Wo schull ik hen?

"Kuckuck" hört ik hüüt avend, meent binah, ik bildt mi dat in.Wat will he denn hier in de Stadt; man he nimmt sik de Nestens, wo he oder se se findt.Seet jüst bi to översetten ool Chaplin sien Lex över dat Leven vun de, de sik we'r lieden mag. Gor nich licht, denn wat seggst op Platt to "gesunder Egoismus"? Liekers bün ik dor ja uk ümmer so'n bet gau vun af. Philologisch nipp un nau weer nie mien Saak. Kann uk vörkamen, wat ik jüst dat Woord nich wies warr, wo dat op ankummt, as bi de Räken, de ik för een poor Wäken kreegen heff. De grote Räken warrn se nu de Keerl vörleggen, de se in 't Muusfallenmaker-Land fastsett hebben. Lääs hüüt in een "Lettre" vun  95, wat dor allens los weer, wo se över'nanner herfullen sünd. Nahwers un Kollegens. Wat is dor blots een Gewalt in uns Minschen! Wenn dat  bi uns losgahn wurr, geengen se uns Studeerten jüst so an de Kraag, as se dat in Bosnien maakt hebben, as se dat överall doon. Man ik will mi dor gor nich so lang bi opholen. Dat hett Chaplin sach nich meent, as he sä, dat Leven weer uk so, dat dor Striet opkamen kann un du mit di sülvst oder anner Lüüd vertöörnst. Lohnt keen Weglopen, hört dorto. Heff jüst veel Gelegenheit för een "Veelen Dank" an 't Leven. De Leev, dat Platt un de Musik stahn dorbi ganz wiet vörn.Dat heir sünd Riemels över dat na-Huus-Kamen. Schreev een vun Odysseus, de dat Lück hett un kamen bi't Huus an. Sodennig weer dat bi em "rund" lopen, stunn dat in een anner "Lettre". De Keerl mit Water un so 'n Oort Labyrinth hett Penck uns maalt. Man sünd wi nich altomaal as de Ool vun Ithaka?

Wo schull ik hen?
Wo kunn ik noch wat finnen?
Wo schull wat ween?
Wat lohnt dat Sehnen?
Heff so veel hatt
heff so veel funnen.
harr so veel faat
keem över de Runden.
Wat schall ik nu?
Torüch na mien Huus.

Wo geiht dat hen?
Vun buten na binnen.
Wat warr ik sehen?
Wat för'n Licht warr 't geven?
Heff so veel lehrt
heff so veel wußt
wat sik verlehrt
vergetten mußt.
Wat schall ik nu?
Wenneehr geiht Licht wedder ut?

Rechterhand, linkerhand
liekut na vörn.
Eenmol ganz na baben
un den glieks na nerrn.

Wo geiht torüch?
Segg, wo find ik de Richt?
Wull warrt dor stahn?
Wo warr ik wahnen?
Jüst mol nich bang
weer ik to lang.
Hest keen Wahl
allens puttegaal.
Wat schall ik nu?
Bün al binah to Huus.

T.u.M.V.I.

Wat is de Grund?

As ik mi wedder een beten lieden kunn .. so kunn de Översetten angahn vun een Lex, de ik hüüt in de Hand drückt kregen heff, uk wenn 't op düütsch op dat Blatt wat anners geiht, aver dor bün ik nu mol so frie; denn de gröttste Gefohr is, wenn een dat "Op düütsch geseggt" to wörtlig nimmt. Ik heff dat mol in een Rääd över dat Estemeren vun sik sülvst un annern seggt, wenn dat op düütsch "ich liebe" heet, wurr dor op franzöösch "aimer" to seggt, un dat kannst beter mit "mögen" överdrägen. So is dat "j'aime" uk lichter seggt un daan, as dat swoore dütsche Woord, wo uk noch "Vadderland" un wat weet ik nich allens anhangen deit. För mi is Platt de Spraak, wo ik de Welt seh, as harr ik nich half so veel Pixels in mien Ogen as de, de dör de hoochdütsche Nano-Brill op allens kieken. Maakt allens lichter, uk wenn 't nich so strahlt as in de anner Spraak.Heff mi hüüt dör de Daak vun ole Billers wöhlt, de na mien lütt Book rinkamen kunnen. Chott, wat weer dat gräsig, sik de Biller ut de Kummerkamertiet antokieken. De lerdig Ogen, de na dat Klaveer rinkieken, dor kunn sik een villicht blots an wunnern, aver as dat Bild keem, wo mien lütt flietige un bliede Jung neben mi steiht, dor kunnst di blots noch fragen, worum ik dat so tolaten un mi keen Hülp söcht heff. Wo kunn een de annern dat blots andoon? Nu, meen ik, kann ik dat wengst begriepen un mutt dat ja nu uk so stahnlaten. Unglück deelen, dat geiht engermaten licht, aver kannst  du uk dien Glück deelen, heff ik mi hüüt morgen fraagt. Egentlig ja nich, dat läävst alleen mit een anner, aver du kannst dor ja nix vun wieterlangen un deelen dat ünner de Minschheit op as een anner dat mit Brot un Fisch maakt hett. Dor mötten annern alleen dör't Leven gahn un dat Swiegen lehren. Mi keem dat so an, wull mit dat Leed all de doren gröten, de ehr Huut alleenig vör sik herdrägen mötten. Helikopter flüggt in disse Ogenblick över dat Huus un driggt sach uk Wehdaag, Elend un Hapen na 't Krankenhuus, wo se sach doon, wat se könen.

