De mit mi weern

Harmonie - gifft nich ümmer un överall umsunst - wenn'k so seh, wo'n lütt Fru hüüt avend nu so ganz un gor nich bi de hest-nich-een-Milljon-över-för-mi-Günter Jott ankamen is, denn glööv ik binah sülvst nich mehr an de Wöer, de ik vörhen opschreven heff, as mien lütt Dochter ehren feinen Middagslaap heel. Dat heff ik al ümmer so'n beten hen un her wöltert: dat, wo de Ool Stimm Bob seggt: I only got affection for those who sailed with me - wenn dat denn so geeng, uk wenn Du mit'n Deern utn'anner büst, dat jem sik seggen, de <affection> de wohrt wi uns, denn wi kunnen uns mol fein lieden. Heff denn op de Jung sien Gitarr so'n beten hen un her öövt un al'n lütt Vörstellung, wo dat Hiere hier klingen kunn, dorum kummt dat hier uk glieks to Stääd.

De mit mi tohopen weern
in de Neegde nu un in de Feern
mit mi achtern weern un uk mol vöörn
much'k seggen, ik fohrt mit Jem geern.

De mit mi  weern bi ruge See
över't düster Lock in Luuv un Lee
de mi neeg weern, as't weh doon dä
segg ik Dank, dat se mit mi geeng'n.

De mit mi weern in düster Stünnen
wo ik meent, dat ik alleenig bün.
De dor weern, hulpen finden
in mien Leven  Richt un Sinn.

De gegen mi weern, ik wünsch ehr wat.
Veel weer sach inbildt, weet nich wat.
Dä allens nich nödig, för de Katt
de laat ik achter mi, un ut is dat.

De velen Lüüd, de ik nich kennt
wünsch ik, se fohren na't Gude hen.
Ik kaam nich mit, kaam nich mehr hen.
Wünsch ehr, laat sik nich de Welt utschännen.

De na mi kamen, wünsch ik veel Glück
bün nich wiet kamen, blots'n Stück
kreeg nich veel, man heff wat plückt
tofreden mit dat, wat mi lückt.

Dank an de doren, de mi ruut bören
mit de, de mi haalt, nich vertörnen
wies mi de Weg, ik gah em geern
hen na de doren, de mit mi weern.

T.u.M. V.I.

August-Moritz sien Salon

Dinner for one - na dat weer ja wat för mien Ool. Dat geev ja Lachen, wo eener so sinnig duun wurr, över den Tigerkopp full un sik liekers nich ünnerkriegen leet. Lachen - dat weer de Ool sien tweete Kunst, sien erste weer de Spott - dor hebben mi de Tanten, de je noch nableven sünd, vör een poor Dage herrlig vun vertellt; Stücken un Töge - scheußlig. Dat anner grote Fernseh-Vergnögen, dat weer denn ja dat "Streichquartett", wo de Lach-Schließ-Lüüd to'n Plattenspäler dat Betriebsfest mit Musik ünnerholen schullen. As Dinner for one, dach ik, kunn ik uk mien villicht beste un  midlerwiel verloren Nordstrander Klassiker "August-Moritz" vörstellen. Hier sitt ganz vörn an de Döör Hans Lord, genannt "Stresemann", wegen sien Stresemann-Büx, neben em töövt Kuddl Nielig, egentlig Hans Brandkass, he is wengst uk to't Hoorsnieden dor; Otto Tüter, egentlig Otto Kühlmann brööst August-Moritz un de annern vör, wat he mol teihn Eier roh utsuben wull denn aver nich all dalkreeg. Adolf Krusbanik heet egentlig Paul, he harr een Bude op Süden un hett sik villicht ganz woanners de Hoor snieden laten, aver för de Koole-Heimat-Nordstranders schull ja uk wat affallen, dorum heff ik em in dat Leed mit opnahmen. De Krönung weer, wenn August-Moritz sien Fru "Kaffee" reep, un he Di een lütte halve Stünn sitten leet op sien Sessel , vör den Speegel, mit een halfafraseerten Fasson-Schnitt. "Dat hebben de Nordstrander em nich vergetten", sä Ewald Bäcker mol to mi, un August-Moritz hett sien lütten Salong op den Höhnerdiek denn een Dag dicht maakt un is na de Geest gahn.

