'n egen Bagalutenhaftigkeit in de Kleeder harrn. Hüüt, an'n Sünnavend lopen de Links-un Rechts-Bagaluten um St.Lorenz, un wi sünd bang, wat de Lex, de wi bi uns in de School in de Finster kläävt hebben uns tweibraken Finstern inbringen warrt. Dat is denn nu mol so, denn mött wi niege Finstern kriegen, so lang as se uns wengst noch unse School laten un se nich kaputt doktern. Alleen, ik harr geern bi de Arbeit een eenzige Klock, de nich bottert. De merhsten gahn dor nich gau noog.

De grote Klock, de geiht nich mehr.
Bleef stahn, is al'n Tietlang her.
Wat to de Stünn passeert
dat weet wi nich.
Wat dor mallöört, dat seggt se nich.

Hart vun de Welt, dat wieter sleiht
is op een Weg, de wieter geiht.
Een Klock, de steiht, is in de Weg
to laat, to fröh, hett hier keen Recht.

De grote Klock, nähmt se ehr dal?
Wull geiht dorbi?
Löppt se nochmol?
Helpt anner Lüd, wenn se hier geiht
finnen in de Tiet ehr Maat
bit de letzte Stünn ehr sleiht.

T.u.M.V.I.

Wo dat piert

Denn weer't nich ganz umsunst - wo oft denkst dat, denn du muchst, wat uk dat Leege noch'n bet wat bedüden deit un dat Utholen wat helpt. Ik glööv dor nich so an, dat Leegen un Bedreegen fangt mehrstendeels bi de Minsch sülven an. Man dat hiere Leed, wat ik nu um un bi Klock süss noch gau vör de Arbeid in't Cumputer-Klaveer pickern do, dat is eenfach mol ut dat Leege ruutbottert, wat mi al siet halvig veer nich mehr slapen lett; ik hoff, ool Heine hett dat blots ut Jux seggt, denk ik an Düütschland in de Nacht, bin ich um den Schlaf gebracht. Man dat weer hüüt morgen as'n Blitz; dor heff ik mi denn trööst un mi seggt, se stellen so un so de Klock bald um, denn warrt ut Klock fiev Klock süss. Denn kannst man in de Gang.Gewalt ist keine Lösung, heff ik mol hört, dat Mitled mit sik sülven uk ich, aver disse "Utnahm" will ik mi mol we'r gönnen. Is ja uk nich ennerlei, wat een noch een Heimat hett oder nich. Man as ik't annerletz lääst vun de Schuuvlaad, wo man dat rinlegen schall, wat een um den Slaap bringen deit, keem mi dat doch so vör, as kunn mi dat helpen. Vadder is nu guud verwohrt, sä Kulle vun de Tankstell; dat sä he aver vun jedeeen, de na JensJehann sen Kamp keem. Wo sünd de Minschen un all de anner Saken, de wi mögen un bruken, beter verwohrt as in unse Hart.

Op eenmol schoot een Blitz dör mien Kopp
un denn weer dat al mit Slaap.
So lang harr'k dorför mien Ruh
denn weer dat we'r dor in'n Nu.
Wo dat piert - mien Dörp is so verkamen!
Wo dat piert,  wat de Windröder dor nu stahn!
Wo dat piert, dat uns regeert de Öko-Wahn!
Wo dat piert, wo dat piert, wo dat piert!

Op eenmol keem de ool Kummer mi we'r an
dat ik an nix anners denken kann.
Weer doch al so wiet, dat Giften un de Striet
un nu maark ik we'r de ganze Tiet
wo dat piert, dat mi de Lüde nich mehr kennen!
Wo dat piert, wat se mi dat Land utschännen!
Wo dat piert, wat't för mi keen Freud mehr blifft!
Wo dat för mi keen Na-Huus-Kamen gifft.

Op eenmol weer de ole Hass we'r dor.
Harr mi so geern dorför verwohrt.
Wull doch blots in stille Freden ween
un wengst mien Ruh hebben hier alleen.
Wo dat piert, wat ik mi nich wohren kunn, mien Leev!
Wo dat piert, dat, wat ik mit de Johren verloren heff!
Wo dat piert, dat an't Enne blots vergetten steiht
un dat schietegaal is, wat een na dien Graff hengeiht.

Op eenmol, dor weer, wat ik mi inbildt heff, all twei.
Een Storm, de dör mien Gedanken weiht.
Dach, ik weer bilütten dor mit trecht.
Nu steiht dat Grimmen mien Leven in de Weg.
Wo dat piert, kann keen Ruh mehr finnen!
Wo dat piert, dor is keen schöne Utsicht in mi binnen!
Wo dat piert, dat de annern mi all över sünd.
Wo dat piert, dat ik so lang al över bün!

Wo dat piert, wo dat piert, wo dat piert....

T.u.M.V.I.