To laat

Irgendwann - jichenswann oder wat warrt dor för seggt; gifft so'ne Oort plattdüütsche "Verlegenheitswöer", dat heet, in mien Ohren, de wöllt sik nich "fügen", de blieven buten un warrn nich in mien lütte Wöerlist opnahmen- so'n Woord is uk "ofschoonst" för mi; dor mit ik eenfach'n beten herumdichten, bit dat so platt is, dat ik dat singen mag. Dat hett regelrecht duert, bit ik vun "irgendwann" na "eenmol kummt de Dag" kamen bün. Disse Leed is egentlig mien Liebling vun mien swarte CD, de schull egentlig heeten: "To luut, to laat un nix to lachen". "Deit mi leed", sä dor J.Petersen, mit de ik de Songs opnahmen heff:, "dor mutt ik lachen." Man mi keem dat liekers dor op an, vun de dor plattdüütsche Drall hen na't Juxen weg to kamen. Schaff ik leider erst nu, wo dat egentlig richtig to laat is. De Fähler is wohrschienlig, wat wi platten Entertainers dat Publikum'n beten to wenig totruun.

Ik harr mi vörnahmen
ik wull Di schrieven
een ganze lange Breef.
Aver denn leet ik dat blieven
as so veel, wat ik mi vörnahmen heff.
Een Dag heff ik höört
dat Du weg gahn büst
Un ik mutt insehen, dat's een Mallöör
denn ik heff keen Adress.

Eenmol kummt de Dag
denn is dat all to laat.
Eenmol kummt de Dag
un denn kriggst Du nix mehr faat.
Eenmol kummt de Dag
denn is dat ut un vörbi.
Eenmol kummt de Dag:
De Dag för Di un mi.

Ik harr mi vörnahmen
ik wull Di anropen eenmol an de Dag.
Di ümmer we'r Blöme kopen.
mit Di slapen in de Nach.
Een Dag heff ik markt
wo dat ringer wurr.
Un ik mutt inseghen un dat is so hart:
Ik heff Di verloren.

Eenmol kummt de Dag
denn is dat all to laat.
Eenmol kummt de Dag
un denn kriggst Du nix mehr faat.
Eenmol kummt de Dag
denn is dat ut un vörbi.
Eenmol kummt de Dag:
De Dag för Di un mi.

Ik harr mi vörnahmen
ik wull mit Di snacken
man ik harr so'n Angst.
Ik heff al insehen, ik mutt wat maken
villicht hebben wi noch een Chanx.
Dat wi langskamen doon
heff ik glöövt.
Man een Avend büst Du nich mehr kamen
un ik heff töövt....

Eenmol kummt de Dag
denn is dat all to laat.
Eenmol kummt de Dag
un denn kriggst Du nix mehr faat.
Eenmol kummt de Dag
denn is dat ut un vörbi.
Eenmol kummt de Dag
De Dag för Di un mi.


T.u.M. V.I.

Nu kummst Du still to liggen

Grabpflege - dat weer denn doch mol we'r anseggt, güstern op Odenbüll, wo mien Öllern liggen, Siet an Siet, uk wenn se de letzten Johren keen Siet-an-Siet-Leven mehr harrn. Dat Graff vun mien Opa un Oma is weg, as so velen annern uk; nu kamen de Urnengrävers; dat de Kinner keen Arbeit dor mit hebben schöllt, dor geiht dat denn ja uk um. Mien Vadder wull ja uk egentlig op Seebestattung ruut; dor heff ik em aver noch in'n letzten Ogenblick vun afbringen kunnt. Guud, sä he, denn övernimmst Du dat Graff in dörtig Johren. Un vun de doren dörtig Johren sünd nu al twintig weg.
So vele Johren is dat nich her, wat ik dat hiere Leed op'n Karkhoff bi Schönkarken in de Probstee sungen heff. Harr sik de Dochter wünscht, de ehr Mudder een poor Reegen achteran spraken hett. Ehr Broer, een Schipper, stunn dor stiev un stuur dorneben, keen Woord, keen Teeken, he leet sien Swester dat Leit. Denn sung ik mien twee Dodensünndagsleeder un dat hiere weer domols ganz frisch un fangt an mit dat Woord vun de "pickig Eer". Un wenn eener "pickig Eer" faatkriegen will, mutt he gahn na'n Karkhoff Odenbüll op Nordstrand, een Klei, swoor un taag un natt.

Nu kummst Du still to liggen
findst Dien Ruh in pickig Eer.
Un de Leeder, de wi singen
wull kann seggen, wat Du ehr hörst.

Uk wenn Du liggst in koole Eer
bün ik nich bang, wat Du freerst.
Warrn Di in uns Harten warmen
wo wi Di verwohren warrn.

