Wat's so'n Dag

Dienst-tag, ja, de Dingsdag is Deenst-Dag, de warrt lang un leeg, dor kummst na dat Diskereeren op de Kunferenzen erst laat na Huus un hest denn noch'n Stutz Arbeit vör Di. Dorum liggt dat Beste, wat disse Dag mi geven kunn, al achter mi; heff mien Lütte na School bröcht un se hett mi vertellt vun Mathe un Football un dat Theaterstück, wat se jüst inöven. Denn is se runter vun mien Rad un liekut hen na de School draavt, geiht  se dor geern hen, is dat een lütte Freud. Un vörher, mank de Laken, heff'k noch gau disse Wöer in mien lütt Book rin schreven, de Melodie is op MD (Minidisc) verwohrt un dorum kummt dat glieks op mien  Leeder-Blog.

Wat's so'n Dag
Wat's so'n Dag?
Kannst de Morgen noch nich seggen.
Hier un dor's
passeert hüüt Nacht
denn de Minschen weern ünnerwegens.

Wat's so'n Dag
Wat's so'n Dag
för een, de na de Doker schall?
Hier un dor's
wat in de Gang
kureeren kann he lang nich all.

Wat's so'n Dag
Wat's so'n Dag?
De Lütte mutt we'r na de School.
Hier un dor's
wat in ehr Book
wo willl de Lehrer wull op dal.

Wat's so'n Dag
Wat's so'n Dag?
De Chef hett mi di sach wat vör.
Hier un dor's
wat em nich paßt.
Bangween vör em maakt di ganz möör.

Wat's so'n Dag
Wat's so'n Dag?
Kraam, de liggt herum un töövt.
Hier un dor's
vun allens toveel
Wegsmieten hest  Du nich noog öövt.

Hier's 'n Dag
Hier's 'n Dag
to schaad em vörher to verleeren.
Hier un dor's
we'r wat, dat's nieg
hest soveel noch to lehren.

Hier's'n Dag
Hier's'n Dag
an't Enne erst hest Du em hatt.
Hier un dor's
een Op un Dal
hörst Vadder seggen, bi wat is wat.

Hier's 'n Dag
Hier's 'n Dag
un ik weet, bün nich alleen.
Hier un dor's
een Büld, dor lacht
de Minsch, mit de'k tohopen bün.

Dor kummt'n Dag
Dor kummt'n Dag
de letzte vun een lange Reeg.
Hier un dor's
een eeken Sarg
Leit böört Di den letzten Weg.

T.u.M.V.I.

Gisela

Tatort - 40 Johr - verdorig, so lang hör ik al da Doldinger-Intro "dadaa..." un kann't nich missen; blots de ool Kummissar, Erik Ode, de is mi noch lever ween, swatt-witt, düchtig smöken, un Rehbein haalt de Cugnac ruut. Nu weer't güstern so, dat dor'n niegen Ermittler ansett weer, un dor mußt ik nu ganz besunners henkieken un registreeren, wat he een Oldtimer fohrte, an't Klaveer seet, 'n olen Hoot opharr un mit de Damens mehr so plato-mäßig to gang weer. Martina Gedeck - dor harr ik mi denn doch'n beten mehr in't Tüüg leggt. Aver de Keerl - Du kannst seggen, so'n Minsch as Du un ik, um un bi Johrgang 54 - Heimat, Deine Sterne.. Ik mutt denn so'n beten smustern, denn ik heff em eenmol drapen, as he as'n jungen Musikus dör de Lande truck un jüst as ik so'n Faible harr för de Gragragrammophon-Musik. Un as wi eenmol bi de Kieler Wuch späält hebben, he mit'n gewaltig Wuppdi un een feine Kapell un ik we'r alleen an't Klaveer, dor heff ik dat hiere Leed späält, wat ik Peter Igelhoff nadicht harr un de ik ewig danken mutt för de Leeder as "Ich bring Dich um die Ecke...zum Autobus.." Mudder funn em so'n beten deernshaftig, dor weer se nich so för.Mi hett sien Kunst ümmer gefullen un för em un all de Giselas in de Welt - denkt sik dat so'n beten Charleston-mäßig:


Segg mi doch, worum wullt Du nu weggahn.
Segg mi doch, wat is passeert.
Dat dörvst Du mi nich andoon
nä, dat mi so wat mallöört.

Segg mi doch, worum wullt Du nu weggahn.
Segg mi doch, dat dörvt nich ween.
Dat dörvst Du mi nich andoon
Nä Du lettst mi nich alleen.

