Winter's dor

Advent - de erste is dor; de Basar, för de ik instahn mutt, is vörbi un in een bummelige Stünn schall'k we'r in't Herrenhuus von Stockelsdörp dat Leed vun Boy Lornsen sien Goos singen. Vun een herrlig Wuchenend in Hamborg brummt mi de Kopp, as harr ik de Grogs, de se in't Schulauer Fährhuus utschenkt hebben, all alleenig sapen. Aver wat helpt, för de Gitarr bruuk ik mien Hände, nich den Kopp un dat Singen geiht hoffentlig uk noch mol we'r good, denn. Boy Lornsen sien "Goos" is een gGedicht, wat dat in sik hett. Egentlig wull ik hüüt namiddag mien Rägendruppen-Leed singen, aver bi so een herrlig Vörwinter-Sündags-Witterung as wi dat hüüt mol hebben, weer dat ja wull'n beten aapig. För luter Verlegenheit heff ik gau in de Zug vun Hamborg na Lübeck dat hiere Leed maakt un ik glööv, ik krieg dat trecht un sing de Lüüd dat hüüt namiddag vör.

Över de Feller leggt de Frost sien witten Aten.
Dat Land is still un weet, nu is't we'r Wintertiet.
De Frost, de meent, de Rüffel bruukst nich mehr anfaten.
De Wintereer's taag un koolt, de Fingers stief.

Advent is dor, de Kinner tellen nu we'r de Dage.
Du schriffst Dien Frünne, denkst, wovelen sind dor noch.
Wo ehr dat geiht, wennehr se kummt, schullst Du ehr fragen.
Geschinke kopen ritt in't Knipp een deepe Loch.

Dat een un anner Leed, dat warrst du fröhlig singen.
De een un anner Stünn is Di ganz still dt Moot.
Uk wenn de Karkenglocker nu veel lieser klingen
bääd wi all, uns geeng dat wieter goot.

Winter's dor.
Winter's dor.
Un to Enne geiht dat Johr.

T.u.M. V.I.

Smiet Dien Hart nich weg

Frau weg, Haus weg - Scheiße. Mehr Wöer bruukte mien Footballkamraad Bernd nich, um dat ganze Drama uttovertellen. Dor heff ik mehr Wöer un mehr as fiev Leeder op't Papier bröcht, wo't um nix anners geiht as dat, wat velen annern jüst so mallöört is as mi. As ik disse Leed in "Rollenprosa" maakt heff, weer disse Beläven noch wiet weg. Dor geengt um een Fru vun't Land, de dissen swooren Gang vör de Oogen vun de ganze Welt, dat heet, ehr Dörp, gahn mußt. "Wat kieken Jem mi all an", reep een Fruu vertwiefelt, as ik dat Leed dat erste un., ik glööv, uk dat letzte Mol vör Lüüd sungen heff. Dat weer in Dörpeln, wo se mi af un to mol inlaadt hebben un wo ik dat waagt heff, een op "ernst" to maken.


15 Johr - is dat nix.
Twee Kinner un  een Huus.
Op eenmol geeng dat all ganz fix
un Du neihst ut.
Schullst man weg, veer Weken lang
wullst Di melden jede Dag.
Man een, twee Mol reepst Du an
un ik heff luert in de Nacht.

Smiet Dien Hart nich weg.
Wohr Di, wat Du hest.
Smiet Dien Hart nich weg.
Wohr Die, wat Du hest,

Mudder, segg, wat hebben wi Vati daan?
Worum kummt he nich mehr?
He is na een anner gahn.
Sien Stohl blifft leer.
Uk dat Bett neben mi is frie.
Un ik glööv, dat blifft noch lang dorbi.

Smiet Dien Hart nich weg.
Wohr Di, wat Du hest.
Smiet Dien Hart nich weg!
Wohr Di, wat Du hest,

De weg gahn deit, is wieter as de, de blifft.
Un ik heff meent, dat dat sowat blots bi annern gifft.