Wull is gahn, wull is verlaten?
Wull hett sien Freden? Wull mutt weenen?
Tiet glitt weg, kannst ehr nich faten.
Güstern wohren, Morgen lehnen.

Uk wenn Du liggst in koole Eer
bün ik nich bang, wat Du freerst.
Warrn Di in uns Harten warmen
wo wi Di verwohren warrn.

Büst ünnerwegen, wo magst Du fohren?
Wull is de Käpt'n vun Dien Schipp?
Osten, Westen, Süden, Noorn
wo Du över't deepe Water glittst.

Uk wenn Du liggst in koole Eer
bün ik nich bang, wat Du freerst.
Warrn Di in uns Harten warmen
wo wi Di verwohren warrn.

De Dag, de kummt,  dat könen wi ahnen
man de Stünn, de weet wi nich.
Denn warrn wi uk all nah Di kamen
wo Du töövst in't helle Licht.

Uk wenn Du liggst in koole Eer
bün ik nich bang, wat Du freerst.
Warrn Di in uns Harten warmen
wo wi Di verwohren warrn.

T.u.M. V.I.

alleen

In aller Freundschaft - wenn een Di so kummt, mußt Di vörsehen. Denn warrt jüst so leeg, as wenn he seggen wurr: nimm's nicht persönlich. Na, so keem dat uk. Mi wurr vun een Fründ, de denn doch keen mehr weer, bedüüd, bi den Optritt vun den Dag vörher, dor harr so'n ool Keerl stahn mit'n Gitarr, vör Lüüd, mit de he nix to kriegen harr, un harr sien Stücken so liesen för sik hen sungen. Recht harr he; ik bün een oolen Keerl, mit de Lüüd, vör de ik hier un dor singen do, sünnerlig wenn se um so veel jünger sünd, heff ik nich veel mehr to doon. Na und? Dat weet ik al lang un dat is trurig noog. Ik find uk , wat dat Öllerwarrn för'n Leedermaker  un Muskant de Saak keen beten lichter maakt. Un wenn ik denn noch hier un dor spääl, wo velen mögen un könen noch mien Platt verstahn? Dor bruuk ik keen "Fründ", de mi dat Elend noch beschienigen deit. Man een Saak laat ik mi nich afdüweln un dat sünd mien Leeders, un dor bün ik bi disse, wo ik nu glieks de Wöer vun opschriev un wat ik güstern do-it-yourself-mäßig in mien lütt Kamera sungen heff un wo ik de Biller un Musik stünnenlang bi Youtube roplaad heff. Dor sühst un höörst nix anners as'n oolen Keerl, de ik nu mit mien 56 Johrn bün, alleen in sien Stuuv. Aver dat Leed is jung un dat Beläven dorto uk, un dat mi so wat noch vun't Leven todacht wurr, dat is eenfach schön.

Noch kann ik Dien Lippen spören.
De liesen Wöer vun güstern hören.
Noch föhl ik Dien Huut hier in mien Hand
gah in Gedanken över Dien Kopp entlang.

Is dat för een Leven
oder schull dat allns man blots för güstern ween?
Is dat för een Leven
oder bün ik morgen we'r alleen?

Noch biet ik sach'n op Dien Tung
de ik mit eens mang Dien Lippen funn.
Noch mark ik, wo still Du op mol höllst
as Du men Hand Dien Rüch langs föhlst.

Op eenmol weer ik Di ganz neeg
binah wurr wohr, dat ik bi Di leeg.
Denn seh ik Di ganz sinnig gahn
hör Di liesen seggen, Du wurrst wedderkamen.

Is dat för een Leven
oder schull dat all man blots för güstern ween?
Is dat för een Leven
oder bün ik morgen we'r alleen?

Alleen, bün ik we'r alleen?

T.uM. V.I.

Disse Huus

Erstens kommt es anders.. dat heff ik mi so fein uträkent: wull in mien niege Kamera disse Leed rinsingen un denn bi Youtube hochladen. Dat Opnähmen hett lückt, man dat wat  sik easy share nöömt, wurr no share at all. wedder de dore Quälerie, wo Du toletzt meenst, de Cumputers harrn wat gegen Di persönlig. Wat Schiet, warrt we'r umtuuscht, hoff, dat geiht. Dat Leed hier is egentlig Kitschkraam oder? Wurr in de letzten Dage veel vun Hüser snackt un wat se bedüden för de Minschen. Unse Ehe is unse Huus, meente een Fru. 14 Johr harrn se dor an buut, dat wurrn se nich opgeven. Bi annern weer de Leev ingahn mang de Zement, niege Farv un Handwarker-Ackewars. Dor hör ik denn wull uk to. Maakt heff'k disse Leed, as Blacky een Dag in de Döör stunn. Wi wurrn beide 68 kunfermeert. Ik weer man jüst mit't Studeeren trecht, dor lävte he al in een Huus. So wat kreegen de Kamraden trecht, se harrn wat lehrt, wat se bruken kunnen un hulpen sik gegensiedig. Dor heff ik för disse Leed an so'n lütte Baubegehung dacht un dorför uk dat "Liebe" nahmen, wat Vadder to sien Fründin sä un ik sodennig nich kennte.