Oh, wat heff ik mi meist freut
wenn Mudder sä, Jung, es ist so weit.
Du gehst heute zum Frisör.
Komm mir nicht mit langen Haaren her.
Un denn mußt ik gahn
na August-Moritz sien Salon.

De weer vun bi t'Huus nich wiet
stunn dor achtern op de Höhnerdiek.
Weern man blots twee lüttje Zimmer
un Kundschaft geev dat ümmer
un dor weer meist veel to doon
in August-Moritz sien Salon.

Refr.:
Un as Jung weer ik dor
August snää mien Hoor.
Dorbi vertellt he wat:
Snippsnapp, snippsnapp
snippsnapp - dat Hoor is af.

Hans Stresemann weer ümmer dor
to scharsen blots, denn he harr keen Hoor.
Lord Extra nennt se em
much ümmer wat to smöken hebben
un denn steckt he sik een an
in August-Moritz sien Salon.

Keem Kuddl Nielig rin
sett sik bi Lord Extra hen
weer een scheußlig kloge Mann
wat he so allens vertellen kann.
Wat dat so gifft, kann een blots ahnen
in August-Moritz sien Salon.

Refrain

Otto Tüter vun de Cheest
He is in Roßland weest.
Man nu hebben wi dat we'r goot.
Keen Minsch geiht mehr to Foot.
Ja, so wurr memoreert un daan
in August-Moritz sien Salon.

Adolf Krusbanik vun Heimat kaltes
mecht werden so wi war, Gott walt es.
Un he schimpt op de Studenten
un wer betahlt nu unse Renten
ja, so wurr räsoneert un daan
in August-Moritz sien Salon.

Refrain

Klock dree weer't we'r so wiet
denn weer Kaffetiet
un weer de Stuuv bit baben vull
August sien Fru wußt , wat se wull
un töven mußt Du ümmer schon
in August-Moritz sien Salon.

Refrain

Bi August bün ik lang nie mehr.
Gah nu to so'n düre Coiffeur.
Un de kann meist uk fein snieden
un mien Fru mag mi beter lieden
as mit de Teeputt-Fasson
vun August-Moritz sien Salon.

Un as Jung weer ik dor
August snää mien Hoor
dorbi vertellt he wat
Snippsnapp, snippsnapp
snippsnapp.
Snippsnapp, snippsnapp
snippsnapp.
Snippsnapp, snippsnapp
snippsnapp:
Dat Hoor is af.

T.u.M. V:I:

Weerst man blots na buten gahn

Im-Weg-Steher, na dat bün ik nu uk al bummelig teihn Johr. Nix kunn mi gefallen an dat Gedoo un dat Gewääs um mi rum. Sünnerlig wat de kollektive KMK-Unverstand ruutbottert hett vun Standards, G8, Kumpetenzen un wat weet ik nich allens, vun de Schlechtschrieven will ik gor nich anfangen, all dat hett mi regelrecht in een Gift-un-Gall-Leven föhrt, wat ik egentlig nu blots beduurn kann. Dor weren mien Kollegens smiediger, de maken dat allens fein mit un hebben ehr Läven regelrecht umkrempelt un seggten uk noch "ja" dorto. Veränderung muss sein. För mi bleev denn een Tietlang nix anners as de Kummerkamer. Dor bün ik'n poor Johren binnen ween, man toletzt is se mi doch keef wurrn un ik heff mi we'r ruut na buten truut. Ännern kann ik nix, dat In-de-Weg-Stahn un Recht beholen - so veel Spaß maakt dat aver nu uk nich. Dat eenzige, wat dorbi ruutkeem is, dat is dat een un annere Leed, wo't um nix anners geiht as dat Kummerkamer-Leven. Mol rin na de Kummerkamer un denn we'r ruut. Hier, in disse Leed, geiht um dat Ruutgahn.

Glööv doch nich, wat se in’t Radio seggen

Hüüt geev dat Hagel, Wind un Rägen.

Steihst an’t Finster, wunnerst di

een Sünnschiendag geeng man jüst vörbi.