Smiet Dien Hart nich weg.
Wohr Di, wat Du hest.
Smiet Dien Hart nich weg.
Överlegg - smiet Dien Hart nich weg.
Smiet Dien Hart nich weg....

T.u.M.V.I.

Kiek torüch

Geschafft - dat much ik geern öfter mol seggen, aver um mi rum, in mi binnen dor is so veel, dat ik dat Enn nich seh un uk nich finnen kann. Engermaten langskamen - mehr is nich möglich. Dat wat an'n Dag egentlig den meersten Spaaß maken deit, dat is dat Hiere, disse Blog, för umsunst wat schrieven un sik kiekers inbilden, dat kunn ja Minschen geven, de sik dorför interesseeren oder de dat Nett tofällig mien Siet finden lett. Een Maand heff ik nu dörhalen, binah jeden Dag wat schreven - güstern geeng't nich, de Tiet weer nich dor. Mindst dissen lüttjen Lex heff'k schreven, noch gau vör't Opstahn.

Kiek torüch op een poor Weken
wat passeert allens in de Tiet
vun wat ik vör harr, ganz veel streken
liekers schreev ik weckeen Siet.

Kiek torüch, kann'k mi an freuen
wat ik Di heel in mien Arm
wenn uk blots hier un dor noch Rosen bleuhen
se dorum ümmer schöner warrn.

Kiek torüch op swore Stünnen
stunn koolt to freren vör een Graff
kunn licht noch mehr Kummer finden
mark, mi fählt dorto de Kraft.

Kiek torüch, de velen Sorgen
warrn ümmer mehr un gahn nich weg.
De Dag fangt an - een koole Morgen
op de to wenig Slaap sien Schadden leggt.

Kiek torüch op een poor Dage
dor weern de Kinner we'r bi mi.
Dor bleef keen Tiet na, för de tagen
Stünnen, wo ik nix anners heff as mi.

Kiek torüch mit slech Geweten
as ik't wennt bün un ümmer do.
Vun't Schöne bleef man blots'n beten
freu mi, wenn'k wieter kamen do.

Kiek torüch, wat is dor bleven
so vele Wöer, man ohne Grund
un disse Reegen, de ik schreven
hett binah keen anner funden.

Kiek torüch un mi warrt lichter
kiek, weer so veel un ik bün riek
Frünne, Fru, de Kinder ehr Gesichter
mien Leven is't, wo ik op kiek.


T.u.M. V.I.

De Deerns vun't Xanadu

Charme - wenn'k dat Woord höör, mutt ik ümmer denken an een ganz feine Minsch, de op de Cheest läävte un so wat vun Cheest-Platt snackte, aver de ümmer we'r keem mit sien: de Nordstrander, dat sünd Lüüd mit Charme. Ik keek denn mit mien Nordstrander Truschulligkeit torüch un dach över de Geschichten nah, wat mi een in Lübeck un een anner in Eiderstedt vertellt harr un dor geeng't blots um dat scheußlig Fellvull, wat se sik bi de Nordstrander infungen harrn. De Eiderstedter harr wengst düchtig torüchbetahlen kunnt, aver de Minsch ut Lübeck, een Keerl as'n Eek, he weer bi't Insel-Koophuus in de Lehr gahn un dat gröttste Fellvull, wat he in sien ganze Leven kregen harr, harr denn wull dor to höört. De Nordstrander Charme gifft uk anners, sünnerlig wenn een Minüsterpräsident denn bit Festival de Lüüd mit "leve Musikers un Kummunisten" angeiht, un'n beten heff ik dorvun uk mitkregen, sünnerlig, wenn't' um de Wohrheit als solches geiht. Liekers heff'k jüst dacht, ik heff "mien Nordstrand" ümmer'n beten to hooch op't Podest stellt, so hooch kunnen aver de Nordstranders nich dor op stahn; dorum bün ik dor uk nie ganz gerecht, hierhen nich un dorhen nich. Man de Optritt vun de Nordstranders bi de Partnerschaftsanbahnungsvereen Xanadu e.V., de mutt ik hier fastholen vör een lüttje Ewigkeit.