Gisela - ik mag Di doch so geem.
Gisela, du büst un bliffst un büst mien söte Deern.
Segg mi doch, worum wullt Du nu wegggahn.
Segg mi doch, wat is passeert.
Dat dörvst Du mi nich andoon
Nä, dat mi so wat mallöört.

All de söten Deerns
mag ik doch so geern
nähm se in mien Arm
un wies se mien Cha-arm.
Doch mit Gisela, dor.kaam ik nich langs.
Nä, bi Gisela heff ik rein gor keen Chanx.

Segg mi doch, worum wullt Du nu weggahn.
Segg mi doch, wat is passeert.
Dat dörvst Du mi nich andoon
nä, dat mi so wat mallöört.

Segg mi doch, worum wullt Du nu weggahn.
Segg mi doch, dat dörvt nich ween.
Dat dörvst Du mi nich andoon,
Nä. Du lettst mi nich alleen.

Gisela - ik mag Di doch so geem.
Gisela, du büst un bliffst un büst mien beste Deern.
Segg mi doch, worum wullt Du nu weggahn.
Segg mi doch, wat is blots ween.
Dat dörvst Du mi nich andoon.
Nä, Du lettst mi nich alleen.
Dat dörvst Du mi nich andoon,
nä, Du lettst mi nich alleen...
Gisela ....


T.u.M. V.I.

Winter's dor

Advent - de erste is dor; de Basar, för de ik instahn mutt, is vörbi un in een bummelige Stünn schall'k we'r in't Herrenhuus von Stockelsdörp dat Leed vun Boy Lornsen sien Goos singen. Vun een herrlig Wuchenend in Hamborg brummt mi de Kopp, as harr ik de Grogs, de se in't Schulauer Fährhuus utschenkt hebben, all alleenig sapen. Aver wat helpt, för de Gitarr bruuk ik mien Hände, nich den Kopp un dat Singen geiht hoffentlig uk noch mol we'r good, denn. Boy Lornsen sien "Goos" is een gGedicht, wat dat in sik hett. Egentlig wull ik hüüt namiddag mien Rägendruppen-Leed singen, aver bi so een herrlig Vörwinter-Sündags-Witterung as wi dat hüüt mol hebben, weer dat ja wull'n beten aapig. För luter Verlegenheit heff ik gau in de Zug vun Hamborg na Lübeck dat hiere Leed maakt un ik glööv, ik krieg dat trecht un sing de Lüüd dat hüüt namiddag vör.

Över de Feller leggt de Frost sien witten Aten.
Dat Land is still un weet, nu is't we'r Wintertiet.
De Frost, de meent, de Rüffel bruukst nich mehr anfaten.
De Wintereer's taag un koolt, de Fingers stief.

Advent is dor, de Kinner tellen nu we'r de Dage.
Du schriffst Dien Frünne, denkst, wovelen sind dor noch.
Wo ehr dat geiht, wennehr se kummt, schullst Du ehr fragen.
Geschinke kopen ritt in't Knipp een deepe Loch.

Dat een un anner Leed, dat warrst du fröhlig singen.
De een un anner Stünn is Di ganz still dt Moot.
Uk wenn de Karkenglocker nu veel lieser klingen
bääd wi all, uns geeng dat wieter goot.

Winter's dor.
Winter's dor.
Un to Enne geiht dat Johr.

T.u.M. V.I.

Smiet Dien Hart nich weg

Frau weg, Haus weg - Scheiße. Mehr Wöer bruukte mien Footballkamraad Bernd nich, um dat ganze Drama uttovertellen. Dor heff ik mehr Wöer un mehr as fiev Leeder op't Papier bröcht, wo't um nix anners geiht as dat, wat velen annern jüst so mallöört is as mi. As ik disse Leed in "Rollenprosa" maakt heff, weer disse Beläven noch wiet weg. Dor geengt um een Fru vun't Land, de dissen swooren Gang vör de Oogen vun de ganze Welt, dat heet, ehr Dörp, gahn mußt. "Wat kieken Jem mi all an", reep een Fruu vertwiefelt, as ik dat Leed dat erste un., ik glööv, uk dat letzte Mol vör Lüüd sungen heff. Dat weer in Dörpeln, wo se mi af un to mol inlaadt hebben un wo ik dat waagt heff, een op "ernst" to maken.


15 Johr - is dat nix.
Twee Kinner un  een Huus.
Op eenmol geeng dat all ganz fix
un Du neihst ut.
Schullst man weg, veer Weken lang
wullst Di melden jede Dag.
Man een, twee Mol reepst Du an
un ik heff luert in de Nacht.