Disse Huus heff ik buut
mit mien Frünne
ja, to jede frie Stünn.
Un dat warrt sach duern, duern
bit wi ferdig sünd.
An't Wuchenend un jede frie Dag
sünd wi in de Gang
bit ganz laat in de Nach.
Un mien Liebe
ik weet nich
wo ik dat seggen schall:
Ik heff dorför keen Wöer
man ik glööv
Du weets dat al.
Mien Liebe, ja mien Liebe
weet nich, wo ik dat seggen schall:
ik heff dorför keen Wöer
man ik glööv, Du weetst dat al:
Disse Huus, dat wat ik buu
buu ik nich för mi alleen
Nä, dat buu ik för mien Fruu
un de Kinner, de wi hebben.

Hier baben, ja hier baben
schall de Slaapstuuv hen.
Un dor neben dat Kinnerzimmer ween.
Ik geev ja to, dat's all noch tämlig ruuch.
Man bit wi ferdig sünd, hebben wi noch Tiet genoog.

Un mien Liebe, jo, mien Liebe, weet nich, wo ik dat seggen schall.
Ik heff dorför keen Wöer, man ik glööv, Du weetst dat al.
Mien Liebe, ja mien Liebe, ik weet nich, wo ik dat seggen schall
ik heff dorför keen Wöer, man ik glööv, Du weetst dat al:
Disse Hhus, dat wat ik buu
buu ik ich för mi alleen.
Nä, dat buu ik för mien Fru un de Kinner, de wi hebben.


T.u.M.V:I:

Much geern slapen

Glück ist... sodennig nich veel, denn för mi is dat al een Fest, wenn'k seggen kann, heff utslapen, mutt nich mit möde Oogen den Dag anplieren, stah op mit so'n Geföhl na Knööv un  gah dor fix op allens dal. Man wi wöllt nich verrückt spälen, dat is noch orig fröh vundag; dorum will ik lever hier glieks'n Text rinstellen, de bi so'n suure Nacht ruutbottert is, wo Du toletz nix anners kannst un magst as Di sülvst beduurn un Fragen stellst, de gor nix dögen.

Much geern slapen, bün so mööd.
Stünnenlang waken in mien Bett.
Dreih mi hen un dreih mi her
denk, wat fröher weer.

Disse Nach, de warrt we'r lang.
Dusend Biller in de Gang.
Segg, wenn is dat denn mol all
weet nich, wat ik maken schall.

Wo maakst Du hüüt Nacht?
Wo liggst Du hüüt Nacht?
Is Dien Bett uk warm?
Segg, wull höllt Di in sien Arm?
Wat maakst Du hüüt Nacht?
Un wo büst Du hüüt Nacht?
Büst Du al to Bett?
Much geern weten, wo Du slöppst.

Waag höllt buten an de Straat.
Nahwer kummt torüch, we'r tämlig laat.
he is ünnerwegens
he hett wat vun't Leven.

Achter't Finster warrt dat hell.
De erste Vagel hett sik meldt.
Legg dat Küssen över de Kopp.
Segg, wenn höllt dat denn mol op.

Wo maakst Du hüüt Nacht?
Wo liggst Du hüüt Nacht?
Is Dien Bett uk warm?
Segg, wull höllt Di in sien Arm?
Wat maakst Du hüüt Nacht?
Un wo büst Du hüüt Nacht?
Büst Du al to Bett?
Much geern weten, wo Du slöppst.


T.u.M. V.I.