Mien Fründ is Fuzzy
un vun em kann ik wat lehren.
He is veel ünnerwegs
denn he söcht sik noch'n Deern.
He weer al in Niemünster
he weer al mol in Kiel.
Maakt em gor nix ut
denn der Weg, der ist das Ziel.

Un denn seh ik em we'r fohren
vun de Höhnerdiek na Noorn.
Un denn geiht dat över de Damm
denn doch achtern is een Schild
un denn kriggt he dat we'r hild
na't Xanadu -hu
dor findst du licht een Fru-hu
denn de sünd gor nich schu-hu
de Deerns vun't Xanadu.

Mien Fründ heet Fuzzy
un na em, dor mag ik hören.
Wenn he so vertellt
dor kannst'n Barg vun lehren.
He seggt, mit 65
schall dat Leven sik noch lohnen.
Achteran is Damenwahl
in de Sozialstatschoon.

Un denn seh ik em we'r fohren
vun de Höhnerdiek na Noorn.
Un denn geiht dat över de Damm
denn doch achtern is een Schild
un denn kriggt he dat we'r hild
na't Xanadu -hu
dor findst du licht een Fru-hu
denn de sünd gor nich schu-hu
de Deerns vun't Xanadu.

Af un to is dat in't Leven gor to keef.
Bi de Arbeid, hier bi't Huus un in de Leev.
Hier un dor un överall de sülve Frett
bi de Koopmann, in de Kroog un uk in'n Bett.

Dorum fohr uk du-hu
hen na't Xanadu-hu.
Dor findt sik licht een Fru-hu
för so'n Keerl as du-hu.

T.u.M. V.I.

Glieden över de Eer

Easy listening - dat lichte Hören - Minsch, de Avend warr'k nich vergetten; seet mit so'n wellerlige Frett in so'n Swiensfleesch-sööt-suer-Lokaal un wunnert mi, wo ik so sinnig ruhiger wurr, allmählig uk de Fruu an mien Siet wat fründliger ankieken kunn un fraagt mi, wodennig dat denn kamen weer un markte, dat leeg an de Musik: keen China-Pling-Plang-Plong, nä, Peter Kreuder an't Klaveer, glitt sinnig dörch sien Leeder, Musik, Melodie un ganz veel Harmonie. Un vun de dor Dag an köfft ik mi een Platte na de anner mit disse Musik ut de 30er, 40er, 50er un 60er Johren. Un wenn'k disse Leed opnähmen wurr, wurr dat uk so ganz "easy" klingen, villicht an een E-Piano mit twee, dree Harmonien, as  wenn dat Meer so an een stillen Dag an de Strand henrullt.



Glieden över de Eer
glieden dör de Tieden
un sinneeren, wat mol weer
dorvun wat opschrieven
sunst blieven all de Sieden leer.
Kiek op Korten, lääs de Naams
so wiet weg un so wiet büst Du in Dien Leven kamen
hest dat hatt un hest uk doch so veel dorvun nich sehen
överall, dor kann keen Minsch nich ween.

Glieden dör mien Kopp
glieden dör de Billerwulken
holen gor nich op
allens op eenmol
un na vörn un we'r torüch
wat blifft wohr un wull seggt
di dat, wenn dien Erinnern lüggt
Naams in't Dustern, Naams in't Licht
vun een Stimm blifft di de Klang
man dat Gesicht
full ut de Tiet
de verfehrt sik, de't nu süht.

Glieden dör de Daak
vun good un slech
wurrn to laat waak
begriepen't erst, wenn een meldt
de anner lüggt al, wenn he vun de Saak vertellt.
Harrst weten kunnt
'n beten dorvun ahnen kunnt
woto hest Du Dien Geweten
wohr Di för de doren
de wöllt de ganze Minschheit retten
ach, du leve Gott, so veel kann
vun de Minschen sach keeneen
un so veel vun Bedüden
hett keeneen vun uns verdeent.