Heff man blots twee Arms
un kann di holen
een anner nich
de alleenig liggt.

Heff man blots twee Hänne
un kann di föhlen.
Een anner nich
de sien Huut alleenig vör sik driggt.

Heff man blots een Mund
mit de ik di küß
nich een annereen
de alleenig is.

Heff man blots een Hart
dat nu för di sleiht.
Wat is mit de anner
de alleen dör 't Leven geiht?

Wat is de Grund
wi hebben uns funnen?
Wat is de Grund
wi hebben dat kunnt?
Wat is de Grund
wat de annern dat nich kunnen?

Heff man blots twee Ogen
de di sehen
de annern nich
de söken allens alleen.

Heff man blots twee Ohren
de dien Wöer hören.
Wat's mit all de doren
de dat Swiegen lehren?

Heff man blots een Kopp
in de ik di verwohr
Gedanken uk an annern
de ik verloor.

Heff man blots een Leven
wat ik mit di deel.
De Putt, de twei gung
krieg ik nich mehr heel.

Wat is de Grund
wi hebben uns funnen?
Wat is de Grund
wi hebben dat kunnt?
Wat is de Grund
wat de annern dat nich kunnen?

Wat is de Grund
wat de annern dat nich kunnen?

T.u.M.V.I.

Ik söök een Dör

Een Blog is ja dacht vun Dag to Dag, uk wenn een de digitale Ewig-Tiet riskeert. Wat dat bedüüd, warrn wi villicht (uk nich) beleven; de Kopp vun een Minsch is licht to full vun all dat, wat se na em hendrägen un seggen.Man de Cumputers hier un dor markt sik allens, wat wi seggt, schreven un ankeken hebben. Een jüngste Gericht twischen 1 un 0. Um uns rum geiht dat Minschen an de Kraag, de sik an'n Bahnhoff een belägde Brot köfft hebben; un nu den gröttsten Pries betahlen.Wenn ik denk, wo veel vun dat Grööntüüg op de Brötchen vun unse Cafeteria leeg, harr ' t een vun uns al lang drepen kunnt. Jüst nu, jammert een Fru, de op den Markt stunn, wo dat Inkopen wedder Spaaß maken dä, keem dat. Ik kunn denn brösen, wat ik ümmer al um dat Grööntüüg een groten Bagen maakt heff, jüst so as um binah allens, wat mit Melk to doon hett. Traditschoon in mien Familie. Man totosetten heff ik nich veel. Dat kriegt wi noch to sehen, wo lütt dit Dörp hier is, wo wi all in leven. Warrt dat uk noch lang wietergahn mit dat Leven, wat ik nu al siet 30 Johr an een un de sülvig School föhr? Ik fraag mi dat binah jedeen Dag. Warrt al um dat niege Johr diskereert, wat för'n Klass kriggst du un du? Wurr eenmol bet to luut för mi, wurr mol we'r vun een anner wegbeten, dor dach ik vull Gift, de mehrste Stress maakt dien Kollegens. Mit de Kinners wurr 't ja gahn. Dor is dat her, dat Leed vun hüt morgen mit de Dör. Denn dör de Dör vun mien Arbeid mag ik bald nich mehr gahn. Kunn ja noch de Architekten gröten, de bi uns een niege Gebüde henstellen. Din-Regeln op de eene Siet, dat wenig Geld op de anner un nu buun se Nullachfoffteihn. hett binah nix dormit to kriegen, wat dor vörher buut wurr. Kummt nich op an. Noch een Grund mehr, sik een Haven to wünschen, wo een blieven mag. Jüst even stellt een leve Hand mi een lütt Teller mit een oole dütsche Tomaat op'n Disch. Kregen wi hüüt schinkt, hett een we'rfunnen un hoochbröcht. Wat för 'n Gedicht. De rüükt so as de, de för 50 Johren op dat Brot kemen.Warr mi een Stük Wittbroot kriegen, bet Sipel, Pepper un Solt un de Smack is dor, wat ik in keen düer Restaurant mehr kriegen kann.