Weerst man blots na buten gahn

nich hier binnen bleven, wo de Buddeln stahn

wo de Stoff sik över de Böker leggt

wo de olen Biller hangen un keeneen wat to di seggt.

Weerst man blots na buten gahn

eenfach so, harrst dat daan

weerst man blots, worum denn nich

buten is noch’n beten Licht.

Bliev nich hangen in dien Kummerhock

versöök ruutolangen ut Dien Lock

Slötel in de Dör, dreih em üm

woför büst Du bang, worum wullt Du em nich finden?

Kiek nich ümmer blots dal an Dien Nääs

weetst toletz nich mehr, wo de Häven is

wat, meenst Du, schull liggen op de Grund

büst so lang al an’t Söken, hest gor nix dorbi funnen.

Weerst man blots na buten gahn

eenfach so, harrst dat daan

weerst man blots, worum denn nich

buten is noch’n beten Licht.

Weerst man blots na buten gahn...

T.u.M. V.I.

Mudder vertellt vun Königsberg

Nanu, so traurig, mein Kind - dor harr ik mi wat anners uträkent, as ik Mudder "ehr" Königsberg-Leed vörsingen dä. Ik harr't op düütsch un op platt opschreven un ik heff't uk mol op düütsch inspäält in Hamborg in'n Studio, wo an den Dag leider blots Huschnusch bi ruut keem -  mit mien düütschen Leeder kunn de Welt noch veel wenger anfangen as mit de plattdüütschen - "verquaast" mußt ik mi seggen laten. Ennerlei - dit Leed hier is eenfach, blots wat so'n beten opstötten deit, is villicht dat "Königsberg". Aver wo schall ik dat nu seggen; "Köngsbarg"? Ik laat't bi "Königsberg", denn wenn Mudder vun de Tieden vör de Flucht vertellt, dor snackt se hooch; wenn se toletz aver vun de Nordstrander Johren swögen un sik högen dä, dor weer dat blots noch dat dor gediegen düütsche Platt. "Dat weer een Pracherie op Nordstrand, Volle, Du maakst Di keen Begriff".  Man leider kann'k mi vun dat ole Königsberg keen Begriff mehr maken, dat is ünnergahn. Aver dat Lengen na een Heimat, dat heff ik denn ja jeden Dag mitkregen. Un ik heff al fröh ahnen kunnt, wat Nordstrand villicht uk mol mien "Königsberg" warrt, de Heimat, wo ik een Lengen na heff. Dörvst Du'n poor vun de Grootkopp-Plattdüütschen nich seggen, de trecken Di, wenn Du "Heimat" seggst, denn glieks de Hitler-Büx an. Se seggen vörnähm "Selbst-Ethnisierung", aver se meenen doch, dat wi Plattdüütschen mit dat Platt-Gedoo doch blots dat oole Leed wietersingen doon.


Mudder vertellt vun Königsberg
Leven weer schön in Königsberg.
Hmhm - allens twei.
Harr'n Huus bit to de Dag
keemen de Bomben över Nach
Hmhm - allens twei.

Königsberg - Biller, de Du sühst.
Königsberg is, wo Du ümmer büst.
Königsberg - so lang, lang, lang her.
Königsberg findst Du hüüt nich mehr.

Mudder keem denn hier op't Land
fung vun vörn we'r an.
Hmhm - allens twei.
Harr'n Huus,'n Mann, Kind
de nu all woanners sünd.
Hmhm - allens twei.

Königsberg - Biller, de Du sühst.
Königsberg is, wo Du ümmer büst.
Königsberg - so lang, lang, lang her.
Königsberg findst Du hüüt nich mehr.

Bridge: Königsberg is nu so wiet
Königsberg - een anner Tiet.
Königsberg weer eenmol schön
kriggst Du doch nich mehr to sehen.

Dor kummt een Dag un ik vertell
vun een Insel, de mi fählt.
Hmhm - allens twei.

Königsberg - Biller, de Du sühst.
Königsberg is, wo Du ümmer büst.
Königsberg - so lang, lang, lang her.
Königsberg findst Du hüüt nich mehr.

T.u.M. V.I.