Smiet Dien Hart nich weg.
Wohr Di, wat Du hest.
Smiet Dien Hart nich weg.
Wohr Die, wat Du hest,

Mudder, segg, wat hebben wi Vati daan?
Worum kummt he nich mehr?
He is na een anner gahn.
Sien Stohl blifft leer.
Uk dat Bett neben mi is frie.
Un ik glööv, dat blifft noch lang dorbi.

Smiet Dien Hart nich weg.
Wohr Di, wat Du hest.
Smiet Dien Hart nich weg!
Wohr Di, wat Du hest,

De weg gahn deit, is wieter as de, de blifft.
Un ik heff meent, dat dat sowat blots bi annern gifft.

Smiet Dien Hart nich weg.
Wohr Di, wat Du hest.
Smiet Dien Hart nich weg.
Överlegg - smiet Dien Hart nich weg.
Smiet Dien Hart nich weg....

T.u.M.V.I.

Kiek torüch

Geschafft - dat much ik geern öfter mol seggen, aver um mi rum, in mi binnen dor is so veel, dat ik dat Enn nich seh un uk nich finnen kann. Engermaten langskamen - mehr is nich möglich. Dat wat an'n Dag egentlig den meersten Spaaß maken deit, dat is dat Hiere, disse Blog, för umsunst wat schrieven un sik kiekers inbilden, dat kunn ja Minschen geven, de sik dorför interesseeren oder de dat Nett tofällig mien Siet finden lett. Een Maand heff ik nu dörhalen, binah jeden Dag wat schreven - güstern geeng't nich, de Tiet weer nich dor. Mindst dissen lüttjen Lex heff'k schreven, noch gau vör't Opstahn.

Kiek torüch op een poor Weken
wat passeert allens in de Tiet
vun wat ik vör harr, ganz veel streken
liekers schreev ik weckeen Siet.

Kiek torüch, kann'k mi an freuen
wat ik Di heel in mien Arm
wenn uk blots hier un dor noch Rosen bleuhen
se dorum ümmer schöner warrn.

Kiek torüch op swore Stünnen
stunn koolt to freren vör een Graff
kunn licht noch mehr Kummer finden
mark, mi fählt dorto de Kraft.

Kiek torüch, de velen Sorgen
warrn ümmer mehr un gahn nich weg.
De Dag fangt an - een koole Morgen
op de to wenig Slaap sien Schadden leggt.

Kiek torüch op een poor Dage
dor weern de Kinner we'r bi mi.
Dor bleef keen Tiet na, för de tagen
Stünnen, wo ik nix anners heff as mi.

Kiek torüch mit slech Geweten
as ik't wennt bün un ümmer do.
Vun't Schöne bleef man blots'n beten
freu mi, wenn'k wieter kamen do.

Kiek torüch, wat is dor bleven
so vele Wöer, man ohne Grund
un disse Reegen, de ik schreven
hett binah keen anner funden.

Kiek torüch un mi warrt lichter
kiek, weer so veel un ik bün riek
Frünne, Fru, de Kinder ehr Gesichter
mien Leven is't, wo ik op kiek.


T.u.M. V.I.

De Deerns vun't Xanadu

Charme - wenn'k dat Woord höör, mutt ik ümmer denken an een ganz feine Minsch, de op de Cheest läävte un so wat vun Cheest-Platt snackte, aver de ümmer we'r keem mit sien: de Nordstrander, dat sünd Lüüd mit Charme. Ik keek denn mit mien Nordstrander Truschulligkeit torüch un dach över de Geschichten nah, wat mi een in Lübeck un een anner in Eiderstedt vertellt harr un dor geeng't blots um dat scheußlig Fellvull, wat se sik bi de Nordstrander infungen harrn. De Eiderstedter harr wengst düchtig torüchbetahlen kunnt, aver de Minsch ut Lübeck, een Keerl as'n Eek, he weer bi't Insel-Koophuus in de Lehr gahn un dat gröttste Fellvull, wat he in sien ganze Leven kregen harr, harr denn wull dor to höört. De Nordstrander Charme gifft uk anners, sünnerlig wenn een Minüsterpräsident denn bit Festival de Lüüd mit "leve Musikers un Kummunisten" angeiht, un'n beten heff ik dorvun uk mitkregen, sünnerlig, wenn't' um de Wohrheit als solches geiht. Liekers heff'k jüst dacht, ik heff "mien Nordstrand" ümmer'n beten to hooch op't Podest stellt, so hooch kunnen aver de Nordstranders nich dor op stahn; dorum bün ik dor uk nie ganz gerecht, hierhen nich un dorhen nich. Man de Optritt vun de Nordstranders bi de Partnerschaftsanbahnungsvereen Xanadu e.V., de mutt ik hier fastholen vör een lüttje Ewigkeit.