Ik söök een Dör
wo ik dörlopen kunn
heff keen Lust to blieven.

Ik söök een Weg
de föhrt hier ruut
mag hier nich länger blieven.

Ik söök een Richt
dat Ik wieter kann
laat mi een beten drieven
kaam in een Haven an
wurr dor eenfach blieven.

Denn ik weer al to lang hier
un de olen Frünne sünd al gahn.
Regeren anner Lüde hier
keen Lust mehr, in de Weg to stahn.

Ik söök een Stääd
vun wo ik allens beter seh
dor kunn'k een beten blieven.

Ik söök een Licht
wo ik mi an holen warr
wull nich mehr in Düstern blieven.

T.u.M.V.I.

Een bleuhen Bloom

De Nameddag is binah een beten fröh för 't Bloggen, aver nu kann ik mi de Tiet indeelen un dor weer de Lust, an't Klaveer to gahn eenfach so groot un denn weer dat Leed uk gau trecht. Leider heff ik de Klänge verloren, de ik an'n Anfang noch harr, to veel op de Knöpe drückt; de Charme is toeerst noch dor un verflüggt sik denn doch. Is uk dat erste Leed na mien Schriev-Paus un de Bloom op mien Balkun harr dat uk verdeent. Seet jüst vör'n Stünnn un hört in't Radio, wat de Maler dor vertellt över dat , wat he na de erste Tiet an de Akademie begiepen mußt: allens wat se vörher maakt harrn, de grotorigen Künstlers, weer blots "Attitüde" ween, wat se maalt harrn: "Klexographie", Oh, dacht ik, dat maakt den Ünnerscheed. Ik weet ja sülvst, dat ik dor uk in de Musik gor nich so wiet vun af bün, de Schriever flüggt nu mol to gau över dat Papier un bün uk ümmer to gau tofreden, man ik stell mi denn doch in de Weg un meen, laat de Lüüd man uk ehren Weg geneeten. Uk wenn 't mol ganz un gor nich lückt hett, is dor meesdeels noch wat binnen to finnen.Weer uk so, as ik Rezensionen schrieven durvst för den "Quickborn". Ik nähm uk de leegsten Böker in de Hand un funn noch gude Wöer. De Lüüd harrn sik Mögde geven un at op Schick bröcht. Dor weern se een as mi mit vöruut. Schrieven kunn een ehr ruhig laten, menten de scharpen Dokters, aver se schullen nich druckt warn. Dat weer to veel Ehr. So is de een een Uul un de anner een Nachtigall un de drütte een Fink

Wat maakt de bleuhen Bloom
op mien Balkun?
Heff rein nix för ehr daan
kunn de Winter un Drögte överstahn
bi een, de hier ganz alleenig för sik wahnt.
De hier töövt op di
denn du säst, du wurrst kamen.

Wat wiest sik de bleuhen Bloom
op mien Balkun?
Sach we'r een Grund
mol we'r ruut to gahn.
Harr binnen, dat's verkehrt,
we'r veel to doon.
Nu warrt we'r Tiet
'n beten optostahn.

Wat bruukt so'n Bloom
op mien Balkun?
Water un Licht
een Imm, de kummt flagen.
So as se bleuht
hett se allens daan.
Wat een doon kunn för mi
disse Wöer hier sünd deLohn.

Villicht blifft de Bloom
op mien Balkun
so lang noch to bleuhen
bit wi beide hier stahn.
Freuen uns an eh
denk, wo dat weer
du bleefst bi mi
wurrst du eerst wedder kamen.