Glieden - över dat Meer
speegelt sik de Kulöör
vun Häven
gries, swatt oder blau
bi schöne Wäer
dat Hopen, du fundst we'r na dat Land
keemst to liggen an een Strand
wo fründlig Minschen wahnen
Deerns mit weeke Bost
heelen di willkamen
un nu
ruh di ut
denn vun nu an büst Du al we'r bi't Huus.

T.u.M. V.I.

De bösen Unkels

Rückfall - oh, dat Woord kann'k bookstabeeren, midlerwiel heff'k lehrt, wenn't denn we'r een geven hett, nich lang mit slechte Geweten rumquälen, nä, opstahn, wieter gahn, un denn de Tiet sammeln, bit't wedder so wiet is. Mien Rückfall weer de "Leserbrief" vun güstern, de ik an't Blatt schickt heff, wo ik mol wedder mien "Lieblinge" een mitgeven heff: De doren, de Karken afrieten, de doren, de Windröder buun un opstellen, de doren, de mit "Fieravend-Stalinisten" Politik maken un de doren, de so'n schöne Stadt as Lübeck utschännen. Harr't schreven un denn uk noch op "senden" klickt, wat ik nu al 'n poor Johr nich mehr maakt harr. Nu is't passeert un ik heff mi hüüt morgen disse Leed hier achteran schreven. Dat Leed vun de "bösen Unkels", denn dat sünd se: de ewigen Gift-un-Gall-Gedanken, de mi um de Slaap bringen un dat Leven verdüstern, de, wenn'k ehrlig bün, mien Leven regeern. Villicht helpt so'n lütte Lex, sik sülvst we'r to kureeren. 

De bösen Unkels weern al vör mi waken.
Se hebben vun't Denken we'r dat Leit.
Warrn ehr Spijöök we'r mit mi maken
worum sik all mien Denken dreiht.

De bösen Unkels, de hebben uk Namens
de sustern se mi we'r in't Ohr.
So warr ik nie to Ruh mehr kamen
Stünn um Stünn, Dag um Dag, Johr um Johr.

De bösen Unkels, de kennen de Wöer
mit de kriegen se mi ganz licht in de Gang
se grienen un bäden se mi vör
un dat Giften un sik Quälen fangt we'r an.

Kunn'k doch een Freden finden
Harr'k as de annern still mien Ruh
weer nich de Krieg mehr in mi binnen
Harr'k Tiet un Oogen för mien Fru.

De bösen Unkels hören wull to't Leven
stahn för dat Leege un de Unverstand.
As wurr't nich anners wat för uns geven
se schännen ut de Welt un uk dat Land.

De bösen Unkels kannst slech faten.
Se seggen meist, so un so mutt dat nu ween.
Dat Gegenan, dat kannst fein laten
de annern Lüüd sünd to bequem.

De bösen Unkels, ik warr ehr pedden
ik bliev dorbi, ik bün in't Recht.
Se sünd mi över, ik bün ganz nedden
so lang ik lääv, stah ik se in de Weg.

Jem bösen Unkels, dat kann'k verspräken
jem kamen uk een Dag vör't Brett.
De Minschheilt warrt wies um't Verbräken
wat sik nich mehr verbargen lett.

Jem bösen Unkels, Jem warrn nich starven
Dat Geld, de  Macht - dat is to schön.
Wenn Jem mi uk disse Dag verdarven
De Welt un ik, wi warrn uns doch mol eenig ween.


T.u.M. V.I.