Mien Fründ is Fuzzy
un vun em kann ik wat lehren.
He is veel ünnerwegs
denn he söcht sik noch'n Deern.
He weer al in Niemünster
he weer al mol in Kiel.
Maakt em gor nix ut
denn der Weg, der ist das Ziel.

Un denn seh ik em we'r fohren
vun de Höhnerdiek na Noorn.
Un denn geiht dat över de Damm
denn doch achtern is een Schild
un denn kriggt he dat we'r hild
na't Xanadu -hu
dor findst du licht een Fru-hu
denn de sünd gor nich schu-hu
de Deerns vun't Xanadu.

Mien Fründ heet Fuzzy
un na em, dor mag ik hören.
Wenn he so vertellt
dor kannst'n Barg vun lehren.
He seggt, mit 65
schall dat Leven sik noch lohnen.
Achteran is Damenwahl
in de Sozialstatschoon.

Un denn seh ik em we'r fohren
vun de Höhnerdiek na Noorn.
Un denn geiht dat över de Damm
denn doch achtern is een Schild
un denn kriggt he dat we'r hild
na't Xanadu -hu
dor findst du licht een Fru-hu
denn de sünd gor nich schu-hu
de Deerns vun't Xanadu.

Af un to is dat in't Leven gor to keef.
Bi de Arbeid, hier bi't Huus un in de Leev.
Hier un dor un överall de sülve Frett
bi de Koopmann, in de Kroog un uk in'n Bett.

Dorum fohr uk du-hu
hen na't Xanadu-hu.
Dor findt sik licht een Fru-hu
för so'n Keerl as du-hu.

T.u.M. V.I.

Glieden över de Eer

Easy listening - dat lichte Hören - Minsch, de Avend warr'k nich vergetten; seet mit so'n wellerlige Frett in so'n Swiensfleesch-sööt-suer-Lokaal un wunnert mi, wo ik so sinnig ruhiger wurr, allmählig uk de Fruu an mien Siet wat fründliger ankieken kunn un fraagt mi, wodennig dat denn kamen weer un markte, dat leeg an de Musik: keen China-Pling-Plang-Plong, nä, Peter Kreuder an't Klaveer, glitt sinnig dörch sien Leeder, Musik, Melodie un ganz veel Harmonie. Un vun de dor Dag an köfft ik mi een Platte na de anner mit disse Musik ut de 30er, 40er, 50er un 60er Johren. Un wenn'k disse Leed opnähmen wurr, wurr dat uk so ganz "easy" klingen, villicht an een E-Piano mit twee, dree Harmonien, as  wenn dat Meer so an een stillen Dag an de Strand henrullt.



Glieden över de Eer
glieden dör de Tieden
un sinneeren, wat mol weer
dorvun wat opschrieven
sunst blieven all de Sieden leer.
Kiek op Korten, lääs de Naams
so wiet weg un so wiet büst Du in Dien Leven kamen
hest dat hatt un hest uk doch so veel dorvun nich sehen
överall, dor kann keen Minsch nich ween.

Glieden dör mien Kopp
glieden dör de Billerwulken
holen gor nich op
allens op eenmol
un na vörn un we'r torüch
wat blifft wohr un wull seggt
di dat, wenn dien Erinnern lüggt
Naams in't Dustern, Naams in't Licht
vun een Stimm blifft di de Klang
man dat Gesicht
full ut de Tiet
de verfehrt sik, de't nu süht.

Glieden dör de Daak
vun good un slech
wurrn to laat waak
begriepen't erst, wenn een meldt
de anner lüggt al, wenn he vun de Saak vertellt.
Harrst weten kunnt
'n beten dorvun ahnen kunnt
woto hest Du Dien Geweten
wohr Di för de doren
de wöllt de ganze Minschheit retten
ach, du leve Gott, so veel kann
vun de Minschen sach keeneen
un so veel vun Bedüden
hett keeneen vun uns verdeent.

Glieden - över dat Meer
speegelt sik de Kulöör
vun Häven
gries, swatt oder blau
bi schöne Wäer
dat Hopen, du fundst we'r na dat Land
keemst to liggen an een Strand
wo fründlig Minschen wahnen
Deerns mit weeke Bost
heelen di willkamen
un nu
ruh di ut
denn vun nu an büst Du al we'r bi't Huus.

T.u.M. V.I.