T.u.M.V.I.

Uk wenn

Irmgard Böhm, de Naam steiht ünner dit lütte Bild, wat ik mit een ganze Mapp vull vun Biller op'n Flohmarkt in Herrnburg köfft heff. Nu is dat Deel vun't WiedeWebWark. Dor hett de Fru, de dat maalt hett, uk nich mit räken kunnt. Wat warrt een Dag mit all dat warrn, wat wi hier so opschrieven, in't Net stellen oder still in een lütt Book rinschrieven. Wo veel warrt umkamen, so as de bummelig 50 Heften, de een Kolleeg verbrennt hett, dat ehr Kinner vun dat ganze Ackewarrs in ehr Leven nix mitkriegen. Uk een Standpunkt, man leider nich mien. Harr sunst dat lütt Book vun mien Leedermakerleven nich to Enne kregen. Nu aver mutt ik dor we'r anners rangahn. Gifft 1000 Saken, de een doon kann un leider uk mutt. Dit hier aver is een Freud, uk wenn de Siet, wo ik dat ümmer roppladen do, dat nu nich mehr tolaten will. Hett güstern düchtig haakt. Man nu kummt glieks dat Leed för'n Dunnersdag achteran. Heff hüüt we'r mien Söhn afhaalt, de mit Gitarr un Verstärker vör de Ernestinenschool op mi töövt. Tja, so wiet is dat; so hett uk mien Vadder mien Orgel afhaalt, de wi uk man so jüst un jüst in den Kufferruum rinböört kregen. Mol sehen, wennehr ik bi den ersten Optritt vun mien Jung sien Band tohören dörv.Much uk gau noch mol Ringo gröten, wenn he 70 warrt jüst as de Kolleeg, wo ik hüüt weer, worum schull een dat Öller bang maken? Villicht sünd de leegen Johren all ween, Mag hüüt nich mehr an denken.

v

Uk wenn'k rein nix tor seegen weet
meen ik, is dat we'r Tiet för een lütte Leed.
Riemeln, Sing un Sang un Poesie
sunst weer dat dodenbackenstill um mi.

Uk wenn ik rein nix beläven do
much ik so geern seggen
bün so froh. Is, wenn 'k de Kummertiet bedenk
binah jüst so veel as een Geschenk.

Uk wenn 't nich so lett, as dat't so blifft
Freu ik mi an, so lang as wat dat gifft.
Weet, wo taag dat ween kann un wo leeg
man hüüt sing ik vun "allens in de Reeg!"

Uk wenn 't Hart nich gauer slagen kann
mutt dat marken, fangt nu wedder an.
Wunnerst di, in 'n Harvst, dor bleut een Bloom
hool ehr fast, ehrer  Hagel, Wind un Wulken kamen.

Un uk wenn all dat Dichten nix verschellt
un nüms sunst hören mag, wat mien Hart tellt
much ik geern de lütten Stünnen besingen
wo Lich un Lust leggt sik över de Dingen.




T.u.M.V.I.

Laat mi, laat mi, laat mi

Nanu, wat is mit de Blog-Muskant denn los? Hett he keen Lust mehr? Keen Ideen? Keen Knööv? Is mehr de Tiet, de em fählt, denn he wull dor nu mit trecht warrn, mit dat lütte Book vun't Leedermaker-Leven. Eegentlig is dat uk trecht, man nu geiht dat Läsen un Korrigeeren los; dat warrt sik trecken.Markt aver al vundaag, dat ik so'n beten dalkamen bün, na een poor Wäken, wo ik jede Dag mi een poor Stünnen för dat Schrieven afknepen heff. Mußt sien, liekers keem mi dat an, wat ik mi fraagt heff, wat ik dat denn uk würklig anner Lüüd to läsen geven schull. Nähm ik mi nich we'r een bet wichtig? Nu is dat hüüt uk so'n Dag, wo dat mol een beten haakt hett.Fung it to wenig Slaap an, denn geeng dit nich un dat uk nich. Mien Wunsch, villicht doch mol hier in de Giebelstadt een egen Hüsing to hebben, warrt wull nich so gau wat warrn. Nix bi to maken. Seet in de smucke Schoolgoorn in de Sünn un wull een poor eegen schrieven, dor funn ik mien lütt Book noch disse Lex, wo ik noch 'n bet wat to schreven heff.Wenn dat hüüt noch wat warrt mit dat Hochladen, sehen jem een Blatt ut een Block ut de 20er Johren, jüst so wenig to sehen un to faten as de Huut in disse Leed.