Wat Vico seggt

Von Hölzchen zu Stöckchen, dat harr mi noch nie eener seggt, aver dat kreeg ik so richtig mit Grimm in de Stimm vörbröcht vun mien eene grote Super-Schöler, de ik mol harr, de mi in mien egen Rebeet över weer un mi dat uk düchtig marken leet. Aver an'n Syschteem, dor heff ik noch nie nich an glöövt, dor hebben de McKinseyologen  al noog vun in unse Welt sett un se dor uk düchtig mit utschännt. Nä, ik bün för dat Lopen- Laten vun de Gedanken. Vun wieden kannst denn doch marken, wat dor'n roden Faden is oder uk nich. Un wenn nich, wat Schiet. Worum bün  ik nu för mien lütt Blog op Vico kamen? Liggt villicht uk dor an, wat ik we'r een vun sien olen Fülme sehen heff, wo he - Hubertus vun Em as sien Manager  is dor mien egentlige Star - Cadillac fohrt, smucke Deerns över de Maten achter em ran sünd un he sien "Sieben Mal in der Woche" singen deit. Dat dor Leed weer al ümmer een vun mien TOP 100 un dorum is uk düsse Leed em un all de annern Schlagerkeerls "nachempfunden": Ik heff de Lüüd bi'n Optritt ümmer seggt, maakt sik keen Gedanken, wenn Jem meenen, dat Leed hebben wi al höört. Mien Leeder sünd de armen Verwandten vun luter rieke Bekannten.


Hörst Du nich, wat Vico seggt
söven Dage hett de Wääk.
Un denn wöllt wi fröhlig ween
segg, wat sittst Du dor alleen?
Kaam, wi gahn hüüt beide ruut
un denn fretten wi wat ut.

Mien Söten
Du mußt weten:
Ik mag Di geern
nich blots'n beten.
Mien Söten,
Du mußt weten:
Ik bün verrückt na Di.

Hörst Du, wat Chrüs Robert seggt:
Ewig söventeihn gifft dat nich.
Uk Du warrst mol söventig ween
un denn sittst Du dor - alleen.
Kaam wi gahn hüüt beide ruut
un denn fretten wi wat ut.

Mien Söten
Du mußt weten:
Ik mag Di geern
nich blots'n beten.
Mien Söten
Du mußt weten:
Ik bün verrückt na Di.

Bridge:
Segg, wat wullt Du vun Roy Black
Dat een Blomenstruuß nich reckt.
Ganz in witt wullt Du een Kleed
denn na de Kark, ja, weetst Bescheed.
Ik meen, dat harr nich nödig daan.
Ik dach, dat kunn uk ohne gahn.
Je mehr ik överlegg
kaam ik dor nich över trecht.

Hör, wat Krüschen Anners seggt
toletz, dor fohrt de Zug Di weg.
Un de fohrt, ik weet nich, wo
un denn büst Du nie mehr froh.
Kaam wi gahn hüüt beide ruut
un denn fretten wi wat ut.

Mien Söten
Du mußt weten:
Ik mag Di geern
nich blots so'n beten.
Mien Söten
Du mußt weten:
Ik bün verrückt na Di
.. na Di.... na Dihi.. na Di.

T.u.M. V.I..

Dat Du we'r op mi töövst

Dachbodenfund heet dat bi dat grote Auktschoonshuus, so leeg is dat noch nich mit disse lütte Leed, aver heff't jüst ut'n Bunk vun Bläders ruutgrepen un midlerwiel warr't Tiet, wat ik dat hier opschrieven do, sunst bleekt de Blieferboobstaven noch ganz un gor ut op't ole Blatt, wo sogor noch'n lütt Hart opmaalt is. Uk wenn't um de Leev geiht, wat mi hier to disse Leed andreven hett, is dat Riemeln an un för sik. So'n Leed rund to kriegen, dat weer de egentlige Lust. Op de anner Siet heff  ik dat uk in't wohre Leven al'n poormol versöcht, na'n Striet de Saak we'r in de Reeg to kriegen. Lückt nich ümmer un ik seh mi noch disse Winter dör de Giebelige Stadt na Huus schumpeln mit'n grote Blomenstruuß in de Hand, de mi achterna smetten wurr.

Hapen
se's apen
de Döör
hüüt Nacht bi Di.
Bün so wiet lopen
un kaam erst laat vörbi.

Wünschen
dor's Sünnschien
Dien Hart
is we'r ganz hell.
De Kummer
is vergetten
Du büst
nich mehr vergrellt.

Refr.: Dörv'k mi bi Di melden
dat Du mi dat glöövst
Much mi geern vörstellen
wat Du we'r op mi töövst.

Wagen
fragen
is Di dat
noch recht
wenn ik
na Di
hoochgah
hören, wat Du
denn seggst.

Versöken
Di drücken
dorna
steiht mi de Sinn.
Wat Du 
ut frie Stücken
wullt
dat'k bi Di bün.

Refr.: Dörv'k mi....

För'n Söten
bemöten
holen Di
in mien Arm.
'n beten
vermetten
wat wi
dat maken warrn.
Sinneeren
wo geern
ik blieven wurr
de Nacht.
Mutt ik
Di nu fragen
oder hest dor
uk an dacht.

Dörv'k mi bi Di melden
dat Du mi dat glöövst
much mi geern vörstellen
wat Du we'r op mi töövst.


T.u.M. V.I.