To laat

Irgendwann - jichenswann oder wat warrt dor för seggt; gifft so'ne Oort plattdüütsche "Verlegenheitswöer", dat heet, in mien Ohren, de wöllt sik nich "fügen", de blieven buten un warrn nich in mien lütte Wöerlist opnahmen- so'n Woord is uk "ofschoonst" för mi; dor mit ik eenfach'n beten herumdichten, bit dat so platt is, dat ik dat singen mag. Dat hett regelrecht duert, bit ik vun "irgendwann" na "eenmol kummt de Dag" kamen bün. Disse Leed is egentlig mien Liebling vun mien swarte CD, de schull egentlig heeten: "To luut, to laat un nix to lachen". "Deit mi leed", sä dor J.Petersen, mit de ik de Songs opnahmen heff:, "dor mutt ik lachen." Man mi keem dat liekers dor op an, vun de dor plattdüütsche Drall hen na't Juxen weg to kamen. Schaff ik leider erst nu, wo dat egentlig richtig to laat is. De Fähler is wohrschienlig, wat wi platten Entertainers dat Publikum'n beten to wenig totruun.

Ik harr mi vörnahmen
ik wull Di schrieven
een ganze lange Breef.
Aver denn leet ik dat blieven
as so veel, wat ik mi vörnahmen heff.
Een Dag heff ik höört
dat Du weg gahn büst
Un ik mutt insehen, dat's een Mallöör
denn ik heff keen Adress.

Eenmol kummt de Dag
denn is dat all to laat.
Eenmol kummt de Dag
un denn kriggst Du nix mehr faat.
Eenmol kummt de Dag
denn is dat ut un vörbi.
Eenmol kummt de Dag:
De Dag för Di un mi.

Ik harr mi vörnahmen
ik wull Di anropen eenmol an de Dag.
Di ümmer we'r Blöme kopen.
mit Di slapen in de Nach.
Een Dag heff ik markt
wo dat ringer wurr.
Un ik mutt inseghen un dat is so hart:
Ik heff Di verloren.

Eenmol kummt de Dag
denn is dat all to laat.
Eenmol kummt de Dag
un denn kriggst Du nix mehr faat.
Eenmol kummt de Dag
denn is dat ut un vörbi.
Eenmol kummt de Dag:
De Dag för Di un mi.

Ik harr mi vörnahmen
ik wull mit Di snacken
man ik harr so'n Angst.
Ik heff al insehen, ik mutt wat maken
villicht hebben wi noch een Chanx.
Dat wi langskamen doon
heff ik glöövt.
Man een Avend büst Du nich mehr kamen
un ik heff töövt....

Eenmol kummt de Dag
denn is dat all to laat.
Eenmol kummt de Dag
un denn kriggst Du nix mehr faat.
Eenmol kummt de Dag
denn is dat ut un vörbi.
Eenmol kummt de Dag
De Dag för Di un mi.


T.u.M. V.I.

Nu kummst Du still to liggen

Grabpflege - dat weer denn doch mol we'r anseggt, güstern op Odenbüll, wo mien Öllern liggen, Siet an Siet, uk wenn se de letzten Johren keen Siet-an-Siet-Leven mehr harrn. Dat Graff vun mien Opa un Oma is weg, as so velen annern uk; nu kamen de Urnengrävers; dat de Kinner keen Arbeit dor mit hebben schöllt, dor geiht dat denn ja uk um. Mien Vadder wull ja uk egentlig op Seebestattung ruut; dor heff ik em aver noch in'n letzten Ogenblick vun afbringen kunnt. Guud, sä he, denn övernimmst Du dat Graff in dörtig Johren. Un vun de doren dörtig Johren sünd nu al twintig weg.
So vele Johren is dat nich her, wat ik dat hiere Leed op'n Karkhoff bi Schönkarken in de Probstee sungen heff. Harr sik de Dochter wünscht, de ehr Mudder een poor Reegen achteran spraken hett. Ehr Broer, een Schipper, stunn dor stiev un stuur dorneben, keen Woord, keen Teeken, he leet sien Swester dat Leit. Denn sung ik mien twee Dodensünndagsleeder un dat hiere weer domols ganz frisch un fangt an mit dat Woord vun de "pickig Eer". Un wenn eener "pickig Eer" faatkriegen will, mutt he gahn na'n Karkhoff Odenbüll op Nordstrand, een Klei, swoor un taag un natt.