Laat mi, laat mi, laat mi
still sitten, vun wat drömen
vun di, vun di, vun di
leegst bi mi so still alleen.
Küßt di, küßt di, küßt di
all dien Tranen dröög
un du betahlst mi
mit dien warme Huut torüch.

Heel di, heel di, heel di
fast, du paßt fein in mienen Arm
föhl di, föhl di, föhl di
un dien Hänne sünd so warm.
Sä di, sä di, sä di
een poor söte Wöer
leeg di, leeg di, leeg di
wat dat doch nich weh deit, gau mol vör.

Harr di, harr di, harr di
egentlig beholen schullt
weer ja meist to laat
un heff ik denn nich wullt.
Leet di, leet di, leet di
gahn un dä mi leed.
meent, du säst, keemst we'r
un ik glööv di, weetst Bescheed.

Seh di, seh di, seh di
wegglieden in de Nach.
Leggt mi, leggt mi, leggt mi
hen, heff an di dacht.
Rüük di, rüük di, rüük di
in mien Laken noch ganz fein.
Bruuk di, bruuk di, bruuk di
ach, wo geern wurr ik di eien.

Stell mi, stell mi, stell mi
vör, du keemst torüch
eit di, kleit di, deit di
guud över dien lütt Rüch.

Drussel, drussel, drussel
so bilütten in.
Gedanken gahn kapeister
un hebben meist gor keen Sinn.

Dor is de Richt

Dat Glas is midlerwiel lerdig, dat weer man blots een Slupps; aver mi weer't so ankamen, ik kunn dat ole Bild vun dat Glas nähmen, wat de een as half vull un de anner as half lerdig ansüht. Weer egentlig al to laat un griepen sik dat lütt Heft vun 2009 nochmol un söken dor een vun de egentlig wenig plattdütschen Texten dor binnen; hier is de lütt Lex in de Merren  in dat Gegendeel umslagen, vun wat he vörn vertellt. Is een vun de velen, velen Riemels, wo't ümmer dor um geiht, wat een dorgegenan geiht, wenn he sik nich mehr taag noog föhlt, de Weg wieter to gahn. Wat annern villicht de Gang na Kark is un dat Bäden to sienen Herrgott, de anner sik sülvst ümmer wedder vörseggt, as harr een Bhagwan em dat so bibröcht, bi mi is dat de Morgenriemelie, wo ik mi ümmer we'r 'n beten Troost un Moot topspraken heff. Kunn anner Lüüd keef warrn, de sik lever een Stück anhören muchen, wo een beten Fleesch un Minsch an sitt. Na, dor mutt ik wull een beten wieter blädern, ehrer ik dat mol in mien Bunk vull Bläder finn. Hüüt weer de Dag, wo ik ganz gau gegen de Wand lopen bün, man denn uk dor mit trecht weer. Ik reep bi't Buuamt an, wull weten, wat de Nahwer mi sien Wintergoorn vör de Nääs planten durvst. Weer nix in de Weg, dree Meter Afstand, dat reckt. Prima. Wo dat överhaupt keem, wat ik een Finster in een Brandmuur harr. Fein, dat wi dor mol över spraken hebben. So gau weer ik noch nie nich aflyncht wurrn. Mußt ik mi in schicken; Kolleeg maakt noch een Witz. Wenn se mi dat Finster dichtmuurn leeten, kunn ik ja noch een Tapeet mit  Sünnünnergang vorkläben. Fein. Wo heet dat noch? Utholen lehren, wenn een dor nix an maken kann.

Heff nix mehr
gifft nix mehr
wat mol weer
gült nix mehr.
Harr so veel
mehrste Deel
is verspäält
denn ik föhl

dat is all
dat is ut
dor is nix
mehr in de Tuut.
Nu in mien Hand
dor is al lang
nix mehr to sehen.

Heff noch wat
is noch wat
kunn noch wat
dit un dat
utprobeeren
to verleeren
nix an kehren
lütt bet' lehren.

Dor de Welt
hier mienGeld
maak wat tellt
ewig höllt
dat nich
dat beten Licht
wat för di lücht
dor is de Richt.

T.u.M.V.I.