Libero

Eismütter - so een heff ik noch nich kennenleernt, villicht weer Richies Mudder so een, de mit ehren Jung, de jüst so lütt un pussig weer as sien Mudder groot un stark, vun de een na den annern Football-Vereen leep un sik wunnert, wat nüms dat Supertalent vun ehren Jung estimeeren dä. Ik bün aver sülvst so een "Alter Herr", de na sien aktive Johren mit de Kinner mitfewert un brüllt un deit. Man kunn seggen, Football is un blifft de beste Ünnerholung, de een sik denken kann, sünnerlig wenn Du Kinner hest, de so flietig na de Ball pedden as mien Jung un nu uk mien Deern. Wat kann so'n Namiddag spannend ween, uk wenn't mol 13:1 för de annern utgahn deit oder 4 to 2 as hüüt.  Weern dor man nich blots de annern Mannslüüd twüschen, de nu sülven gor nix mehr op de Reeg kriegen un nu na ehr Kinner bölken, wenn se den Ball nich drepen. Oder de dor Keerl, de sik in sien Trainingsjack dickdeit un mi sien heesche Komment in't Ohr bölken deit oder de Coach vun mien Jung, de mi noch mol wiesen mutt, wo fein he mien Jung  cunjoneeren kann. De Coach späält bi Phönix un de anner Experte harr dat VfB-Teeken an de Bost, dorum kann ik se uk gor nich mögen, denn ik bün vun TUS 93, dat is de eenzige Vereen, för de Du hier in Lübeck ween kannst. Ik weer aver uk mol bi TSV Nordstrand, bit ik utmustert wurr, denn - dat heff ik noch veel hört: - "Der Ball ist nicht sein Freund". Liekers, de Johren much ik nich missen un dorum för all de Liberos op disse Welt een lüttje Leed:

Dieter is een Muurmann
he muert ümmer an de Wand entlang.
Blots an't Wuchenend hett he frie
man leider uk keen Tiet för sien Marie.
Dieter treckt sien Stäveln an
weil he hüüt mol we'r mitspälen kann.
He hett de Fiev op sien Trikot:
He is unse Libero.

Libero - hüüt wöllt wi Football spälen.
Libero - un ik, ik will nich fählen.
Libero - ja, wi späält hier op't Land
mol mit de Foot, doch uk mol mit de Hand.
Libero - paß op, dat segg ik Di!
Libero - an mi kummst Du nich vörbi.
Erst gifft dat gääl, denn gifft dat uk we'r root
denn hebben wi gor keen Libero.


Udi, he is bi de Bank
tellt de Gruschens stünnenlang
man an't Wuchenend hett he wat vör
man leider uk keen Tiet för sien Mudder.
He seggt, Mutti pack de Steveln in
weil wi hüüt mol we'r gewinnen.
Mutti seggt: Jem warrn verleeren
weil jem nich genoog traineeren.

Libero - hüüt wöllt wi Football spälen.
Libero - un ik, ik will nich fählen.
Libero - ja, wi späält hier op't Land
mol mit de Foot, doch uk mol mit de Hand.
Libero - paß op, dat segg ik Di.
Libero - an mi kummst Du nich vörbi.
Erst gifft dat gääl, denn gifft uk we'r root
denn hebben wi gor keen Libero.

Günter regelt de Popieren
mutt de Späälbericht vullklieren.
90 Minuten geiht dat hen un her
un ik bün ümmer dor, wo de Ball jüst weer.
Hebben wi denn mol we'r gewunnen
gifft dat een, twee, dree, veer Runden
Kameradschaft , de besteiht
an't besten mit Geselligkeit.

Libero - hüüt wöllt wi Football spälen.
Libero - un ik, ik will nich fählen.
Libero - ja, wi späält hier op't Land
mol mit de Foot, doch uk mol mit de Hand.
Libero - paß op, dat segg ik Di
Libero - an mi kummst Du nich vörbi.
Erst gifft dat gääl, denn gifft uk we'r root
denn hebben wi gor keen Libero.

Un een Deel, dat blifft bestahn
de TSV, de warrt nich ünnergahn.


T.u.M.V.I.