Nu kummst Du still to liggen
findst Dien Ruh in pickig Eer.
Un de Leeder, de wi singen
wull kann seggen, wat Du ehr hörst.

Uk wenn Du liggst in koole Eer
bün ik nich bang, wat Du freerst.
Warrn Di in uns Harten warmen
wo wi Di verwohren warrn.

Wull is gahn, wull is verlaten?
Wull hett sien Freden? Wull mutt weenen?
Tiet glitt weg, kannst ehr nich faten.
Güstern wohren, Morgen lehnen.

Uk wenn Du liggst in koole Eer
bün ik nich bang, wat Du freerst.
Warrn Di in uns Harten warmen
wo wi Di verwohren warrn.

Büst ünnerwegen, wo magst Du fohren?
Wull is de Käpt'n vun Dien Schipp?
Osten, Westen, Süden, Noorn
wo Du över't deepe Water glittst.

Uk wenn Du liggst in koole Eer
bün ik nich bang, wat Du freerst.
Warrn Di in uns Harten warmen
wo wi Di verwohren warrn.

De Dag, de kummt,  dat könen wi ahnen
man de Stünn, de weet wi nich.
Denn warrn wi uk all nah Di kamen
wo Du töövst in't helle Licht.

Uk wenn Du liggst in koole Eer
bün ik nich bang, wat Du freerst.
Warrn Di in uns Harten warmen
wo wi Di verwohren warrn.

T.u.M. V.I.

alleen

In aller Freundschaft - wenn een Di so kummt, mußt Di vörsehen. Denn warrt jüst so leeg, as wenn he seggen wurr: nimm's nicht persönlich. Na, so keem dat uk. Mi wurr vun een Fründ, de denn doch keen mehr weer, bedüüd, bi den Optritt vun den Dag vörher, dor harr so'n ool Keerl stahn mit'n Gitarr, vör Lüüd, mit de he nix to kriegen harr, un harr sien Stücken so liesen för sik hen sungen. Recht harr he; ik bün een oolen Keerl, mit de Lüüd, vör de ik hier un dor singen do, sünnerlig wenn se um so veel jünger sünd, heff ik nich veel mehr to doon. Na und? Dat weet ik al lang un dat is trurig noog. Ik find uk , wat dat Öllerwarrn för'n Leedermaker  un Muskant de Saak keen beten lichter maakt. Un wenn ik denn noch hier un dor spääl, wo velen mögen un könen noch mien Platt verstahn? Dor bruuk ik keen "Fründ", de mi dat Elend noch beschienigen deit. Man een Saak laat ik mi nich afdüweln un dat sünd mien Leeders, un dor bün ik bi disse, wo ik nu glieks de Wöer vun opschriev un wat ik güstern do-it-yourself-mäßig in mien lütt Kamera sungen heff un wo ik de Biller un Musik stünnenlang bi Youtube roplaad heff. Dor sühst un höörst nix anners as'n oolen Keerl, de ik nu mit mien 56 Johrn bün, alleen in sien Stuuv. Aver dat Leed is jung un dat Beläven dorto uk, un dat mi so wat noch vun't Leven todacht wurr, dat is eenfach schön.

Noch kann ik Dien Lippen spören.
De liesen Wöer vun güstern hören.
Noch föhl ik Dien Huut hier in mien Hand
gah in Gedanken över Dien Kopp entlang.

Is dat för een Leven
oder schull dat allns man blots för güstern ween?
Is dat för een Leven
oder bün ik morgen we'r alleen?

Noch biet ik sach'n op Dien Tung
de ik mit eens mang Dien Lippen funn.
Noch mark ik, wo still Du op mol höllst
as Du men Hand Dien Rüch langs föhlst.

Op eenmol weer ik Di ganz neeg
binah wurr wohr, dat ik bi Di leeg.
Denn seh ik Di ganz sinnig gahn
hör Di liesen seggen, Du wurrst wedderkamen.

Is dat för een Leven
oder schull dat all man blots för güstern ween?
Is dat för een Leven
oder bün ik morgen we'r alleen?

Alleen, bün ik we'r alleen?

T.uM. V.I.